ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଦେଵକ୍ଯା ଵସୁଦେଵେନ ସ୍ତୁତୋ ବାଲୋ ଦ୍ଵିବାହୁକଃ । ଵସୁଦେଵଃ କଂସଭଯାଦ୍ଯସୋଦାଶଯନେଽନଯତ୍

ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ଦ୍ୱିବାହୁ ଶିଶୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ସେଇ ଶିଶୁକୁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖିଦେଲେ।

ଯଶୋଦାଵାଲିକାଂ ଗୃହ୍ଯ ଦେଵକୀଶଯନେଽନଯତ୍ । କଂସୋ ବାଲଧ୍ଵନିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଞ୍ଚିକ୍ଷଏପ ଶିଲାତଲେ

ଯଶୋଦାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ଦେବକୀଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖିଦେଲେ। କଂସ ଶିଶୁର ରୋଦନ ଶୁଣି, ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ପାଥର ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।

ଵାରୀତୋପି ସ ଦେଵକ୍ଯା ମୃତ୍ଯୁର୍ଗର୍ଭୋଷ୍ଟମୋ ମମ। ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽଶରୀଣୀଂ ଵାଚଂ ମତ୍ତୋ ଗର୍ଭାସ୍ତୁ ମାରିତାଃ

ତଥାପି, ସେ ଦେବକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭ ମୋର ଶିଶୁ ରୂପ ମୃତ୍ୟୁ ଥିଲେ। ମୋର ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣି, କଂସ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।

ସମର୍ପିତାସ୍ତୁ ଦେଵକ୍ଯା ଵିଵାହସମଯେରିତାଃ। ସା କ୍ଷିପ୍ତା ବାଲିକା କଂସମାକଶସ୍ଥାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ବିବାହ ସମୟରେ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିଶୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଇ କନ୍ୟା, ଫିଙ୍ଗାଯିବାବେଳେ, ଆକାଶରୁ କଂସଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

କିଂ ମଯା କ୍ଷିପ୍ତାଯା କଂସ ଜାତୋ ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଵଧିଷ୍ଯତି। ସର୍ଵସ୍ଵଭୂତୋ ଦେଵାନାଂ ଭୂଭାରହରଣାଯ ସଃ

'ମୋତେ ଫିଙ୍ଗିଲୁ କାହିଁକି, କଂସ? ଯିଏ ତୁମକୁ ମାରିବେ, ସେ ଆସିଯାଇଛନ୍ତି। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାର, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଚ ସୁମ୍ଭାଦୀନ୍ ହତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ ସଂସ୍ତୁତା। ଆର୍ଯା ଦୁର୍ଗା ଵେଦଗର୍ଭା ଅମ୍ବିକା ଭଦ୍ରକାଲ୍ଯପି

ଏଭଳି କହି, ସେ ସୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମାରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ହେଲେ। ସେ ଆର୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ବେଦମାନ୍ୟ ଗର୍ଭ, ଅମ୍ବିକା ଓ ଭଦ୍ରକାଳୀ।

ଭଦ୍ରା କ୍ଷୋମ୍ଯା କ୍ଷେମକରୀ ନୈକବାହୁର୍ନମାମି ତାମ୍। ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନାମ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ସେ ଭଦ୍ରା, କ୍ଷୋମ୍ୟା, କ୍ଷେମକରୀ, ଅନେକ ବାହୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତାଙ୍କର ନାମ ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବ।

କଂସୋପି ପୂତନାଦୀଂଶ୍ଚ ପ୍ରୈଷଯଦ୍ ବାଲନାଶନେ। ଯଶୋଦାପତିନନ୍ଦାଯ ଵସୁଦେଵେନ ଚାର୍ପିତୌ

କଂସ ମଧ୍ୟ ପୂତନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେଂକୁ ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦ, ଯେଉଁମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରସା ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଶୁଣା କରିଥିଲେ।

ରକ୍ଷଣାଯ ଚ ସଂସାଦେର୍ଭୀତେନୈଵ ହି ଗୋକୁଲେ। ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚେରତୁସ୍ତୌ ଗୋଭିର୍ଗୋପାଲକୈଃ ସହ

ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଭୟରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଗୋକୁଳରେ ଗାଈ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଘୁରିବା ଓ ଖେଳିବା କରୁଥିଲେ।

ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପାଲୌ ଗୋପାଲୌ ତୌ ବଭୂଵତୁଃ। କୃଷ୍ଣଶ୍ଚୋଲୂଖଲେ ବଦ୍ଧୋ ଦାମ୍ନା ଵ୍ଯଗ୍ରଯଶୋଦଯା

ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଗୋପାଳ ହେଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବ୍ୟସ୍ତ ଯଶୋଦା ଦୂଧ ଦେଉଥିବାବେଳେ ଦାଗଡ଼ିକୁ ଦାଗଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧିଦେଇଥିଲେ।

