ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଦୂରାପସରଣଂ ଯାନଂ ସୁହତସ୍ଯ ତଥୋଚ୍ଯତେ । ତ୍ରାସନଂ ରିପୁସୈନ୍ଯାନାଂ ରଥକର୍ମ୍ମ ତଥୋଚ୍ଯତେ ।। ୨୩୬.

ଦୂରରୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ଯାନମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ରଥମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ।

ଭେଦନଂ ସଂହତାନାଞଚ ଭେଦାନାମପି ସଂହତିଃ । ପ୍ରାକାରତୋରଣାଟ୍ଟାଲଦ୍ରୁମଭଙ୍ଗଶ୍ଚ ସଦ୍‌ଗଜେ ।। ୨୩୬.

ଗଢ଼ା ଦଳକୁ ଭାଙ୍ଗିବା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦଳକୁ ଏକତ୍ର କରିବା, ପ୍ରାଚୀର, ଦ୍ୱାର, ମିନାର ଓ ଗଛ ଭଙ୍ଗିବା ହାତୀମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ।

ପତ୍ତିଭୂର୍ଵିଷମା ଜ୍ଞେଯା ରଥାଶ୍ଵସ୍ଯ ତଥା ସଭା । ସକର୍ଦ୍ଦମା ଚ ନାଗାନାଂ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁଦାହୃତା ।। ୨୩୬.

ପଦାତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ ଭୂମି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବରେ ଜଣାଯିବ; ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ସମ ଭୂମି, ଏବଂ ହାତୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାଦା ଭୂମି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବରେ କୁହାଯାଇଛି।

ଏଵଂ ଵିରଚିତଵ୍ଯୂହଃ କୃତପୃଷ୍ଠଦିଵାକରଃ । ତଥାନୁଲୋପଶୁକ୍ରାର୍କିଦିକ୍ପାଲମୃଦୁମାରୁତାଃ ।। ୨୩୬.

ଏଭଳି ଭଳି ଭାବରେ ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପଛେ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଶୁକ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିଗ ଅନୁଯାୟୀ ଦିଗପାଳମାନେ ଓ ମୃଦୁ ପବନ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଯୋଧାନୁତ୍ତେଜଯେତ୍ସର୍ଵ୍ଵାନ୍ନାମଗୋତ୍ରାଵଦାନତଃ । ଭୋଗପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ଚ ଵିଜଯେ ସ୍ଵର୍ଗପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ମୃତସ୍ଯ ଚ ।। ୨୩୬.

ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଉଚିତ, ଯେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଲେ ଭୋଗ ମିଳିବ ଓ ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବେ।

ଜିତ୍ଵାରୀନ୍ ଭୋଗସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିଃ ମୃତସ୍ଯ ଚ ପରା ଗତିଃ । ନିଷ୍କୃତିଃ ସ୍ଵାମିପିଣ୍ଡସ୍ଯ ନାସ୍ତି ଯୁଦ୍ଧସମା ଗତିଃ ।। ୨୩୬.

ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ଭୋଗ ଲାଭ ହୁଏ, ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରିହାର ନାହିଁ।

ଶୂରାଣାଂ ରକ୍ତମାଯାତି ତେନ ପାପନ୍ତ୍ଯଜନ୍ତି ତେ । ଘାତାଦିଦୁଃଖସହନଂ ରଣେ ତତ୍ ପରମନ୍ତପଃ ।। ୨୩୬.

ବୀରମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାଉ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବା ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।

ଵରାପ୍ସରଃ ସହସ୍ରାଣି ଯାନ୍ତି ଶୂରଂ ରଣେ ମୃତଂ । ସ୍ଵାମୀ ସୁକୃତମାଦତ୍ତେ ଭଗ୍ନାନାଂ ଵିନିଵର୍ତ୍ତିନାଂ ।। ୨୩୬.

ଯେଉଁ ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଅପ୍ସରା ଗତି କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଫେରିଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ରାଜା ନେଇଥାନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଫଲଂ ତେଷାଂ ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପଦେ ପଦେ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସହାଯାନ୍ ଯୋ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଦେଵାସ୍ତସ୍ଯ ଵିନଷ୍ଟଯେ ।। ୨୩୬.

ଯେମାନେ ସହଯୋଗୀମାନେ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି ଏହା କୁହାଯାଇଛି। ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବିନାଶ କାମନା କରନ୍ତି।

ଅଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶୂରାଣାମନିଵର୍ତ୍ତିନାଂ । ଧର୍ମ୍ମନିଷ୍ଠେ ଜଯୋ ରାଜ୍ଞି ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସମାଃ ସମୈଃ ।। ୨୩୬.

