ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରିୟାର ଶୁଭ ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଶତ ଆଠ ଅଧିକ ବା ତାହାର ଅର୍ଧ ଗଣନା କରାଯାଏ। ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ଅଛି, ତାହାର ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ, ଯେ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବା ନାହିଁ, ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପବିତ୍ର ବାନ୍ଧାଯିବା ଉଚିତ—“ଓଁ, ଆମେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଆମେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।” ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ପ୍ରତିମା ରଖାଯିବା ଉଚିତ, ଗୁଡିକୁ ଘୁଣ୍ଟିରୁ ନାଭି ଓ ନାକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ମାଳା ଚରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ବନମାଳା ଏକ ହଜାର ଆଠ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ହେବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦୁଇ ଗୁଣା ଲମ୍ବା, ଶୋଳ କ୍ଷୁଦ୍ର ମାପରେ ମାଳା ତିଆରି କରାଯିବା ଉଚିତ। ମାଳାର ମଧ୍ୟ, ତନ୍ତୁ, ପତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଚକ୍ରର ଶେଷ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା, ପବିତ୍ର ଏକ ଏକ ଚକ୍ର ରେ କମଳ ପରି ଦିଶିଥାଏ, ଏବଂ ଏହାର ମାପ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ମାପରେ ହୁଏ। ବେଦୀରେ, ଏହି ମାପ ସ୍ୱୟଂ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ସତେଇ ହୁଏ; ଶିକ୍ଷକ, ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ମାତାମାନେ ପାଇଁ ତନ୍ତୁ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଦିଆଯାଇଛି। ମାଳା ଭିତରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଗଠି ଥାଏ, ଦ୍ୱିଗୁଣା ମାଳା ଏକ ଶତ ଆଠ ଗଠିରେ ହୁଏ, ଆରମ୍ଭରେ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ମାପ ନିଆଯାଏ। କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚବିଶ ବା ଛତିଶ ଗଠିର ମାଳା ହୁଏ; ଏହି ମାଳା କ୍ଷୁଦ୍ର ଆଙ୍ଗୁଠି, ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ଅଙ୍ଗୁଠା ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ କରାଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରମରେ ଆରମ୍ଭ କରି। କ୍ଷୁଦ୍ର ଆଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାଦଶ ଗଠିରେ ଥିବା ଉଚିତ; ଏହି ମାଳା ସୂର୍ଯ୍ୟ, କଳଶ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ବୈଷ୍ଣବ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉପଯୁକ୍ତ। ଉପବିତର ମାପ ଶେଷ ଭାଗରେ ହେବା ଉଚିତ, ଗଠି ଏବଂ ତନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବ ସେବକ ପାଇଁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା ସତର ତନ୍ତୁ, ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ, ରୋଚନା, ଅଗୁରୁ, କଞ୍ଫର, ହଳଦୀ, କେସର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାଳା ତିଆରି କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏକ ପୁରୁଷ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶୋଭାୟିତ କରିବା, ନିମ୍ନରେ ନିମ୍ନ କ୍ରିୟା, ସନ୍ଧ୍ୟାଦି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ; ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ବେଦୀରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ସେବକ ପାଇଁ ବେଦୀରେ ବଳି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱାରରେ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଦ୍ୱାରରେ ଧନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଧାତୃ, ଦକ୍ଷ, ବିଧାତୃ, ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ଶଂଖ, କମଳ, ଧନ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ଦୂଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱର ଉପସଂହାର କ୍ରମରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୁଣ ଉପସଂହାର କରାଯାଏ—ଗନ୍ଧ, ରସ, ରୂପ, ସ୍ପର୍ଶ, ଶବ୍ଦ। ପଞ୍ଚ ଉପସଂହାର ସହିତ, ପୃଥିବୀ ମଣ୍ଡଳ, ଚତୁର୍ଭୁଜ, ହଳଦୀ ରଙ୍ଗରେ, ବଜ୍ର ଚିହ୍ନିତ, ଗନ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱର ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଦୁଇ ଚରଣର ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ପରେ ଶୁଧ୍ଧ ରସ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଅଭିଷେକ କରି ଉପସଂହାର କରାଯିବା ଉଚିତ। ପରେ, ମଧ୍ୟରେ, ନାଭି ଓ ଘୁଣ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ, ଧ୍ୟାନ କରି ଭଳି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ—ଏଠି ଶ୍ବେତ ରଙ୍ଗ, କମଳ ଚିହ୍ନିତ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିରେ ଭାରୁଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଚାରି ଉପସଂହାର କରି ଶୁଧ୍ଧ ରସ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପସଂହାର କରିବା ଉଚିତ; ରୂପ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ରୂପ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପସଂହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ତିନି ଉପସଂହାର ସହିତ ଅଗ୍ନି ମଣ୍ଡଳ, ତ୍ରିକୋଣାକାର, ନାଭି ଓ କଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ, ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ପର୍ଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପସଂହାର କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଦୁଇ ଉପସଂହାର ସହିତ ଧୂଆଁ ରଙ୍ଗର ମଣ୍ଡଳ, ଶୁଧ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନିତ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ସହିତ ଉପସଂହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଏକ ଉପସଂହାର ସହିତ ଶୁଧ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ପରି ଆକାଶ ମଣ୍ଡଳ, ନାକ ଟିପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଉପସଂହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶୁଭ କ୍ରମରେ, ଶୁଭ ଶୁଷ୍କ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ପାଖୁଠୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଷ୍କ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ‘ୟଂ’ ଓ ‘ବଂ’ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଶରୀରକୁ ଅଗ୍ନି ମାଳାରେ ବେଷ୍ଟିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି, ଶରୀରକୁ ବ୍ରହ୍ମ ରଣ୍ଡ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଏ। ପରେ, ବିନ୍ଦୁକୁ ଅମୃତ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏହିପରି ଶରୀରକୁ ଭସ୍ମରେ ଉତ୍ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି, ଶରୀରକୁ ଦିବ୍ୟ କରାଯାଏ। ହାତ ଓ ଶରୀରରେ ନ୍ୟାସ କରି, ମନସିକ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ହୃଦୟର କମଳରେ ମନସିକ ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ—“ସ୍ବାଗତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, କେଶବ, ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତୁ।” ଏହି ମନସିକ ଉପାସନାକୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ଶକ୍ତି ଭୂତ କୂର୍ମ, ତାପରେ ଅନନ୍ତ, ପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଅନ୍ୟାୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନ; ମଧ୍ୟରେ କମଳ ଓ ମାୟା, ଅବିଦ୍ୟା ତତ୍ତ୍ୱ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। କାଳ ତତ୍ତ୍ୱ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମଣ୍ଡଳ, ପକ୍ଷୀରାଜ; ତାପରେ, ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁରୁ ଇଶାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ, ଗୁରୁମଣ୍ଡଳରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ସରସ୍ୱତୀ, ନାରଦ, ନଳକୁବର; ଶିକ୍ଷକ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଚପଲ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଚପଲ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ନିପୁଣ, ପରେ ନିପୁଣ, ତନ୍ତୁର ଶକ୍ତି; ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ସ୍ନେହ, ମାନ, ଶାନ୍ତି, ଶୋଭା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।