ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବପତ୍ରରେ ପଦ୍ମନାଭ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଆଗ୍ନେୟ ପତ୍ରରେ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣ ପତ୍ରରେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜିବା ନିୟମ। ପୁରୁଷଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ନୈୃତ୍ୟ ପତ୍ରରେ ବରୁଣ ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ, ପଶ୍ଚିମ ପତ୍ରରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ, ବାୟବ୍ୟ ପତ୍ରରେ ଋକ୍ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦ, ଉତ୍ତର ପତ୍ରରେ ଈଶାନ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଚକ୍ରର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସମୁଦାୟ ସୋହଳିଜଣଙ୍କୁ ପୂଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହିତ ସାମ, ଅଥର୍ବ ବେଦ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ତେଜସ୍, ଏବଂ ପରେ ଜଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ନିୟମ। ପୃଥିବୀ, ମନ, କାନ, ଚର୍ମ, ଚକ୍ଷୁ, ଜିଭ୍ ଓ ନାକ—ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଏବଂ ଭୂର୍, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱଃ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପରେ, ମହର୍, ଜନସ୍, ତପସ୍, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ, ଅତିରାତ୍ର, ଉକ୍ଥ, ଷୋଡଶୀ, ଓ ବଜପେୟ ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ କରିବା ନିୟମ। ଅତିରାତ୍ର ପୂଜା ପରେ ଆପ୍ତୋର୍ୟାମ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ଓ ରୂପକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ରସ ଓ ଗନ୍ଧ ସହିତ, ଚବିଶିଟି ପତ୍ରରେ ପ୍ରାଣ, ମନୋନାଥ, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ଶବ୍ଦତତ୍ତ୍ୱକୁ ପୂଜିବା ନିୟମ। ଏହିପରି, ବସୁଦେବ ଆଦି ଦଶ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପକୁ, ମନ, କାନ, ଚର୍ମ, ଚକ୍ଷୁ, ଓ ଜିଭ୍ ଏହି ସବୁକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ନାକ, ବାଣୀ, ହାତ, ଓ ପାଦ—ଏହି ସବୁ ଏକାଠି ଏକତିସ ଅଙ୍ଗକୁ ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ବୃତ୍ତରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ପରିବାରକୁ ପୂଜନ କରିବା ନିୟମ। ଅନୁସ୍ୱାର, ଯୋନି, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ବାହ୍ୟ ବୃତ୍ତରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଆଦି ଛଅ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ପୂଜିବା ନିୟମ। ଚକ୍ରପଦ୍ମରେ ମାସନାଥମାନଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ, ଏଠାରେ ଆଠ ପ୍ରକୃତି, ଛଅ, ପାଞ୍ଚ, ଓ ଚାରି ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ତାଲିକା ଅନୁଯାୟୀ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସଠିକ୍ ହେବା ଉଚିତ। ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟଭାଗ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର, ସମସ୍ତ ପତ୍ର ଧଳା ଏବଂ ସମାନ ହେବା ଉଚିତ। ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଆକୃତି ଦୁଇ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର, ଏବଂ ଏକ ହାତରେ ତାହାର ଅର୍ଧାଂଶ, ସବୁ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ। ପଦ୍ମର ସଂଯୋଜନ ବିନ୍ୟାସ ଧଳାରେ, ଯଥାଇଚ୍ଛା କଳା କିମ୍ବା ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଦେଇ ସଜାଇବା ଉଚିତ। ଫୁଲର ତନ୍ତୁ ଲାଲ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର, କୋଣଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ପୂରିବା ଉଚିତ। ଯୋଗପୀଠ ଚିତ୍ରଣ ଇଚ୍ଛାମତଃ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ହେବା ଉଚିତ। ଗଛ, ଛାୟା, ଶାଖା, ଓ ଏପରି ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଗଠନକୁ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ। ଆସନ ଦ୍ୱାରରେ ଧଳା ରଙ୍ଗ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପାଇଁ, ଲାଲ ରଙ୍ଗ ତେଜସ୍ୱୀତା ପାଇଁ, ଓ ହଳଦିଆ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କାରକୁ ଅଧିକ ଶୋଭାମୟ କରିବା ଓ କୋଣଗୁଡ଼ିକୁ ଧଳା କରିବା ନିୟମ। ଭଦ୍ରକ ଭରଣ ଏଇପରି ହେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବେ ଭରିବା ଉଚିତ। ଅରକ ବୀଜ କଳା ଓ ଲାଲ ଧାରୀ, କଳା ଲାଲ ମିଶ୍ର ରଙ୍ଗର; ବାହାରକୁ ଧଳା, କଳା ଓ ଲାଲ ଧାରା, ଏବଂ ବାହ୍ୟଭାଗରେ ହଳଦିଆ ଧାରା। ଚାଉଳ ଓ ଏହା ସମାନ ଧାନ୍ୟର ଚୁରୁଣି ଧଳା, କୁସୁମ ଓ ଏହା ସମାନ ଲତାରୁ ଲାଲ, ହଳଦୀରୁ ହଳଦିଆ, ଜଳା ଧାନ୍ୟରୁ କଳା ହୁଏ। ସମୀ ପତ୍ର ଓ ଏହା ସମାନରୁ ବୀଜ କଳା ହୁଏ, ବୀଜର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ କଳା ହୁଏ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟା ସିଧ୍ଧି ପାଇଁ ଚାରି ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟା ମାନା। ବୁଦ୍ଧିବିଦ୍ୟା ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର, ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଇଁ ହଜାର; ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଆଉ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ବୀଜ ହୋମ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଏକାକାର ହୁଏ। ପୂର୍ବ ଉପଚାରର ଏକ ଦଶମାଂଶ ଅନୁଷ୍ଠାନ ହେବା ଉଚିତ, ପୂର୍ବ ନିୟମରେ ମାସିକ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ବାମ ପାଦ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ ନ କରିବା ନିୟମ। ଏହିପରି ଦୁଇ ଗୁଣ କିମ୍ବା ତିଣି ଗୁଣ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ମଧ୍ୟମ ଓ ଉତ୍ତମ ସିଧ୍ଧି ମିଳେ। ଏବେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନର ବିଧି କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଥୋଳ, ଶବ୍ଦରୂପ ମୂର୍ତ୍ତି ବାହ୍ୟ ରୂପ ଭାବିତ ହୁଏ। ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଚିନ୍ତାରୂପ ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଜ୍ଵଳମାନ, ଚିନ୍ତାଶୂନ୍ୟ ଯାହା, ସେଇ ପରମ ଭାବିତ। ଅନ୍ୟମାନେ ହୃଦୟସ୍ଥ ଚିନ୍ତାରୂପ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସଦା ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ବାହ୍ୟକୁ ବିରାଟ୍, ସୂକ୍ଷ୍ମକୁ ଲିଙ୍ଗ ଭାବିତ କରନ୍ତି। ଚିନ୍ତାଶୂନ୍ୟ ରୂପ ଦିବ୍ୟ ଭାବିତ, ଚେତନା ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଵାଳା ହୃଦୟପଦ୍ମରେ ବସିଥାଏ। ମନ୍ତ୍ର ବୀଜର ଧ୍ୟାନ କଦମ୍ବ ଫୁଲ ରୂପରେ, ମାଟି ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ ରଖାଯିବା ପରି, ତାହାର ଆଲୋକ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ମନ୍ତ୍ରେଶ୍ୱର ହୃଦୟରେ ଏକାକୀ ଏବଂ ଏକତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏକ ବଡ଼ ଘଡ଼ାରେ ଅନେକ ଛିଦ୍ର ଥିଲେ, ଯେପରି ରେଖାମାନେ ବାହାରୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଏହିପରି ବୀଜର ରେଖାମାନେ ନାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ। ପରେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ। ହୃଦୟରୁ ନାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗମ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ। ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ନାଡ଼ି ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ତତ୍ତ୍ୱର ଏବଂ ନାକର ଟିପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଗୁପ୍ତ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଦେହର ବାୟୁକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଜପ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଉପାସକ ମନ୍ତ୍ରର ଚିହ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଭୂତ ଓ ତନ୍ମାତ୍ର ସଫଳ କରି, ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଅନିମା ଓ ଅନ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଉପରେ ଉଠି ଯାନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଧିନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରେ ଅଗ୍ନି ଦେବ କହିଲେ, ମୁଁ ଏବେ ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମାର୍ଜନ ବିଧି କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଏ। ପୁନର୍ବାର ଅଗ୍ନି କହିଲେ, ମୁଁ ପବିତ୍ରାରୋହଣ ବିଧି ଓ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିପୂଜାର ଫଳ କଥା କହିବି।