ଯମଲାର୍ଜୁନମଧ୍ଯେଽଗାଦ୍ ଭଗ୍ନୌ ଚ ଯମଲାର୍ଜୁନୌ। ପରିଵୃତ୍ତଶ୍ଚ ଶକଟଃ ପାଦକ୍ଷେପାତ୍ ସ୍ତନାର୍ଥିନା

ସେ ଯମଲାର୍ଜୁନ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଟି ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ଚାହିଁଥିବା ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଗଡ଼ିଘର ଉଲଟିଗଲା।

ପୂତନା ସ୍ତନପାନେନ ସା ହତା ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା। ଵୃନ୍ଦାଵନଗତଃ କୃଷ୍ଣଃ କାଲିଯଂ ଯମୁନାହ୍ରଦାତ୍

ପୂତନା, ଯିଏ ମାରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେ ଦୁଧ ପିଇବା ସମୟରେ ନିହତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଇ ଯମୁନା ନଦୀର ହ୍ରଦରେ କାଳିୟାଙ୍କୁ ବଶ କରିଥିଲେ।

ଜିତ୍ଵା ନିଃ ସାର୍ଯ ଚାବ୍ଧିସ୍ଥଞ୍ଚକାର ବଲସଂସ୍ତୁତଃ। କ୍ଷେମଂ ତାଲଵନଂ ଚକ୍ରେ ହତ୍ଵା ଧେନୁକଗର୍ଦ୍ଦଭମ୍

କୃଷ୍ଣ କାଳିୟାଙ୍କୁ ଜଳରୁ ହଟାଇ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେ ତାଳବନକୁ ନିରାପଦ କରିଲେ, ଦେନୁକା ଗଧା ଦାନବକୁ ମାରିଦେଇ।

ଅରିଷ୍ଟଵୃଷଭଂ ହତ୍ଵା କେଶିନଂ ହଯରୂପିଣମ୍। ଶକ୍ରୋତ୍ସଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କାରିତୋ ଗୋତ୍ରଯଜ୍ଞକଃ

ଅରିଷ୍ଟ ବୃଷଭ ଓ ଘୋଡ଼ା ଆକାର ଦାନବ କେଶୀକୁ ମାରିଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ପୂଜାକୁ ଛାଡ଼ି ଗୋପମାନେ ନିଜ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।

ପର୍ଵତଂ ଘାରଯିତ୍ଵା ଚ ଶକ୍ରାଦ୍ ଵୃପ୍ଟିର୍ନିଵାରିତା। ନମସ୍କୃତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଗୋଵିନ୍ଦୋଽଥାର୍ଜୁନୋର୍ପିତଃ

ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ବର୍ଷାକୁ ରୋକିଦେଲେ। ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରୋତ୍ସଵସ୍ତୁ ତୁଷ୍ଟେନ ଭୂଯଃ କୃଷ୍ଣେନ କାରିତଃ। ରଥସ୍ଥୋ ମଥୁରାଞ୍ଚାଗାତ୍ କଂସୋକ୍ତାକ୍ରୂରସଂସ୍ତୁତଃ

ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂଜା ପୁନି କରାଇଲେ। ରଥରେ ଚଢ଼ି ମଥୁରାକୁ ଯାଇ, କଂସଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅକୃର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ଗୋପୀଭିରନୁରକ୍ତାବିଃ କ୍ରୀଡିତାଭିର୍ନିରୀକ୍ଷିତଃ। ରଜକଂ ଚାପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତଂ ଇତ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଚାଗ୍ରହୀତ୍

ଗୋପୀମାନେ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଥିଲେ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ଧୋବି ଜମା ଦେବାକୁ ମନା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଜମା ନେଇଥିଲେ।

ସହ ରାମେଣ ମାଲାଭୃନ୍ମାଲାକାରେ ଵରନ୍ଦଦୌ। ଦତ୍ତାନୁଲେପନାଂ କୁବ୍ଜାମୃଜୁଂ ଚକ୍ରେଽହନଦ୍ ଗଜମ୍

ରାମ ସହିତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ମାଳାକାରକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା କୁବ୍ଜାକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ ଏବଂ ହାତୀକୁ ମାରିଦେଲେ।

ମତ୍ତଂ କୁଵଲଯାପୀଡଂ ଦ୍ଵାରି ରଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ। କଂସାଦୀନାଂ ପଶ୍ଯତାଂ ଚ ମଞ୍ଚସ୍ଥାନାଂ ନିଯୁଦ୍ଧକମ୍

ଦ୍ୱାରରେ ମଦୋନ୍ମତ କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ହୋଇ ରଙ୍ଗଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କଂସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଚକ୍ରେ ଚାରଣୂରମଲ୍ଲେନ ମୁଷ୍ଟିକେନ ବଲୋଽକରୋତ୍। ଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ ତାଭ୍ଯାଂ ହତୌ ମଲ୍ଲୌ ତଥାପରେ

