ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକ ବଡ଼ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରଥମେ, ନାମକରଣ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା ଯାଏଁ ଏଠି ଆଠଟି ହୋମ ଅଘ୍ରୟା ଦିଆଯାଉଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞଚମସ ଓ ସ୍ରୁଚି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଘ୍ରୟା ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହା ପରେ, ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ ରଜସ୍ୱଳା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ହୋମ କରାଯାଉଥିଲା। ଏଠି ଅଲତାର ଉପରେ ବିରାଜିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ଯିଏ ତିନି ଗୁଣର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଗର୍ଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମନ୍ତ୍ରମାଳାର ମୂଳ। ଏଠି ଅଗ୍ନି ମୁକ୍ତିର କାରଣ ଓ ପରମାତ୍ମା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ବେଦୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମୁଣ୍ଡ, କୋଣ ଗୁଡିକରେ ହାତ, ଉତ୍ତର ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ପୂର୍ବ କୋଣରେ ଓ ଉତ୍ତର ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ କୋଣରେ ଉରୁ ରଖାଯାଉଥିଲା। ପେଟକୁ ପାତ୍ର ଭାବରେ ଓ ଗର୍ଭକୁ ଯୋନି ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିଲା। ତିନି ଗୁଣକୁ ମେଖଳା ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏପରି ଭାବେ ଦଶଟି ଅରଣି କାଠି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ପ୍ରଣବ ମୁଦ୍ରାରେ ପଞ୍ଚଟି ଅଘ୍ରୟା ଦେବାକୁ କହାଯାଉଥିଲା। ପୁନି, ଆଘାର ଅଘ୍ରୟା ଦେଇ, ପବନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶେଷ କରି, ଘୀ ଢାଳିବା ଉଚିତ। ଈଶାନ ଦିଗର ମୂଳରେ ଘୀ ଭାଗ ଦେବା, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଶେଷରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏହିପରି, ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରାଯାଉଥିଲା। ବ୍ୟାହୃତି ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ଅଗ୍ନିକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର, ଯିଏ ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ସାତଟି ଜିହ୍ୱା ଥିବା, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପୀ। ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୁହଁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ୧୦୮ ଅଘ୍ରୟା ଦେବାକୁ କହାଯାଉଥିଲା; ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ମୂଳ ଭାଗରେ ଏବଂ ଦଶ ଭାଗ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ହୋମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମ୍ପାତ ଅଘ୍ରୟା ପରେ, ପବିତ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଟ୍ରିସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲୁଚାଇ ରଖିବାକୁ କହାଯାଉଥିଲା। ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ବସ୍ତ୍ରରେ ଲପେଟାଯାଇଥିବା ଏହି ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ବିଲ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଛିଟାଇ ପବିତ୍ର କରାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରାଚାର୍ୟ ପାତ୍ର ପାଖରେ ଏହାକୁ ରଖି, ରକ୍ଷା ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଓ ଆମଳକୀ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ରେଖା ଆଙ୍କାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଭସ୍ମ ଓ ତିଳ, ପଶ୍ଚିମକୁ ଗୋମୟ ଓ ମାଟି, ଉତ୍ତରକୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ନୂତନ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ଦର୍ଭ ଜଳ ହୃଦୟରେ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ରକ୍ତଚୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନିରେ, ଧୂପ ମୁଣ୍ଡରେ ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ, ଜଟା ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ ରଖାଯାଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ମୂଳ ଫୁଲ ଓ କବଚ ବାୟୁର ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମକୁ, ଚନ୍ଦନ ଜଳ, ଚାଉଳ, ଦହି ଓ ଦୂର୍ବା ଗ୍ରାସ ଏକ ଛୋଟ ବାସ୍କେଟରେ ରଖାଯାଉଥିଲା। ଘରକୁ ତିନି ଥର ଧାଗା ଦେଇ ବାନ୍ଧି, ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ବୀଜ ଛିଟାଯାଉଥିଲା, ପୂଜାକ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଉଥିଲା। ମନ୍ତ୍ର ସହ ଦ୍ୱାରପାଳ ଓ ପାଦପାଳଙ୍କୁ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଘଟରେ ଏହି ପବିତ୍ରକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ଶକ୍ତି ଏଠି ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିଥାଏ। "ମୁଁ ତୁମର ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତାକୁ ଧାରଣ କରିଛି," ବୋଲି ବିଧିପୂର୍ବକ ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ବାହୁଡ଼ିକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ରକୁ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରି, ପାଥର ଉପରେ ରଖାଯାଉଥିଲା—ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ପବିତ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ମହାପାପ ନାଶକ। ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଏହାକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ଧାରଣ କରି, ସଭାର ଆରମ୍ଭରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଫୁଲ, ଚାଉଳ ଓ ଗନ୍ଧ ସହ ପୂଜା କରି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର "ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତି ଜନିତ" ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ବିରାଜିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ମହାନ ନାଗଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଶେଇଥିବା, କ୍ଷୀରସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଥିଲା। "ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି, ହେ କେଶବ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।" ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେବକଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ, ରୋଚନା, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ ଓ ଜଳ ଭରା ଘଟ ରଖାଯାଉଥିଲା। ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ, ବାହାରେ ତିନି ଚକ୍ର ଉପରେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ସହ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ଏଠି ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ, ଦହି ଓ ଅଗ୍ନିକାଠି ଥିଲା, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ, ସ୍ତୁତି ପାଠ ଓ ରାତିରେ ଜାଗରଣ ହେଉଥିଲା। ଦୂତ, ଶିଶୁ, ନାରୀ ଓ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ରିକରଣ କରି, ଗନ୍ଧପୂର୍ଣ୍ଣ ଧାଗା ଦେବା ଦରକାର ନଥିଲା। ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଅଗ୍ନି ଦେବ କହିଲେ—"ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଧାରଣ କ୍ରମ ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣ। ପବିତ୍ର ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁନା ବା ଅଗ୍ନିରେ ତିଆରି ହେଉଥିବା ହେଉ, ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହ ବିଶ୍ୱର ମୂଳକୁ ପହଞ୍ଚ। "ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି; ଏହି ପବିତ୍ର ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। "ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ବାର୍ଷିକ ପୂଜାର ଫଳଦାତା ହେଉଥିବା ହେ ଶିବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। "ମୁକ୍ତା ଓ ପ୍ରବାଳ ମାଳା, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ସହିତ, ଏହି ବାର୍ଷିକ ପୂଜା ତୁମରୁ ହେଉ, ହେ ବେଦବିଦ୍। "ମୋ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ବାର୍ଷିକ ପୂଜା କରି, ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ହେ ପବିତ୍ର। "ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ବାର୍ଷିକ ପୂଜାର ଫଳଦାତା ହିସାବରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।