ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଓଂ କ୍ଷୋଂ ନରସିଂହ ଉଗ୍ରରୂପ ଜ୍ଵଲ ଜ୍ଵଲ ପ୍ରଜ୍ଵଲ ପ୍ରଜ୍ଵଲ ସ୍ଵାହା ଓଂ କ୍ଷୌଂ ନମୋ ଭଗଵତେ ନରସିଂହାଯ ପ୍ରଦିପ୍ତସୂର୍ଯକୋଟିସହସ୍ରସମତେଜସେ ଵଜ୍ରନଖଦଂଷ୍ଟ୍ରାଯୁଧାଯ ସ୍ଫୁଟଵିକଟଵିକୀର୍ଣକେସରସଟା ପ୍ରକ୍ଷୁଭିତମହାର୍ଣଵାମ୍ଭୋଦଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷାଯ ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରୋତ୍ତାରଣାଯ ଏହ୍ଯେହି ଭଗଵନ୍ନରସିଂହ ପୁରୁଷପରାପର ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯେନ ସ୍ଫୁର ସ୍ଫୁର ଵିଜୃମ୍ଭ ଵିଜୃମ୍ଭ ଆକ୍ରମ ଆକ୍ରମ ଗର୍ଜ ଗର୍ଜ ମୁଞ୍ଚ ମୁଞ୍ଚ ସିଂହନାଦାନ୍ ଵିଦାରଯ ଵିଦାରଯ ଵିଦ୍ରାଵଯ ଵିଦ୍ରାଵଯ ଆଵିଶ ଅଵିଶ ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରରୂପାଣି ସର୍ଵ୍ଵମନ୍ତ୍ରଜାତଯଶ୍ଚ ହନ୍ ହନ ଛିନ୍ଦ ଛିନ୍ଦ ସଙ୍କ୍ଷିପ ସଙ୍କ୍ଷିପ ସର ସର ଦାରଯ ଦାରଯ ସ୍ଫୁଟ ସ୍ଫୁଟ ସ୍ଫୋଟଯ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସଙ୍ଘାତମଯ ସର୍ଵତୋଽନନ୍ତଜ୍ଵାଲାଵଜ୍ରାଶନିଚକ୍ରେଣ ସର୍ଵପାତାଲାନ୍ ଉତ୍ସାଦଯ ଉତ୍ସାଦଯ ସର୍ଵତୋଽନନ୍ତଜ୍ଵଲାଵଜ୍ରଶରପଞ୍ଚରେଣ ସର୍ଵପାତାଲାନ୍ ପରିଵାରଯ ପରିଵାରଯ ସର୍ଵପାତାଲାସୁରଵାସିନାଂ ହୃଦଯାନ୍ଯାକର୍ଷଯ ଆକର୍ଷଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଦହ ଦହ ପଚ ପଚ ମଥ ମଥ ଶୋଷଯ ଶୋଷଯ ନିକୃନ୍ତଯ ନିକୃନ୍ତଯ ତାଵଦ୍ଯାଵନ୍ମେ ଵଶମାଗତାଃ ପାତାଲେଭ୍ଯଃ ଫଟ୍ ଅସୁରେଭ୍ଯଃ ଫଟ୍ ମନ୍ତ୍ରରୂପେଭ୍ଯଃ ଫଟ୍ ମନ୍ତ୍ରଜାତିଭ୍ଯଃ ଫଟ୍ ସଂଶଯାନ୍ମାଂ ଭଗଵନ୍ନରସିଂହରୂପ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵାପଦ୍ଭ୍ଯଃ ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରରୂପେଭ୍ଯୋ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ହ୍ରୂଂ ଫଟ୍ ନମାଽସ୍ତୁ ତେ

ଓଁ କ୍ଷଂ! ନରସିଂହ, ଉଗ୍ର ରୂପ—ଜ୍ୱାଳିତ ହେଉ, ଚମକ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ କ୍ଷୌଂ! ଭଗବାନ ନରସିଂହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତାଙ୍କର ତେଜ ହଜାର ଜ୍ୱାଳିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ବଜ୍ର ନଖ ଓ ଦନ୍ତ, ବିକିର୍ଣ୍ଣ କେଶର ଶିର, ତାଙ୍କର ଦହା ମହାସାଗରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଡୁମ୍ ଦୁମ୍ ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଜୟ କରନ୍ତି—ଆସ, ଆସ, ଭଗବାନ ନରସିଂହ, ପୁରୁଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ, ବିକାଶିତ ହେଉ, ଆଗେ ବଢ଼, ଗର୍ଜନ କର, ମୁକ୍ତ କର, ସିଂହ ଦ୍ୱନି କର, ଫାଟ, ଭୟ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ରୂପକୁ ଭିତରେ ଆସ, ହାନ, କଟ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କର, ଦାରି, ଫାଟ, ଜ୍ୱାଳା ମାଳା ସଂଘାତରେ ସମସ୍ତ ପାତାଳକୁ ନଶ୍ଟ କର, ସମସ୍ତ ପାତାଳକୁ ଅନନ୍ତ ଜ୍ୱାଳା ବଜ୍ର ଶର ଫେରା କର, ସମସ୍ତ ପାତାଳ ଦେମନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷଣ କର, ଶୀଘ୍ର ଦହ, ପାକା, ମଥା, ଶୋଷ, କାଟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସନ୍ତି—ପାତାଳରୁ ଫଟ୍, ଦେମନରୁ ଫଟ୍, ମନ୍ତ୍ରରୁ ଫଟ୍, ମନ୍ତ୍ର ଜାତିରୁ ଫଟ୍, ଭଗବାନ ନରସିଂହ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଆପଦରୁ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ରୂପରୁ ରକ୍ଷା କର, ହ୍ରୁଂ, ଫଟ୍, ନମସ୍କାର।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନୈର୍ମ୍ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ଥାପ୍ଯସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଃ। ଗଦୀ ଦକ୍ଷେ ଶାନ୍ତିକରୋ ଦ୍ଵିଭୁଜୋ ଵା ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ମୋହନକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଦକ୍ଷିଣରେ ଗଦାଧାରୀ, ଶାନ୍ତିକର, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଚାରି ହାତ ଥିବା।

ଵାମୋଦ୍‌ର୍ଧ୍ଵେ କାରଯେଚ୍ଚକ୍ରଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯମଥୋ ହ୍ଯଧଃ। ଶ୍ରୀପୁଷ୍ଟିସଂଯୁତଂ କୁର୍ଯ୍ଯାଦ୍ ବଲେନ ସହ ଭଦ୍ରଯା

ବାମ ଉପରେ ଚକ୍ର ରଖିବା, ତଳେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ରଖିବା; ଏହାକୁ ଶ୍ରୀ ଓ ପୁଷ୍ଟି, ବଳ ଓ ଭଦ୍ରା ସହିତ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରାସାଦେ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗୃହେ ଵା ମଣ୍ଡପେଽପି ଵା। ଵାମନଂ ଚୈଵ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ହଯାସ୍ଯମନିରୁଦ୍ଧକମ୍

ଦେଉଳରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଘର କିମ୍ବା ମଣ୍ଡପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଭାମନ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ହୟାସ୍ୟ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ।

ସ୍ଥାପଯେଜ୍ଜଲଶଯ୍ଯାସ୍ଥଂ ମତ୍ସ୍ଯାଦୀଂଶ୍ଚାଵତାରକାନ୍। ସଙ୍କର୍ଷଣଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଵୈ ରୁଦ୍ରମୂର୍ତିକମ୍

ଜଳ ଶୟ୍ୟାରେ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ଅବତାର ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍; ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରୁ ରୁଦ୍ର ମୂର୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ।

ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଂ ତଦ୍ଵଦ୍ଧରିଶଙ୍କରମାତୃକାଃ। ଭୈରଵଂ ଚ ତଥା ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଗ୍ରହାଂସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଵିନାଯକମ୍

ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ବର, ହରି, ଶଙ୍କର, ମାତୃଗଣ, ଭୈରବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହମାନେ ଏବଂ ବିନାୟକଙ୍କୁ ଏହିପରି ଚିତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୌରୀମିନ୍ଦ୍ରାଦିକାଂ ଲେପ୍ଯାଂ ଚିତ୍ରଜାଂ ଚ ବଲାବଲାମ୍। ପୁସ୍ତକାନାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଚ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଲିଖନତଦ୍ଵିଧିମ୍

ମୁଁ ଗୌରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀମାନେ, ବଳା ଓ ବଳା, ଏବଂ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ ଓ ଲେଖା କ୍ରମ ବିବେଚନା କରିବି।

ସ୍ଵସ୍ତିକେ ମଣ୍ଡଲେଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶରପତ୍ରାସନେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଲୋଖ୍ଯଞ୍ଚ ଲିଖିତଂ ପୁସ୍ତଂ ଗୁରୁଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ହରିଂ ଯଜେତ୍

ସ୍ୱସ୍ତିକ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳାରେ ପୂଜା କରି, ଶରପତ୍ର ଆସନରେ ବସି, ଲେଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଜମାନୋ ଗୁରୁଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ହରିଂ ଲିପିକୃତଂ ନରମ୍। ପ୍ରାଙ୍‌ମୁଖଃ ପଦ୍ମିନୀଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ ଲିଖିତ୍ଵା ଶ୍ଲୋକପଞ୍ଚକମ୍

ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ପଞ୍ଚଟି ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ, ହରି ଓ ଲେଖା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ରୌପ୍ଯସ୍ଥମସ୍ଯା ହୈମ୍ଯା ଚ ଲେଖନ୍ଯା ନାଗରାକ୍ଷରମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ବୋଜଯେଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍

ରୂପା କିମ୍ବା ସୁନା ଲେଖନୀରେ ନାଗରୀ ଅକ୍ଷର ଲେଖିବା ଉଚିତ; ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ।

ଗୁରୁଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ହରିଂ ପ୍ରାର୍ଚ୍ଯ ପୁରାଣାଦି ଲିଖେନ୍ନରଃ। ପୂର୍ଵଵନ୍ମଣ୍ଡଲାଦ୍ଯେ ଚ ଐଶାନ୍ଯାଂ ଭଦ୍ରପୀଠକେ

ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏଗଳା ମଣ୍ଡଳା ଆଦିରେ, ଆଇଶାନ୍ୟ ଦିଗର ଭଦ୍ରପୀଠରେ ପୁରାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଲେଖିବା ଉଚିତ।

ଦର୍ପ୍ପଣେ ପୁସ୍ତକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସେଚଯେତ୍ ପୂର୍ଵ୍ଵଵଦ୍ ଘଟୈଃ। ନେତ୍ରୋନ୍ମୀଲନକଂ କୃତ୍ଵା ଶଯ୍ଯାଯାଂ ତୁ ନ୍ଯସେନ୍ନରଃ

ଦର୍ପଣରେ ପୁସ୍ତକକୁ ଦେଖି, ପୂର୍ବର ପରି ଘଡ଼ିର ଜଳ ଛିଟିବା ଉଚିତ; ନେତ୍ର ଉନ୍ମୀଳନ କରି, ପୁସ୍ତକକୁ ଶୟ୍ୟାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ନ୍ଯସେତ୍ତୁ ପୌରୁଷଂ ସୂକ୍ତଂ ଵେଦାଦ୍ଯଂ ତତ୍ର ପୁସ୍ତକେ। କୃତ୍ଵା ସଜୀଵୀକରଣଂ ପ୍ରାର୍ଚ୍ଯ ହୁତ୍ଵା ଚରୁଂ ତତଃ

ପୁସ୍ତକରେ ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ବେଦର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ରଖି, ସଜୀବୀକରଣ କରି, ପୂଜା କରି, ପରେ ଚରୁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

ସମ୍ପ୍ରାଶ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣାଭିସ୍ତୁ ଗୁର୍ଵ୍ଵାଦୀନ୍ ଭୋଜଯେଦ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍। ରଥେନ ହସ୍ତିନା ଵାପି ଭ୍ରାମଯେତ୍ ପୁସ୍ତକଂ ନରୈଃ

ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇ, ପୁସ୍ତକକୁ ରଥ କିମ୍ବା ହାତୀରେ ରଖି ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘୁଞ୍ଚାଇବା ଉଚିତ।

ଗୃହେ ଦେଵାଲଯାଦୌ ତୁ ଷୁସ୍ତକଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍। ଵସ୍ତ୍ରାଦିଵେଷ୍ଟିତଂ ପାଠାଦାଦାଵନ୍ତେ ସମର୍ଚ୍ଚଯେତ୍

ଘର କିମ୍ବା ଦେବାଳୟରେ ପୁସ୍ତକକୁ ରଖି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ମୁଡି, ପାଠ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ।

ଜଗଚ୍ଛାନ୍ତିଞ୍ଚାଵଧାର୍ଯ୍ଯ ପୁସ୍ତକଂ ଵାଚଯେନ୍ନରଃ। ଅଦ୍ଯାଯମେକଂ କୁମ୍ଭାଦ୍ଭିର୍ଯଜମାନାଦି ସେଚଯେତ୍

ଜଗତର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପୁସ୍ତକ ପାଠ କରାଯିବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭରେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଘଡ଼ିର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶିଚିତ ହେବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵିଜାଯ ପୁସ୍ତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଫଲସ୍ଯାନ୍ତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ତ୍ରୀଣ୍ଯାହୁରତିଦୀନାନି ଗାଵଃ ପୃଥ୍ଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁସ୍ତକ ଦେଇଲେ ଫଳର ଶେଷ ନାହିଁ; ତିନିଜଣ ଅତି ଦୟାଳୁ ମାନେ ଅଛନ୍ତି: ଗାଉ, ପୃଥିବୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

ଵିଦ୍ଯାଦାନଫଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମସ୍ଯନ୍ତଂ ପତ୍ରସଞ୍ଚଯମ୍। ଯାଵତ୍ତୁ ପତ୍ରସଙ୍‌ଖ୍ଯାନମକ୍ଷରାଣାଂ ତଥାଽନ୍ଘ

ବିଦ୍ୟା ଦାନର ଫଳ ଦେଇ, ମସି ଓ ପତ୍ର ସଂଗ୍ରହ ଦେଇ, ଯେତେ ପତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷର ଅଛି, ଏହିପରି, ମୋ ପ୍ରିୟ।

ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ। ପଞ୍ଚରାତ୍ରଂ ପୁରାଣାନି ଭାରତାନି ଦଦନ୍ନରଃ। କୁଲୈକଵିଂଶମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପରେ ତତ୍ତ୍ଵେ ତୁ ଲୀଯତେ

ଏତେ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ; ପଞ୍ଚ ରାତି ପାଇଁ ପୁରାଣ ଓ ଭାରତ ଦେଇ, ଏକୋଇଶ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ପରେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୀନ ହେବା।

ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଅର୍ଘପାତ୍ରକରୋ ଯାଯାଦଗ୍ନ୍ଯାଗାରଂ ସୁସଂଵୃତଃ। ଯାଗୋପକରଣଂ ସର୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ କଲ୍ପଯେତ୍

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ଅର୍ଘ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଇ, ଭଲଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନି ଗୃହକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯାଜ୍ଞିକ ଉପକରଣ ସମସ୍ତକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।

ଉଦଙ୍‌ମୁଖଃ କୁଣ୍ଡମୀକ୍ଷେତ୍ ପ୍ରୋକ୍ଷଣଂ ତାଡନଂ କୁଶୈଃ। ଵିଦଧ୍ଯାଦସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରେଣ ଵର୍ମ୍ମଣାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ମତଂ

ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, କୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖି, ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ଓ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଁ କରିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା କରି, ରକ୍ଷା ଜଳରେ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ।

ଖଡ୍ଗେନ ଖାତମୁଦ୍ଧାରଂ ପୂରଣଂ ସମତାମପି। କୁର୍ଵୀତ ଵର୍ମ୍ମଣା ସେକଂ କୁଟ୍ଟନନ୍ତୁ ଶରାତ୍ମନା

ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଖାତ ଖୋଳି, ପୂରଣ ଓ ସମତା କରିବା ଉଚିତ; ରକ୍ଷା ଜଳରେ ଛିଟି, ଶର ଦ୍ୱାରା କୁଟିବା ଉଚିତ।