କୃଷ୍ଣ ଚାଣୂର ମଲ୍ଲ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବଳରାମ ମୁଷ୍ଟିକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ମଲ୍ଲ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମଲ୍ଲମାନେ ମଧ୍ୟ ହରାଗଲେ।

ଜରାସନ୍ଧସ୍ଯ ତେ ପୁତ୍ରଯୌ ଜରାସନ୍ଧସ୍ତଦୀରିତଃ। ଚକ୍ରେସ ମଥୁରାରୋଧଂ ଯାଦଵୈର୍ଯୁଯୁଧେ ଚ କଂସଗେ

ସେମାନେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ଜରାସନ୍ଧ ଏହି ଖବର ପାଇ ମଥୁରାକୁ ଅଘାତ କଲେ ଏବଂ କଂସ ପାଇଁ ଯାଦବମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ମଥୁରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୋମନ୍ତମାଗତୌ। ଜରାସନ୍ଧଂ ଵିଜିତ୍ଯାଜୌ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଂ ଵାସୁଦେଵକମ୍

ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ମଥୁରା ଛାଡ଼ି ଗୋମନ୍ତକୁ ଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ହରାଇ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବସୁଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ।

ପୁରୀଂ ଚ ଦ୍ଵାରକାଂ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯଵସଦ୍ ଯାଦଵୈର୍ଵୃତଃ। ଭୌମଂ ତୁ ନାକଂ ହତ୍ଵା ତେନାନୀତାଶ୍ଚ କନ୍ଯକାଃ

ଦ୍ୱାରକା ନଗରୀ ସ୍ଥାପନା କରି, ସେଠାରେ ଯାଦବମାନେ ସହ ରହିଲେ। ଭୌମ ଦାନବକୁ ମାରି, ସେଠାରୁ ଅନେକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।

ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷାଣାଂ ତା ଉଵାହ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ। ଷୋଡଶସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ତ୍ରାଣି ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯାସ୍ତଥାଷ୍ଟ ଚ

ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏମାନେଂକୁ ବିବାହ କଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଆଦି ଷୋଳ ହଜାର ଷ୍ଟ୍ରୀ ଓ ଅଠ ଜଣ ଅନ୍ୟ ଥିଲେ।

ସତ୍ଯଭାମାସମାଯୁକ୍ତୋ ଗରୁଡେ ନରକାର୍ଦନଃ। ମଣିଶୈଲଂ ସନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଜିତ୍ଵା ହରିର୍ଦିଵି

ସତ୍ୟଭାମା ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ନରକାସୁରଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଥିବା ହରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ମଣିପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି ଦିବ୍ୟ ମଣି ଆଣିଲେ।

ପାରିଜାତଂ ସମାନୀଯ ସତ୍ଯଭାମାଗୃହେଽକରୋତ୍। ସାନ୍ଦୀପନେଶ୍ଚ ଶଶ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା, ତଦ୍ବାଲକଂ ଦଦୌ

ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଆଣି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଘରେ ରଖିଥିଲେ। ସାନ୍ଦୀପନିଙ୍କଠାରୁ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଶିଖି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଫେରାଇଦେଲେ।

ଜିତ୍ଵା ପଞ୍ଚଜନଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଯମେନ ଚ ସୁପୂଜିତଃ। ଅଵଧୀତ୍ କାଲଯଵନଂ ମୁଚୁକୁନ୍ଦେନ ପୂଜିତଃ

ପଞ୍ଚଜନ ଦାନବକୁ ଜିତି, ଯମଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। କାଳୟବନକୁ ମାରି, ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ।

ଵସୁଦେଵଂ ଦେଵକୀଞ୍ଚ ଭକ୍ତଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ସୋର୍ଚ୍ଚଯତ୍। ରେଵତ୍ଯାଂ ବଲଭଦ୍ରାଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞାତେ ନିଶଠୋନ୍ମୁକୌ

ବସୁଦେବ, ଦେବକୀ ଓ ଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବଳଭଦ୍ର ଓ ରେବତୀ ଯଜ୍ଞ କରି, ବିଦାୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।

କୃଷ୍ଣାତ୍ ଶାମ୍ବୋ ଜାମ୍ବଵତ୍ଯାମନ୍ଯାସ୍ଵନ୍ଯେଽଭଵନ୍ ସୁତାଃ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽଭୂଚ୍ଚ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଂ ଷଷ୍ଠେଽହ୍ନି ସ ହୃତୋ ବଲାତ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶାମ୍ବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ ଠାରୁ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନ ହେଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜନ୍ମି, ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ ଜବରଦସ୍ତି ହରାଇ ନିଆଯାଇଥିଲେ।