ଏହି ବଂଶାବଳୀର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଏପରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ— କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ଧନର କ୍ଷୟ ହୁଏନି। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଧନୀ ରାଜା ଆଉ କେହି ହେବେ ନାହିଁ। କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ଏକଶ ଶିଶୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯାହାରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ— ସୂରସେନ, ସୂର, ଧୃଷ୍ଟୋକ୍ତ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଜୟଧ୍ୱଜ। ଏହି ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ତାଳଜଂଘ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ହୈହୟ ବଂଶର ପାଞ୍ଚ ଶାଖା, ଏହିଁ ସହ ବୋଜ ଓ ଅବନ୍ତି ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ବୀତିହୋତ୍ର ଓ ଶୌଣ୍ଡିକେୟ ଆଲଗା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବୀତିହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଜୟ ରାଜା ହେଲେ। ଏବେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁ ବଂଶର ଉଲ୍ଲେଖ ଆସେ, ଯେଉଁଠି ନିଜେ ହରି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ। କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କୁ ବୃଜିନୀବାନ୍, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ରୁଷଦ୍ଗୁ, ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରସ୍ଥ, ଏବଂ ଶଶବିନ୍ଦୁ ଓ ଚିତ୍ରରଥ ରାଜା ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଶଶବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଏକଶ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ଚରିତ୍ରବାନ୍, ଧନୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥୁଶ୍ରବା ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସୁୟଜ୍ଞକ, ତାଙ୍କୁ ଉଶନା, ତାଙ୍କୁ ତିତିକ୍ଷୁ। ତିତିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ମରୁତ୍ତ, ତାଙ୍କୁ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ, ତାଙ୍କୁ ସୁନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପଞ୍ଚାଶି ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ରୁକ୍ମେଷୁ ଓ ପ୍ରଥୁରୁକ୍ମକ ହେଲେ। ତାପରେ ହବିର୍ଜ୍ୟାମଘ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୟାମଘ (ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟ କରିଥିଲେ) ଓ ସେବ୍ୟାଙ୍କୁ ଭିତରୁ ଭିଦର୍ଭ ଓ କୌଶିକ ହେଲେ। ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କ୍ରଥ ଓ କ୍ରଥଙ୍କୁ କୃତି, ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କୌଶିକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଚିଦି ହେଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଚୈଦ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଚିହ୍ନିତ। କ୍ରଥଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭର ପୁତ୍ର, କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଟକ, ତାଙ୍କୁ ନିଧୃତି, ତାଙ୍କୁ ବିଦୂରଥ (ଉଦର୍କ)। ଦଶାର୍ହଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ବ୍ୟୋମ, ତାଙ୍କୁ ଜୀମୂତ, ତାଙ୍କୁ ବିକଳ, ତାଙ୍କୁ ଭୀମରଥ, ତାଙ୍କୁ ନବରଥ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢରଥ, ତାଙ୍କୁ ଶକୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କରମ୍ଭକ, ତାଙ୍କୁ ଦେବଲାତ, ତାଙ୍କୁ ଦେବକ୍ଷେତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ମଧୁର, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରବରସ, ତାଙ୍କୁ ପୁରୁହୂତ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଗୁଣୀ ଯାଦବ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ତ୍ୱତ। ଭଜମାନଙ୍କୁ ଭାହ୍ୟ, ବୃଷ୍ଟି, କୃମି, ନିମି ଏବଂ ଦେବାବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଭାଭ୍ରୁ ହେଲେ। ଭାଭ୍ରୁ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଦେବତା ସମାନ, ଦେବାବୃଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଦେବତା ସମାନ ଥିଲେ। ଭାଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଚାରିପୁତ୍ର ହେଲେ— କୁହୁର, ଭଜମାନ, ଶିନି ଓ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। କୁହୁରଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଣୁ, ଧୃଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧୃତି, ଧୃତିଙ୍କୁ କପୋତରୋମ, ତାଙ୍କୁ ତିତିରି, ତିତିରିଙ୍କୁ ନର, ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନଦୁନ୍ଦୁଭି, ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବସୁ, ଏବଂ ଆହୁକୀଙ୍କୁ ଆହୁତି। ଆହୁକଙ୍କୁ ଦେବକ, ତାଙ୍କୁ ଉଗ୍ରସେନ। ଦେବକଙ୍କୁ ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ ଏବଂ ସାତଜଣୀ ଝିଅ ଥିଲେ— ଦେବକୀ, ଶ୍ରୁତଦେବୀ, ମିତ୍ରଦେବୀ, ଯଶୋଧରା, ଶ୍ରୀଦେବୀ, ସତ୍ୟଦେବୀ ଓ ସୁରାପୀ— ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲେ। ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ନଉପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଂସ ପ୍ରଧାନ। ଅନ୍ୟମାନେ ହେଲେ— ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ, ସୁନାମା, କଙ୍କ, ଶଂକୁ, ସୁତନୂ, ଅଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ଯୁଦ୍ଧମୁଷ୍ଟି, ସୁମୁଷ୍ଟିକ। ଭଜମାନଙ୍କୁ ରଥମୁଖ୍ୟ ଓ ବିଦୂରଥ, ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ରାଜାଧିଦେବ ଓ ଶୂର। ରାଜାଧିଦେବଙ୍କୁ ଦୁଇପୁତ୍ର— ଶୋଣାଶ୍ୱ ଓ ଶ୍ୱେତବାହନ। ଶୋଣାଶ୍ୱଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚପୁତ୍ର— ଶମୀ, ଶତ୍ରୁଜିତ୍ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଶମୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ଷେତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜକ, ତାଙ୍କୁ ହୃଦିକ, ତାଙ୍କୁ ଦଶପୁତ୍ର— କୃତବର୍ମା, ଶତଧନ୍ୱା, ଦେବାର୍ହ, ଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଦେବାର୍ହଙ୍କୁ କମ୍ବଳବର୍ହିର, ତାଙ୍କୁ ଅସମୌଜସ, ତାଙ୍କୁ ସୁଦଂଷ୍ଟ୍ର, ସୁବାସ, ଧୃଷ୍ଟ। ଧୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ଭାର୍ୟା ହେଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ସୁମିତ୍ର, ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଯୁଧାଜିତ। ଧୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି, ତାଙ୍କୁ ଦେବମୀଢୁଷ। ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ନିଘ୍ନ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସେନକ, ତାଙ୍କୁ ସତ୍ରାଜିତ୍ ଓ ପ୍ରସେନ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ସିଂହ ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ମାରି ମଣି ନେଇଯାଇଥିଲା। ପରେ ଜାମ୍ବବତ୍ ସିଂହକୁ ମାରିଲେ, ଏବଂ ହରି ଜାମ୍ବବତଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ମଣି ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ମିଳିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଗଲେ ଓ ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତଧନ୍ୱା ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ଶତଧନ୍ୱାକୁ ମାରି ମଣି ନେଲେ ଓ ଯାଦବମାନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ମଣି ଅକୃରକୁ ଦେଇ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ତ୍ୟାଗ ହେବା ପରେ ସତ୍ରାଜିତ୍ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ହରି ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ତିନି। ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶିନି, ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟକ, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ୟକି, ତାଙ୍କୁ ଯୁୟୁଧାନ, ତାଙ୍କୁ ହୁନି। ଧୁନେରି ଯୁଗନ୍ଧରଙ୍କୁ ସ୍ୱାହ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଧାଜିତ୍, ତାଙ୍କୁ ଋଷଭ ଓ କ୍ଷେତ୍ରକ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱଫଲ୍କକ। ସ୍ୱଫଲ୍କଙ୍କୁ ଅକୃର, ତାଙ୍କୁ ସୁଧନ୍ବକ। ଶୂରଙ୍କୁ ବସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ପୃଥା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ମହାନ୍ତ ବଂଶର ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକ ଅବିରତ ଧାରାରେ ଚାଲିଆସିଛି।