ସମ୍ମାର୍ଜ୍ଜନଂ ସମାଲେପଂ କଲାରୂପପ୍ରକଲ୍ପନମ୍। ତ୍ରିସୂତ୍ରୀପରିଧାନଂ ଚ ଵର୍ମ୍ମଣାଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚନଂ ସଦା

ସମ୍ମାର୍ଜନ, ସମାଲେପନ, ଠିକ୍ ମାପରେ ଆକୃତି ତିଆରି, ତିନି ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧିବା ଓ ସଦା ରକ୍ଷା ଜଳରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ରେଖାତ୍ରଯମୁଦକ୍ କୁର୍ଯ୍ଯାଦେକାଂ ପୂର୍ଵାନନାମଧଃ। କୁଶେନ ଚ ଶିଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଯଦ୍ଵା ତାସାଂ ଵିପର୍ଯ୍ଯଯଃ

ତିନିଟି ଜଳରେଖା କରିବାକୁ ଉଚିତ, ଏକଟି ପୂର୍ବଦିଗରେ, ଏକଟି ସାମ୍ନାରେ, ଏକଟି ତଳେ; କିମ୍ବା ପବିତ୍ର କୁଶ ଓ ଶିବାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାର କ୍ରମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବେ।

ଵଜ୍ରୀକରଣମନ୍ତ୍ରେଣ ହୃଦା ଦର୍ଭେଶ୍ଚତୁଷ୍ପଥମ୍। ଅକ୍ଷପାତ୍ରନ୍ତତନୁତ୍ରେଣ ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଵିଷ୍ଟରଂ ହୃଦା

ବଜ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ଚାରିପଥା କୁଶ ରଖିବା ଉଚିତ; ପାତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଆସନ ରଖିବା ଉଚିତ।

ହୃଦା ଵାଗୀଶ୍ଵରୀଂ ତତ୍ର ଈଶମାଵାହ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍। ଵହ୍ନିଂ ସଦାଶ୍ରଯାନୀତଂ ଶୁଦ୍ଧପାତ୍ରୋପରିସ୍ଥିତମ୍

ହୃଦୟରେ ବାଗୀଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଡାକି ଏଠାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଭଲ ଭାବରେ ଆଣିଥିବା ଅଗ୍ନି ପବିତ୍ର ପାତ୍ର ଉପରେ ରଖାଯାଏ।

କ୍ରଵ୍ଯାଦାଂଶଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵୀକ୍ଷଣାଦିଵିଶୋଧିତମ୍। ଔଦର୍ଯ୍ଯଂ ଚୈନ୍ଦଵଂ ଭୌତଂ ଏକୀକୃତ୍ଯାନଲତ୍ରଯମ୍

ମାଂସାହାରୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଅଂଶକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଦେହୀୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମୟ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ଅଗ୍ନିକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।

ଓଂ ହୂଂ ଵହ୍ନିଚୈତନ୍ଯାଯ ଵହ୍ନିଵୀଜେନ ଵିନ୍ଯସେତ୍। ସଂହିତାମନ୍ତ୍ରିତଂ ଵହ୍ନି ଧେନୁମୁଦ୍ରାମୃତୀକୃତମ୍

‘ଓଁ ହୂଁ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅଗ୍ନି ଚେତନାକୁ ଅଗ୍ନି ବୀଜରେ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ସଂହିତା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଗୋମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ହୋଇଯାଏ।

ରକ୍ଷିତଂ ହେତିମନ୍ତ୍ରେଣ କଵଚେନାଵଗୁଣ୍ଠିତମ୍। ପୂଜିତନ୍ତ୍ରିଃ ପରିଭ୍ରାମ୍ଯ କୁଣ୍ଡସ୍ଯୋଦ୍‌ର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍

ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଓ କବଚରେ ଢାକି ନିଅ, ପୂଜା ସୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁଣ୍ଡର ଉପରେ ଦକ୍ଷିଣାବଳି ଘୁଅ।