ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯିଏ କୃଷ୍ଣ, ଵସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରେ, ସେ ଏକ ଶୁଭକର୍ମା ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଓ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି ଯିଏ ଵିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦେବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ବା ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଧନ ଜମା କରି ମାତ୍ର ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ମୂଢ଼ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଧନ କଣ କାମର? ଯେଉଁଠାରେ କେହି କଷ୍ଟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଏହି ଧନ ପିତୃଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଧନ ନା ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ନା ଏହାର ଅର୍ଜନ କୌଣସି ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ସେପରି ଧନର ହାନି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ। ମୂଢ଼ ଲୋକ ଜୀବନ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଧନକୁ ଆଠିଁ ଧରି ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଧନ ନ ଦାନ ହୁଏ, ନା ଜୀବମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଧନ ନ କୀର୍ତ୍ତି, ନ ଧର୍ମ ପାଇଁ, ଏପରି ଧନର ଅଧିକାରରେ କୌଣସି ଶୁଭ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଧନ ଯେ କିଛି ଭାଗ୍ୟ ବା ପ୍ରୟାସରେ ମିଳିଥାଏ, ତାହାଠାରୁ ଉଚିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଏବଂ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କାରଣ ଏହା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଵିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ଓ ତାଳିକା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ବାସସ୍ଥଳ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ—ଚଳନଶୀଳ, ଅଚଳ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ଵର୍ତ୍ତମାନ, ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସମସ୍ତ—ତାହାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଘାସର ତିଆରି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ କିଛି ଵିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଦେବଦେବ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମହାତ୍ମା। ଯେଉଁଠି ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ନିର୍ମାଣ ହୁଏ, ସେ ମଣିଷ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଆସେନାହିଁ; ଯେପରି ଵିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିର ତିଆରିର ଫଳ, ସେପରି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଚଣ୍ଡୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବାର ଫଳ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା ଠାରୁ ବେଶି। ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବାର ଫଳର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ; ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତିର ଫଳ ଥିଲେ, କାଠର ମୂର୍ତ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ, ଏହିପରି ଇଟର ମୂର୍ତ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ, ପଥରର ଠାରୁ ଅଧିକ, ସୁଉତ୍ତମ ଧାତୁର ଠାରୁ ଅଧିକ। ଏହି ଉପାୟରେ ସାତ ଜନ୍ମର ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଶତାଧିକ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଏ। ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେଁ କୁହିଲେ—"ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ନରକକୁ ନେଇଯିବା ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ଓ ତାଳିକା ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଅଧିକାର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ତେବେ ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତୁ—ମୋ ଆଦେଶ ଅବଶ୍ୟ ପାଳିତ ହେଉ। ତୁମ ଅଧିନରେ ଥିବା କୌଣସି ଜୀବ ନିଜ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିବେନାହିଁ, କେବଳ ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆପଣମାନେ ଏଡ଼ି ଯିବେ; ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭଜନ କରନ୍ତି, ମନ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ରହିଛି— ଏମାନେ ସଦା ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଥିତ, ଶୟନ, ଗମନ, ଉଠିବା, ବୁଲିବା ବେଳେ କିଛି ହେଉ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ; ଯେଉଁମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଅଧିନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନିୟମିତ ଓ ବିଶେଷ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମନ ପ୍ରଭୁରେ ଏକାଗ୍ର, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଉପବାସ, ଭକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧରାଯିବେନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ବା ତେଲ ଲଗାନ୍ତି, ବା ସଫା କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘରରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ି ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶତ ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ତାନକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବ ନାହିଁ; ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର କାଠ, ପଥର ବା ମାଟିରେ ତିଆରି କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଦୈନିକ ଯଜ୍ଞର ମହାଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ଲୋକ ସେଇ ଫଳ ପାଇଁ। ଏହି ଭୂମିରେ ସପ୍ତ ଲୋକ ଯେଉଁଠି ଵିଷ୍ଣୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ଘରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରି, ସେ ନିର୍ମାତାଙ୍କୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ସପ୍ତ ଲୋକ ଭିତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଵିଷ୍ଣୁ ଏହି ଘରରେ ନିବାସ କରନ୍ତି। ସେ ଅନେକ ଜଗତକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ଓ ଅବିନାଶୀ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଯେଉଁଠି ଇଟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏତେ ବର୍ଷ ସେ ନିର୍ମାତା ଅବିଚଳିତ ରହନ୍ତି। ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସ୍ଥାପନା କରିଥିବା ଲୋକ ହରିଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠି ଅଗ୍ନି କହିଲେ: "ମୁଁ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଣିଲେ ନାହିଁ; ହୟଗ୍ରୀବ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।