ପୃଷତରୁ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ତାଙ୍କଠାରୁ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ହେଲେ, ଏବଂ ଧୂମିନୀଙ୍କୁ ଜମୀଢ଼ ବଂଶରୁ ଋକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ। ଋକ୍ଷଙ୍କୁ ଥିଲା ସମ୍ବଳଣ, ଏବଂ ସମ୍ବରଣଙ୍କୁ ଥିଲା କୁରୁ, ଯିଏ ପ୍ରୟାଗରୁ ବିଦାୟ ନେଇ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କଲେ। କୁରୁଙ୍କୁ ଥିଲେ ସୁଧନ୍ବନ, ସୁଧନୁ, ପରିକ୍ଷିତ ଏବଂ ଅରିମେଜୟ; ସୁଧନ୍ବନଙ୍କୁ ଥିଲେ ସୁହୋତ୍ର, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଥିଲେ ଚ୍ୟବନ। ବସିଷ୍ଠ ଏବଂ ପରିଚରାଙ୍କୁ ଗିରିକା ଦେଖିଲେ ସାତ ପୁତ୍ର: ବୃହଦ୍ରଥ, କୁଶ, ବୀର, ଯଦୁ, ପ୍ରତ୍ୟାଗ୍ରହ, ଏବଂ ବଳ। ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ମତ୍ସ୍ୟକାଳୀ ଏବଂ କୁଶାଗ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; କୁଶାଗ୍ରଙ୍କୁ ଥିଲେ ବୃଷଭ, ବୃଷଭଙ୍କୁ ସତ୍ୟହିତ। ସୁଧନ୍ବନଙ୍କୁ ଉର୍ଜ୍ଜ, ଉର୍ଜ୍ଜଙ୍କୁ ସମ୍ଭବ; ସମ୍ଭବଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ସହଦେବ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଉଦାପି, ଉଦାପିଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକର୍ମକ; ପରିକ୍ଷିତଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନମେଜୟ। ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଜହ୍ରୋଙ୍କୁ ସୁରଥ; ଶ୍ରୁତସେନ, ଉଗ୍ରସେନ ଏବଂ ଭୀମସେନଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ଜନମେଜୟଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର: ସୁରଥ ଏବଂ ମହିମାନ; ସୁରଥଙ୍କୁ ବିଦୂରଥ, ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ଋକ୍ଷ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଋକ୍ଷଙ୍କୁ ଭୀମସେନ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ପ୍ରତୀପ, ପ୍ରତୀପଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନୁ। ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଦେବାପି, ବାହ୍ଲିକ ଏବଂ ସୋମଦତ୍ତ; ବାହ୍ଲିକଙ୍କୁ ସୋମଦତ୍ତ, ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଭୂରି, ଭୂରିଶ୍ରବାସ୍ ଏବଂ ଶାଳ। ଗଙ୍ଗାରୁ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ, କାଳ୍ୟାରୁ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ, ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର କ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଜନ୍ମିଲେ। ସେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ; ମାଦ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଉପାୟରେ ନକୁଳ ଏବଂ ସହଦେବ ଜନ୍ମିଲେ; ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସୌଭଦ୍ର, ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ପରିକ୍ଷିତ। ଦ୍ରୌପଦୀ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତି, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକର୍ମଣ, ନକୁଳଙ୍କୁ ଶତାନୀକ; ଭୀମସେନ ଏବଂ ହିମ୍ବାଙ୍କୁ ଘଟୋଟ୍କଚ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ରାଜାମାନେ, ପୂର୍ବ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ, ଅସଂଖ୍ୟ; ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଅତୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି, କାରଣ ସମୟ ହରି; ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହା ପରେ ଅଗ୍ନି କହିଲେ: "ମୁଁ ଆୟୁର୍ବେଦ ଗୁରୁତ୍ୱ କଥା କହିବି, ଯାହା ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଦେବତା ସୁଶୃତକୁ କହିଥିଲେ—ମୃତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ।" ସୁଶୃତ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ମୋତେ ଆୟୁର୍ବେଦ କହିବେ, ଯାହା ମାନବ, ଅଶ୍ୱ ଏବଂ ଗୋମାନଙ୍କ ରୋଗ ହଟାଇବା, ସଫଳ ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୃତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇବା ବିଷୟରେ।" ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଉପଦେଶ କଲେ: "ଜ୍ୱରରେ ଶକ୍ତି ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଚିକିତ୍ସକ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ହାଲୁକା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଭୁନା ଜଉ ଏବଂ ଚିଡ଼ା, ଉବା ଏବଂ ଢିଳା ଜଳ ଦେଲେ ତ୍ରିଷ୍ଣା ଏବଂ ଜ୍ୱର ଶମିତ ହୋଇଯିବ। ମୁଷ୍ଟା, ପର୍ପଟା, କୋଶିରା, ଚନ୍ଦନ, ଉଦିଚ୍ୟା, ନାଗରା ଦେଇ, ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୱର ଶୀର୍ଷରେ ଗଲା, ତେବେ କଟୁ ଔଷଧ ଦେବା ଉଚିତ। ତେଲ ଲଗାଇ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପରେ, ପୂର୍ଗେସନ କରାଯିବା ଉଚିତ; ଭଲ ଭାବରେ ପକା ଶଷ୍ଟିକ, ନିବାରା, ଲାଲ ଚାଉଳ ଏବଂ ପ୍ରମୋଦକ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଜ୍ୱରରେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜଉ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ; ମୁଙ୍ଗ, ମସୁର, ଚଣା, କୁଳଥ, କୁଷ୍ଠ ଦେଇ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ। ଆତକ୍ୟ, ନରକ, କର୍କୋଟକ, କଟୋଳ୍ବକ, ପାଟୋଲ ଫଳ, ନିମ୍, ପର୍ପଟା, ଦାନା ଜ୍ୱରରେ ଉପଯୁକ୍ତ। ନିମ୍ନଗତ ରୋଗରେ ଵମନ ଉତ୍ତମ; ଉପରଗତ ରୋଗରେ ପୂର୍ଗେସନ; ରକ୍ତପିତ ରୋଗରେ ଷଡ୍ଦ୍ରବ୍ୟ କ୍ୱଥ ଶୁଣ୍ଠି ଛଡି ଦେବା ଉଚିତ। ଭୁନା ଜଉ, ଗହମ, ଚାଉଳ, ମସୁର, କୁଷ୍ଠ ଦେଇ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, ଚଣା, ମୁଙ୍ଗ ଉପଯୁକ୍ତ; ଗହମ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ତମ। ଘୀ ଏବଂ ଦୁଧ, ମଧ, ବୃଷ ମୂତ୍ର ଦେଇ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ; ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଦାସ୍ତି ରୋଗରେ ପୁରୁଣା ଚାଉଳ ଖାଇବା ଭଲ। ଅବରୋଧ ନ କରିବା ଖାଦ୍ୟ, ଲୋଧ୍ର ଚାଲା ସହିତ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଅବdominal tumor ରେ ବାୟୁ ଏଡ଼ାଇବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ଗହମ, ଚାଉଳ, ମୁଙ୍ଗ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ଖଦିର, ହରିତକୀ, ପଞ୍ଚମୂଳ, ଜଙ୍ଗଲ ଶାକ, ନିମ୍, ଆମଳକୀ, ପାଟୋଲ ଉପଯୁକ୍ତ। ମାତୁଳୁଙ୍ଗ ରସ, ଜାତୀ, ଶୁଷ୍କ ମୂଳ, ଦ୍ୱିପା ଲୁଣ; ଚର୍ମ ରୋଗରେ ଖଦିର ଦେଇ ତିଆରି ଜଳ ପାନ ଉଚିତ। ମସୁର ଏବଂ ମୁଙ୍ଗ ଦାଲ ଖାଦ୍ୟ ଭଲ, ଭଲ ଭାବରେ ପକା ଚାଉଳ ଭୋଜନ; ନିମ୍, ପର୍ପଟା ଶାକ, ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ରସ ଉପଯୁକ୍ତ। ବିଦଙ୍ଗ, କଳିମରିଚ, ମୁଷ୍ଟା, କୁଷ୍ଠ, ଲୋଧ୍ର, ସୁବର୍ଚିକା, ମନଶିଳା, ଭାଳିରିଆ—ମୂତ୍ର ସହିତ ପିସି ଦେଲେ ଚର୍ମ ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ପିଠା, କୁଷ୍ଠ ଦେଇ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, କୁଳମାସା, ଜଉ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ମୁତ୍ର ରୋଗରେ ଉପଯୁକ୍ତ; ଜଉ, ମୁଙ୍ଗ, କୁଳଥ, ଭଲ ପକା ଚାଉଳ ଦିଆଯିବା ଭଲ। କଟୁ ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ଶାକ, କଟୁ ପତ୍ର; ତିଲ, ସୋରିଷ, ବିଭିତକ, ଇଙ୍ଗୁଡା ତେଲ ଉପଯୁକ୍ତ। ମୁଙ୍ଗ ଜଉ ଏବଂ ଗହମ ସହିତ, ଏକ ବର୍ଷ ଲାଗି ରଖିଥିବା ଧାନ୍ୟ; ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ରସ ଶ୍ୱାସକାଷ ରୋଗରେ ଭଲ। କୁଳଥ, କଳା ଚଣା, ରସ୍ନା, ଶୁଷ୍କ ମୂଳ, ଜଙ୍ଗଲୀ ମାଂସ, ଫୁଲ ସହିତ, ଦହି ଏବଂ ଦାନା ପୁନି ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ। ମାତୁଳୁଙ୍ଗ ରସ, ମଧ, ଦ୍ରାକ୍ଷା, ପିପ୍ଲି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଜଉ, ଗହମ, ଚାଉଳ ଶ୍ୱାସକାଷ ଏବଂ କାଶ ରୋଗରେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଦଶମୂଳ, ବଳା, ରସ୍ନା, କୁଳଥ ଦେଇ ତିଆରି ଖିର, ଶୁପ୍, କ୍ୱଥ ଶ୍ୱାସକାଷ ଏବଂ ହିକ୍କାରେ ଉପଯୁକ୍ତ। ପଚି ଯାଇଥିବା ଚାଉଳ, ଗହମ, ଜଉ ଶୁଷ୍କ ମୂଳ ରସ, କୁଳଥ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲୀ ମୂଳ ସହିତ, ଉସିରା ସହିତ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆୟୁର୍ବେଦ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଅଗ୍ନି ମାନବ ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଚାର ଏବଂ ରୋଗ ନିବାରଣ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ।