କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଗୟା ଏବଂ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିକ ସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକରେ, ଏବଂ ନଦୀ ତୀରରେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନଗରର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆସନ ବିଶେଷ ଶୁଭ ମନାଯାଏ। ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଦିଗରେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବରେ ମନ୍ଦିର ଥିବା ଉଚିତ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମାତୃଗଣ, ଭୂତ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ପାଇଁ; ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମରେ ଚଣ୍ଡିକା, ପିତୃଗଣ, ଦେମନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ନୈରୃତ ଏବଂ ଵରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର, ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମରେ ବାୟୁ ଏବଂ ନାଗଙ୍କ ପାଇଁ; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସୋମ ଏବଂ ଯକ୍ଷଙ୍କ ଗୁହା ପାଇଁ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ ଚଣ୍ଡୀଶ ଏବଂ ମହେଶ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କରିବା ପରେ, ଏକ ଛୋଟ ଶ୍ରାଇନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହାର ଆକାର ସମାନ କିମ୍ବା ଅଧିକ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଦୁଇ ମନ୍ଦିରର ଉଚ୍ଚତା ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ଗୁଣା ଆକାରର ସୀମା ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ସୀମା ଭିତରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇଟିକୁ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟତାରେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଜମି ଅଧିକାର କରିବା ଉଚିତ। ଘେରା ଦେଉଁଥିବା ଦେଉଳର ଦେୟାଳ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭୂତଗଣଙ୍କୁ ଧାନ, ହଳଦୀ ଗୁଡ଼ା, ଭଜା ଧାନ, ଦହି ଏବଂ ଚିହ୍ନା ଆଟା ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଆଠ ଦିଗରେ ଆଠ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଚିହ୍ନା ଆଟା ଛିଁଟିବା ଦ୍ୱାରା, ଭୂମିରେ ବସିଥିବା ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ପିଶାଚଗଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପରେ, ହରିଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ଥଳ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ, ମାଟିକୁ ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଚାଷ କରିବା ଏବଂ ଗାୟଙ୍କୁ ଦେଇ ମାଟି ଭାଙ୍ଗିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ, ଅଟମ୍ ଠାରୁ ଚକ୍ର ଧୂଳି, ଚକ୍ର ଧୂଳି ଠାରୁ ତ୍ରାସରେଣୁ, ତ୍ରାସରେଣୁ ଠାରୁ କେଶ ମୁଳ, ଏହିପରି ଏଠାରେ ମାପ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ମାପ ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ଲୁସ ଏବଂ ମଧ୍ୟମ ଯବ ଦାଣା, ଏଠାରେ ଅଙ୍ଗୁଳ, କର, ଏବଂ ପଦ୍ମ-ହସ୍ତ ମାପ କଥା ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—ପୂର୍ବେ ଏକ ମହାଶକ୍ତି ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା; ଦେବଗଣ ଏହାକୁ ଭୂମି ଭିତରେ ଆଟକାଇ ଦେଲେ, ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ବାସ୍ତୁପୁରୁଷ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଏକ ଚଉକ ଭୂମିକୁ ଚଉଷଠି ଖଣ୍ଡରେ ବିଭଜନ କରି, ମୁଣ୍ଡର ଆର୍ଦ୍ଧ ଭାଗରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଘୃତ ଏବଂ ଚାଉଳ ଦାଣାର ହୋମ କରିବା ପରେ, ପର୍ଯ୍ୟନ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ଦଳର ମନ୍ଦିରରେ, ଜୟନ୍ତ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭିତାନ, ସତ୍ୟ, ବ୍ୟୋମ, ବହ୍ନି, ପୂଷଣ, ଭିତଥ, ଗୃହକ୍ଷତ, ଧର୍ମେଶ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମୃଗ, ପିତୃ, ଦ୍ୱାରପାଳ, ସୁଗ୍ରୀବ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ଵରୁଣ, ଅସୁର, ଶେଷ, ପାପ, ରୋଗ, ନାଗ, ଭକ୍ଷ୍ୟ, ଭଲ୍ଲାଟ, ସୋମ, ଋଷି, ଦିତି, ଆପ, ମରୀଚି, ସଵିତୃ, ବ୍ରହ୍ମା, ସାଵିତ୍ରୀ, ଵିଵସ୍ଵତ, ଅରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଜୟ, ରୁଦ୍ର, ଯକ୍ଷ, ମହୀଧର, ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍କନ୍ଦ, ପୁତନା, ଜମ୍ଭକ, ପିଲିପିଞ୍ଚ, ଇଶାଦି, ରାକ୍ଷସୀ, ପିଶାଚ, ପିତୃ, ଶେତ୍ରପାଳ ଏବଂ ଦିଗପାଳଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଖଣ୍ଡରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଅନ୍ନ, ଫଳ, ମାଂସ, ଦୁଧ, ମଧୁ, ଫୁଲ, ଶାକ, ଗୁଡ଼, ଶୁଧ ଚାଉଳ, ମୂଞ୍ଗ ଚାଉଳ, ଶୁଧ ଜଳ, ଶୁଧ ଧାନ, ଲତା, ତଳ, ଦହି, ହଳଦୀ, ତିଲ, ଶୁଧ ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଅସ୍ଥି, ଦାଣା, ଶୁଧ ମଣ୍ଡ, ଶୁଧ ମଞ୍ଜି, ଫଳ, ଶୁଧ ଚିହ୍ନା ଆଟା, ଶୁଧ ମୂଳ ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ହୋମ ଏବଂ ଉପଚାର ଦେବା ଛଡ଼ା, ଏବଂ ଭୂମିକୁ ଉତ୍ତାପ କରିବା ଛଡ଼ା, ଦେଉଳ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଥମେ ହରି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ଗଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଶେତ୍ରପତି ଭାବରେ, ବର୍ଦ୍ଧନୀ ଏବଂ କୁମ୍ଭ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୁମ୍ଭର ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଦିଗପାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ଦେଇ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନମସ୍କାର କରି, କର୍କରୀ ନେଇ ମଣ୍ଡଳ ଚାରିପାଖରେ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ତନ୍ତୁର ମାର୍ଗରେ ଜଳ ଝରଣା ଚାଲିବା ଦେବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ମାର୍ଗରେ ସାତଟି ଦାଣା ବିଉ ଚାଷ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମାର୍ଗରେ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭୂମି ଖୋଡ଼ିବା ଉଚିତ; ପରେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କର ମାପର ଗଡ଼ ଖୋଡ଼ିବା ଉଚିତ। ତଳେ ଚାରି ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପରେ ମାଟି ଲଗାଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, କୁମ୍ଭରୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଖୋଡ଼ି ଥିବା ଗଡ଼କୁ କର୍କରୀ ଦେଇ ପୂରଣ କରି, ଧଳା ଫୁଲ ରଖିବା ଉଚିତ; ସ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣ-ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଖୋଡ଼ିକୁ ବିଉ ଏବଂ ମାଟି ଦେଇ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହ ପୂଜାର ପ୍ରାଚୀନ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଧାରା ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ।