ନହୁଷଙ୍କ ସତସନ୍ତାନ ଥିଲେ—ଯତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୟାତି, ଉଦ୍ଭବ, ପଞ୍ଚକ, ଶର୍ୟାତି ଏବଂ ମେଘପାଳକ। ଏହି ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯତି ତାଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ହିଁ ଶ୍ରୀହରି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀଙ୍କ ବିବାହ ଯୟାତିଙ୍କ ସହିତ ହେଲା। ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଯୟାତିଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଦେଲେ, ଦେବୟାନୀ ଦେଲେ ଯଦୁ ଏବଂ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ। ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଏବଂ ପୁରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ ତାଙ୍କ ଉନ୍ନତି କରି ନାମ କମାଇଲେ। ଏହି ଯଦୁଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜେଷ୍ଠ ସହସ୍ରଜିତ। ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ନୀଳଞ୍ଜିକ, ରଧୁ, କ୍ରୋଷ୍ଟୁ ଏବଂ ଶତଜିତ। ଶତଜିତଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ହୈହୟ, ରେଣୁହୟ ଏବଂ ହୟ। ହୈହୟଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମନେତ୍ର, ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସଂହନ। ସଂହନଙ୍କ ପୁଅ ମହିମା, ମହିମାଙ୍କୁ ଭଦ୍ରସେନକ, ଭଦ୍ରସେନକୁ ଦୁର୍ଗମ, ଦୁର୍ଗମଙ୍କୁ କନକ। କନକଙ୍କୁ କୃତବୀର୍ୟ, ପରେ କୃତାଗ୍ନି, କରବୀରକ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ କୃତଓଜା। କୃତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମିଲେ। ଦତ୍ତଦେବ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପମୟ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ, ହଜାର ହାତ ଓ ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାୟ କରଣରୁ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା, ଏହା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରେ ହେବ। ରାଜା ଅର୍ଜୁନ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ରାଜ୍ୟରେ କଦାଚିତ୍ କୌଣସି ଧନହାନି ହୁଏନି। କୌଣସି ରାଜା ତାଙ୍କ କୁଳରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଭଳି ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚ ଅତିଶୟ ପ୍ରଶସ୍ତ ଥିଲେ—ସୂରସେନ, ସୂର, ଧୃଷ୍ଟୋକ୍ତ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଜୟଧ୍ୱଜ। ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ତାଳଜଂଘ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ। ଏଭଳି ପାଞ୍ଚଟି ହୈହୟ ବଂଶ, ଭୋଜ ଓ ଅବନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ବୀତିହୋତ୍ର ଓ ଶୌଣ୍ଡିକେୟ ନିଜେ ନିଜେ ଜନ୍ମିଲେ। ବୀତିହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଜୟ ରାଜା ହେଲେ। ଏବେ ମୁଁ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ବଂଶ କଥା କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜେ ହରି ଅବତରିଥିଲେ। କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କୁ ବୃଜିନୀବାନ୍, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ରୁଷଦ୍ଗୁ, ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରସ୍ଥ। ଶଶବିନ୍ଦୁ, ଚିତ୍ରରଥ ଏବଂ ହରିଭକ୍ତ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପରେ ଆସିଥିଲେ। ଶଶବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୋଭାମୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୃଥୁଶ୍ରବା ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସୁୟଜ୍ଞକ, ତାଙ୍କୁ ଉଶନା, ଉଶନାଙ୍କୁ ତିତିକ୍ଷୁ। ତିତିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ମରୁତ୍ତ, ତାଙ୍କୁ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। ପଚାଶ ପୁଅ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚଧାରୀ ଥିଲେ—ରୁକ୍ମେଷୁ ଓ ପୃଥୁରୁକ୍ମକ। ହବିର୍ଜ୍ୟାମଘ, ପାପନାଶକ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜ୍ୟାମଘ। ଜ୍ୟାମଘ ଓ ସେବ୍ୟାଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭ, ତାଙ୍କୁ କୌଶିକ। ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କ୍ରଥ, ତାଙ୍କୁ କୃତି। ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କୌଶିକଙ୍କ ପୁଅ ଚିଦି, ଯାହାଠାରୁ ଚୈଦ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। କ୍ରଥଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭଙ୍କ ପୁଅ, କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଟକ, ତାଙ୍କୁ ନିଧୃତି, ତାଙ୍କୁ ଵିଦୂରଥ/ଉଦର୍କ। ଦଶାର୍ହଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟୋମ, ତାଙ୍କୁ ଜୀମୂତ, ତାଙ୍କୁ ବିକଳ, ତାଙ୍କୁ ଭୀମରଥ। ଭୀମରଥଙ୍କୁ ନଵରଥ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢରଥ, ତାଙ୍କୁ ଶକୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କରମ୍ଭକ। କରମ୍ଭକଙ୍କୁ ଦେବଳାତ, ତାଙ୍କୁ ଦେବକ୍ଷେତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ମଧୁର, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରବରସ। ଦ୍ରବରସଙ୍କୁ ପୁରୁହୂତ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଗୁଣୀ (ଏକ ଯାଦବ ରାଜା), ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ତ୍ୱତ। ଭଜମାନଙ୍କୁ ଭାହ୍ୟ, ବୃଷ୍ଟି, କ୍ରିମି, ନିମି। ଦେବାବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଭଭ୍ରୁ, ଯାହାକୁ ନେଇ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଗାଯାଯାଏ—ଦୂରରୁ ଯେପରି ଗୁଣ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ନିକଟରୁ ମଧ୍ୟ; ଭଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବାବୃଦ୍ଧ ଦେବତାସମ। ଭଭ୍ରୁଙ୍କ ଚାରିପୁଅ ଥିଲେ—ସମସ୍ତେ ବାସୁଦେବଭକ୍ତ: କୁହୁର, ଭଜମାନ, ଶିନି ଓ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। କୁହୁରଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଧୃତି, ତାଙ୍କୁ କପୋତରୋମ, ତାଙ୍କୁ ତିତ୍ତିରି। ତିତ୍ତିରିଙ୍କୁ ନର, ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନଦୁନ୍ଦୁଭି, ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବସୁ, ଆହୁକୀଙ୍କୁ ଆହୁତି। ଆହୁକଙ୍କୁ ଦେବକ, ତାଙ୍କୁ ଉଗ୍ରସେନ। ଦେବକଙ୍କ ପୁଅ ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ। ତାଙ୍କ ସାତ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ଦେବକୀ, ଶ୍ରୁତଦେବୀ, ମିତ୍ରଦେବୀ, ଯଶୋଧରା, ଶ୍ରୀଦେବୀ, ସତ୍ୟଦେବୀ ଓ ସୁରାପୀ। ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ନଉ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କଂସ ଜେଷ୍ଠ। ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ: ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ, ସୁନାମା, କଙ୍କ, ଶଙ୍କୁ (ରାଜା), ସୁତନୂ, ଅଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ଯୁଦ୍ଧମୁଷ୍ଟି, ସୁମୁଷ୍ଟିକ। ଭଜମାନଙ୍କ ପୁଅ ରଥମୁଖ୍ୟ ଓ ଵିଦୂରଥ। ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ରାଜାଧିଦେବ ଓ ଶୂର। ରାଜାଧିଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ—ଶୋଣାଶ୍ୱ ଓ ଶ୍ୱେତବାହନ। ଶୋଣାଶ୍ୱଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ—ଶମୀ, ଶତୃଜିତ୍ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଶମୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ଷେତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜକ। ଭୋଜଙ୍କୁ ହୃଦିକ, ତାଙ୍କୁ ଦଶପୁଅ—କୃତବର୍ମା, ଶତଧନ୍ଵା, ଦେବାର୍ହ, ଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଦେବାର୍ହଙ୍କୁ କମ୍ବଳବର୍ହିର, ତାଙ୍କୁ ଅସମୌଜସ। ଏପରି ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହପ୍ରାପ୍ତ ଯଦୁବଂଶର ଏହି ଦୀର୍ଘ ରଜତ୍ଜ୍ଞାନ୍ତର ଏକ ମହାନ ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ ଚରିତ୍ର।