ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ପୂଜାର ଶୁଭ ଶୁଭାରମ୍ଭ ପାଇଁ ବରୁଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର, "ହଂସଃ ଶୁଚିଷତ୍" ଏବଂ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପାଥର ଓ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବିନ୍ୟାସ କରାଯାଉଥିଲା। ପୂର୍ବ ଦିଗର ମଣ୍ଡପରେ, ଏକ ଶୟନ ପାତରେ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି, ପବିତ୍ର କାଠ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦୁଇ ଅଂଶ, ଭୂମି ଓ ଘୃତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଥିଲା। ଏହା ପରେ, ଅଷ୍ଟ ବ୍ୟାହୃତି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଷ୍ଟ ଘୃତ ହୋମ କ୍ରମିକ୍ ଭାବରେ କରାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ଜଗତ୍ର ଶ୍ରୀମାନ୍, ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଏବଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ବ୍ୟାହୃତି ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଭାବରେ, ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲଗା ଭାବରେ ରୂପ, ମାଂସ, ଘୃତ ଓ ତିଳର ମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାଦଶ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂରଣ କରାଯାଉଥିଲା। ଗୁରୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି, ଅଷ୍ଟ ଦିଗକୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପାଥର ଓ ଏକ ପାତ୍ର ରଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କ୍ରମିକ୍ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ପଦ୍ମ, ବୃହତ୍ପଦ୍ମ, ମକର, କୁମୁଦ, ନନ୍ଦା, ପଦ୍ମ, ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନ୍ୟାସ କରାଯାଉଥିଲା। ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି ଚଳାଇବା ନାହିଁ; ଏହି ପାତ୍ରରେ ଅଷ୍ଟ ଇଟ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଏକ ଭାବରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗର ଇଶାନ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ରଖାଯାଉଥିଲା। ବିମଳା ଦେବୀ ସହିତ ଶକ୍ତିମାନ ଏବଂ ଇଟ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବିନ୍ୟାସ କରାଯାଉଥିଲା; ମଧ୍ୟରେ ଦୟାମୟ ଦେବୀକୁ ରଖାଯାଉଥିଲା। ଏକ ଅଭିଞ୍ଜ, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଟ୍ରେ, ଋଷି ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା: "ମୁଁ ଆଧାର ନିର୍ମାଣ କରୁଛି।" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଇଟ୍ ରଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ମଧ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ଗଭ୍ରାଧାନ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ପାତ୍ରର ଉପରେ ପଦ୍ମିନୀ ଦେବୀକୁ ବିନ୍ୟାସ କରି, ମାଟି, ଫୁଲ, ଧାତୁ ଓ ଏକ ମଣି ରଖାଯାଉଥିଲା। ଏକ ଲୋହା ପାତ୍ରରେ ଦିଗପାଳଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ଚଉଡ଼ା ଓ ଚାରି ଅଙ୍ଗୁଳ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ପଦ୍ମାକାର ତମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଭୂମିକୁ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା; ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥଳରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଆସନ ସହିତ ଶୋଭା ଦିଆଯାଉଥିଲା। "ହେ ଦେବୀ, ସାଗରରେ ଆବୃତ, ଗଭ୍ରାଧାନ ଗ୍ରହଣ କର; ନନ୍ଦା, ବାସିଷ୍ଠ, ବସୁ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର।" "ହେ ଭୃଗୁବଂଶୀ ବିଜୟୀ, ଲୋକଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦିଅ; ଅଙ୍ଗିରାସ ନଉତନ୍ତ୍ରୀ, ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।" "ହେ କଶ୍ୟପବଂଶୀ ଶୁଭା, ମୋତେ ଶୁଭ ମନ ଦିଅ—ସମସ୍ତ ବୀଜ, ମଣି ଓ ଔଷଧୀରେ ଶୋଭିତ।" "ବିଜୟ, ଶ୍ରୀ ଓ ଆନନ୍ଦ ଏଠାରେ ବାସ କରୁନ୍ତୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୋଭାମୟ ଓ ମନୋହର ବାସିଷ୍ଠଙ୍କ ନିବାସରେ, ପ୍ରଜାପତି କନ୍ୟା ଦେବୀ, ଏହି ଚତୁର୍ମୁଖ ବଡ଼ ସ୍ଥାନରେ।" "ହେ ଶୁଭା, ରମ୍ୟା, ଶୋଭାମୟ ଦେବୀ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଘରରେ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କର; ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।" "ହେ ଭୃଗୁବଂଶୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭୂମିପତି, ନଗର ଓ ଘର ମାଳିକା ଏହି ଘରରେ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କର।" "ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ଦିଅ, ଗୋମାନ୍ୟର ବୃଦ୍ଧି କର; ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗଭ୍ରାଧାନ ଗଭ୍ରା ଉପରେ ଗୋମୂତ୍ର ଛିଟାଯାଉଥିଲା।" ଏହା ପରେ, ଗଭ୍ରାଧାନ ବିନ୍ୟାସ ହେଉଥିଲା; ଏହି କ୍ରିୟା ରାତିରେ କରାଯାଉଥିଲା। ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଗୋବସ୍ତ୍ର, ଉପହାର ଓ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଗଭ୍ରାଧାନ ରଖି, ଇଟ୍ ରଖି, ତା'ପରେ ଆଧାର ପୂରଣ କରି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପ୍ରକ୍ରିୟାନୁସାରେ ମଞ୍ଚ (ପ୍ଲାଟଫର୍ମ) ତିଆରି କରାଯାଉଥିଲା, ଏକ ଛୋଟ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ହେଉଥିଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଞ୍ଚର ଉଚ୍ଚତା ଘରର ଚଉଡ଼ାର ଅର୍ଧ; ମଧ୍ୟମ ମଞ୍ଚ ଏହାଠୁ ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ କମ; ନିମ୍ନତମ ମଞ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଞ୍ଚର ଅର୍ଧ। ମଞ୍ଚ ନିର୍ମାଣ ଶେଷରେ ପୁନଃ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା; ନିଜ ପାଦରେ ଆଧାର ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ପୁନ୍ୟାତ୍ମା ସ୍ବର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଜଣେ ଭକ୍ତ 'ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବି' ଭାବନା କରିଥିଲେ, ସେ ଦିନ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଲଗିଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଅଷ୍ଟ ଇଟ୍ ଦେଇ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳର ପରିମାଣ କେହି ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ମନ୍ଦିରର ଆକାର ଦେଖି ଫଳ ଅନୁମାନ କରାଯାଉଥିଲା। ଗାଁର ମଧ୍ୟରେ ଓ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ପୂର୍ବମୁଖ ଦ୍ୱାର ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଗାଁର ମନ୍ଦିର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମୁଖ କରିବା ଉଚିତ। ତା'ପରେ, ଇୟଗୃୀବ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏବେ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣର ସାଧାରଣ ନିୟମ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି—ଶୁଣ। ଜ୍ଞାନୀ ଚତୁର୍ସ୍କଠ ଜମିକୁ ଶୋଳ ଭାଗରେ ବିଭଜନ କରିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟରେ ଚାରି ଭାଗରେ ଲୋହାର ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ; ଦେଉଳର ଦୀଵାର ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଭାଗ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।" "ତଳ ଦୀଵାରର ଉଚ୍ଚତା ଅନୁପାତିକ ଭାବରେ ଚଉଡ଼ାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ହେବା ଉଚିତ; ମଞ୍ଚର ଉଚ୍ଚତା ତଳ ଦୀଵାରର ଦୁଇ ଗୁଣା କରିବା ଉଚିତ। ପରିକ୍ରମା ପଥ ମଞ୍ଚର ଚଉଡ଼ାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ହେବା ଉଚିତ; ଚାଲିବା ପଥ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମାନ ହେବା ଉଚିତ।" "ମଣ୍ଡପର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରସ୍ତାର ଚଉଡ଼ା ଅନୁସାରେ ବିସ୍ତାର କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଦୁଇ ଗୁଣା କରିବା ଯାଉଁଠି ଭଲ ଓ ଶୋଭାମୟ ହେବ। ପ୍ରସ୍ତାର ପାଇଁ, ଦୁଇ ଗର୍ଭସୂତ୍ର ଚଉଡ଼ା ଅନୁସାରେ ଦେଉଁଠି ରଖିବା ଉଚିତ; ଦୀଘା ଚଉଡ଼ା ଠାରୁ ଏକ ଅଙ୍ଗୁଳ ଅଧିକ, ମଧ୍ୟରେ ଥମ୍ଭ ଦେଇ ଶୋଭା କରିବା ଉଚିତ।" "ବিকল্প ଭାବରେ, ଗର୍ଭଗୃହର ମାପ ଅନୁସାରେ ମୁଖ-ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଏକାଏକ ଏକାଏକ ଅଠାଉଣି ଅଙ୍ଗୁଳ ଦୀଘାରେ ମଣ୍ଡପର ନିର୍ମାଣ ଶେଷରେ ପଛ ଦିଗରେ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।" "ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାର ବିନ୍ୟାସରେ, ପାଦର ଶେଷରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଦେଉଳର ଉପନିବେଶ ବିନ୍ୟାସରେ, ଏକାଏକ ଶେଷରେ ଅତିଶୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।