ଯେମାନେ ଯୋଦ୍ଧା ଫେରିଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ ମିଳେ, ସମାନ ସହିତ ସମାନ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଗଜାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଗଜାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ନ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ପଲାଯିନଃ । ନ ପ୍ରେକ୍ଷକାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଅଶସ୍ତ୍ରାଃ ପତିତାଦଯଃ ।। ୨୩୬.

ହାତୀ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟମାନେ, ପଳାଇଯାଉଥିବା, ଦର୍ଶକ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ପଡ଼ିଯାଇଥିବାମାନେ—ଏମାନେ କାହାକୁ ମାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଶାନ୍ତେ ନିଦ୍ରାଭିଭୂତେ ଚ ଅର୍ଦ୍ଧୋତ୍ତୀର୍ଣେ ନଦୀଵନେ । ଦୁର୍ଦ୍ଦିନେ କୂଟଯୁଦ୍ଧାନି ଶତ୍ରୁନାଶାର୍ଥମାଚରେତ୍ ।। ୨୩୬.

ଶତ୍ରୁ ଶାନ୍ତ ଅଛିବେ, ନିଦ୍ରାରେ ଡୁବିଯିବେ, ନଦୀ ବା ଜଙ୍ଗଲ ଅଧା ଅଟକିଯିବେ, କିମ୍ବା ଖରାପ ଦିନରେ—ଏପରି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଚତୁର ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ବାହୂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଵିକ୍ରୋଶେଦ୍ଭଗ୍ନା ଭଗ୍ନାଃ ପରେ ଇତି। ପ୍ରାପ୍ତଂ ମିତ୍ରଂ ବଲଂ ଭୂରି ନାଯକୋଽତ୍ର ନିପାତିତଃ ।। ୨୩୬.

ବାହୁ ଧରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିବା ଉଚିତ—‘ଆମେ ଭାଙ୍ଗିଗଲୁ, ଆମେ ଭାଙ୍ଗିଗଲୁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା!’ ଯଦି ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ସେନା ଆସିଯାଏ, ତେବେ ଏଠାରେ ନେତା ହତ୍ୟା ହୁଏ।

ସେନାନୀର୍ନିହତଶ୍ଚାଯଂ ଭୂପତିଶ୍ଚାପି ଵିପ୍ଲୁତଃ । ଵିଦ୍ରୁତାନାନ୍ତୁ ଯୋଧାନାଂ ସୁଖଂ ଧାତୋ ଵିଧୀଯତେ ।। ୨୩୬.

ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ପଳାଇଯାଇଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଭାଗିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ପଥ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ।

ଧୂପଶ୍ଚ ଦେଯା ଧର୍ମ୍ମଜ୍ଞ ତଥା ଚ ପରମୋହନାଃ । ପତାକାଶ୍ଚୈଵ ସମ୍ଭାରୋ ଵାଦିତ୍ରାଣାଂ ଭଯାଵହଃ ।। ୨୩୬.

ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଧୂପ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ। ପତାକା ଓ ଭୟ ଦେଇଥିବା ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଉପକରଣ ମଧ୍ୟ ରଖିବା ଉଚିତ।

ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଜଯଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଦେଵାନ୍ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ସଂଯଜେତ୍ । ରତ୍ନାନି ରାଜଗାମୀନି ଅମାତ୍ଯେନ କୃତେ ରଣେ ।। ୨୩୬.

ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଲାଭ କରି, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭ ହୋଇଥିବା ରତ୍ନ ଓ ରାଜଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ବଣ୍ଟନ କରାଯିବ।

ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନ କସ୍ଯାପି ରକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତାଶ୍ଚ ପରସ୍ଯ ଚ । ଶତ୍ରୁଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ରଣେ ମୁକ୍ତଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ ପରିପାଲଯେତ୍ ।। ୨୩୬.

ହାରିଥିବା ଓ ଜିତିଥିବା ଦୁହେଁ ପକ୍ଷର ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଧରିଥିବା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ପୁନସ୍ତେନ ନ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଦେଶାଚାରାଦି ପାଲଯେତ୍ । ତତଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଧ୍ରୁଵେ ଭେ ପ୍ରଵିଶେଦ୍ ଗୃହଂ ।। ୨୩୬.

ତାଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦେଶର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ଏପରି, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁଷ୍କର ଉଵାଚ ରାଜ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଥିରତ୍ଵାଯ ଯଥେନ୍ଦ୍ରେଣ ପୁରା ଶ୍ରିଯଃ । ସ୍ତୁତିଃ କୃତା ତଥା ରାଜା ଜଯାର୍ଥଂ ସ୍ତୁତିମାଚରେତ୍ ।। ୨୩୭.

ପୁଷ୍କର କହିଲେ— ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ, ଯେପରି ଏକଦା ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ସେପରି ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ।

ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ । ନମସ୍ଯେ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଜନନୀମବ୍ଧିସମ୍ଭଵାଂ । ଶ୍ରିଯମୁନ୍ନିଦ୍ରପଦ୍ମାକ୍ଷୀଂ ଵିଷ୍ଣୁଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତାଂ ।। ୨୩୭.

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା, ଉଦ୍ବିଳାସିତ ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତ୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ସୁଧା ତ୍ଵଂ ଲୋକପାଵନି । ସନ୍ଧ୍ଯା ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରଭା ଭୂତିର୍ମ୍ମେଧା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସରସ୍ଵତୀ ।। ୨୩୭.

ତୁମେ ସିଦ୍ଧି, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ଜଗତର ପବିତ୍ରତା। ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ପ୍ରଭା, ଭୂତି, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

ଯଜ୍ଞଵିଦ୍ଯା ମହାଵିଦ୍ଯା ଗୁହ୍ଯଵିଦ୍ଯା ଚ ଶୋଭନେ । ଆତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଚ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଵିମୁକ୍ତିଫଲଦାଯିନୀ ।। ୨୩୭.

ହେ ଶୋଭନେ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ହେଉଛ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଦେଉଥିବା।

ଆନ୍ଵୀକ୍ଷିକୀ ତ୍ରଯୀ ଵାର୍ତ୍ତା ଦଣ୍ଡନୀତିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ । ସୌମ୍ଯା ସୌମ୍ଯୈର୍ଜଗଦ୍ରୂପୈସ୍ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଦେଵି ପୂରିତଂ ।। ୨୩୭.

ତୁମେ ଅନ୍ୱେଷଣ, ତିନୋଟି ବେଦ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଶାସନ ମଧ୍ୟ ହେଉଛ। ହେ ସଉମ୍ୟ ଦେବୀ, ତୁମର ସଉମ୍ୟ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କରିଛ।

କା ତ୍ଵନ୍ଯା ତ୍ଵାମୃତେ ଦେଵି ସର୍ଵଯଜ୍ଞମଯଂ ଵପୁଃ । ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଦେଵ ଦେଵସ୍ଯ ଯୋଗିଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଗଦାଭୃତଃ ।। ୨୩୭.

ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ମିଶ୍ରିତ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ ଦେବଦେବଙ୍କର ଶରୀର ହେଉଛି?

ତ୍ଵଯା ଦେଵି ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସକଲଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ । ଵିନଷ୍ଟପ୍ରାଯମଭଵତ୍ ତ୍ଵଯେଦାନୀଂ ସମେଧିତଂ ।। ୨୩୭.

ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଛାଡିଦେଲେ ସମସ୍ତ ତିନି ଭୁବନ ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏବେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିରେ ସେଗୁଡିକୁ ପୁନି ଉନ୍ନତି ମିଳିଛି।

ଦାରାଃ ପୁତ୍ରାସ୍ତଥାଗାରଂ ସୁହୃଦ୍ଧାନ୍ଯଘନାଦିକଂ । ଭଵତ୍ଯେତନ୍ମହାଭାଗୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଦ୍ଵୀକ୍ଷଣାନ୍ ନୃଣାଂ ।। ୨୩୭.

ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ଘର, ବନ୍ଧୁ, ଧାନ୍ୟ, ଧନ ଓ ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟସ୍କୁ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସଦା ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ପାଆନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ।

ଶରୀରାରୋଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯମରିପକ୍ଷକ୍ଷଯଃ ସୁଖଂ । ଦେଵି ତ୍ଵଦ୍‌ଦୃଷ୍ଟିଦୃଷ୍ଟାନାଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ନ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ।। ୨୩୭.

ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନାଶ ଓ ସୁଖ—ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇବାରେ କେବେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବୀ।

ତ୍ଵମମ୍ବା ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦେଵଦେଵୋ ହରିଃ ପିତା । ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାମ୍ବ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚରାଚରଂ ।। ୨୩୭.

ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମାଆ ଏବଂ ଦେବଦେବ ହରି ତାଙ୍କର ବାପା। ହେ ମାଆ, ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛ।

ମାନଂ କୋଷଂ ତଥା କୋଷ୍ଠଂ ମା ଗୃହଂ ମା ପରିଚ୍ଛଦଂ । ମା ଶରୀରଂ କଲତ୍ରଞ୍ଚ ତ୍ଯଜେଥାଃ ସର୍ଵ୍ଵପାଵନି ।। ୨୩୭.

ମାନ, ଧନ, ଗଦାମାଳ, ଘର, ଉପକରଣ, ଶରୀର ଓ ଜୀବନସାଥୀ—ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ିଯିଅନି, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା।