ଏକ ଦିନ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦୁନିଆକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିଲେ, ଏବଂ ଉଶନାସ୍ ତାରାକୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୋମଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ତାରା ଗର୍ଭବତୀ ଥିବା ଦେଖି ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ଶିଶୁକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିବା ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ପ୍ରତ୍ୟାଗତ ଶିଶୁ ଜ୍ୱଳମାନ ହେଇ ଘୋଷଣା କଲା, "ମୁଁ ସୋମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି।" ଏପରି, ବୁଧ ସୋମଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପୁରୁରବାସ ହେଲେ। ଉର୍ବଶୀ ସ୍ଵର୍ଗ ଛାଡି ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ପୁରୁରବାସ ଦଶ ବର୍ଷ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ, ତାପରେ ପାଞ୍ଚ, ଛଅ, ସାତ, ଆଠ, ଦଶ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ ଉର୍ବଶୀ ସହିତ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ। ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଅଗ୍ନି ଥିଲେ, ଯିଏ ତିନି ଧରଣର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ପୁରୁରବାସ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଗନ୍ଧର୍ବମଣ୍ଡଳ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ହେଲେ: ଆୟୁ, ଦୃଢାୟୁ, ଅଶ୍ୱାୟୁ, ଧନାୟୁ, ଧୃତିମାନ୍, ଵସୁ, ଦିବିଜାତ, ଏବଂ ଶତାୟୁ। ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅ ନହୁଷ ଥିଲେ; ବୃଦ୍ଧଶର୍ମାନ୍ ଓ ରଜି ମଧ୍ୟ; ଦର୍ଭ, ବିପାପ୍ମା ଓ ପଞ୍ଚାଗନ୍ୟ; ରଜିଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ। ରଜି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଦେବମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ହରାଇବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କଲେ। ରଜି ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବରେ ଦେଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ। ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନେଇ ନିଲେ। ଗୁରୁ ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି କ୍ରିୟା କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇଲେ, ଏବଂ ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡି ଦେଲେ। ନହୁଷଙ୍କ ସାତ ପୁଅ ଥିଲେ: ଯତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୟାତି, ଉଦ୍ଭବ, ପଞ୍ଚକ, ଶର୍ୟାତି ଓ ମେଘପାଳକ। ଯତି ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ହରିଙ୍କ ସଉଁର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀ ଯୟାତିଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଷପର୍ବନଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯୟାତିଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଦେଲେ; ଦେବୟାନୀ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ଜନ୍ମ କଲେ। ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ଜନ୍ମ କଲେ; ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ ତାଙ୍କ ଵଂଶ ବୃଦ୍ଧି କଲେ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଯଦୁଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସହସ୍ରଜିତ ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମ। ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନୀଳାଞ୍ଜିକ, ରଧୁ, କ୍ରୋଷ୍ଟୁ ଓ ଶତଜିତ। ଶତଜିତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ହଇହୟ, ରେଣୁହୟ ଓ ହୟ; ହଇହୟଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମନେତ୍ର, ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସଂହନ। ସଂହନଙ୍କ ପୁଅ ମହିମା, ମହିମାଙ୍କ ପୁଅ ଭଦ୍ରସେନକ; ଭଦ୍ରସେନଙ୍କୁ ଦୁର୍ଗମା, ଦୁର୍ଗମାଙ୍କୁ କନକ ଜନ୍ମ କଲେ। କନକଙ୍କୁ କୃତବୀର୍ୟ, ତାପରେ କୃତାଗ୍ନି, କରବୀରକ ଓ ଚତୁର୍ଥ କୃତଉଜା; କୃତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମ କଲେ। ଦତ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ମହାପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ, ଏକ ହଜାର ହାତ ଓ ଶତ୍ରୁତାପରେ ଅଜୟ ହେବାର ଶକ୍ତି ଦେଲେ। ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରେ। ଅର୍ଜୁନ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ଧନର ହାନି ହୋଇନଥିଲା; କୃତବୀର୍ୟ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟର ଦେଖାଯାଇଥିବା ସ୍ଥିତି କେହି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସୂରସେନ, ସୂର, ଧୃଷ୍ଟୋକ୍ତ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଜୟଧ୍ୱଜ ଏହି ଅନ୍ତିମ ମହାରାଜାମାନେ। ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ତାଳ-ଜଂଘ ଜନ୍ମ କଲେ, ତାଳ-ଜଂଘଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ; ହଇହୟଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଗୋତ୍ର ଏବଂ ଭୋଜ, ଅବନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ବୀତିହୋତ୍ର ଓ ଶୌଣ୍ଡିକେୟ ନିଜରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ବୀତିହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ, ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ଦୁର୍ଜୟ ରାଜା ଜନ୍ମ କଲେ। ଏବେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ଵଂଶ କଥା କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କୁ ବୃଜିନୀବାନ୍, ବୃଜିନୀବାନ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଜନ୍ମ କଲେ। ସ୍ୱାହାଙ୍କ ପୁଅ ରୁଷଦ୍ଗୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଚିତ୍ରସ୍ଥ; ଶଶବିନ୍ଦୁ, ଚିତ୍ରରଥ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିବା ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଶଶବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନୀ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପୃଥୁଶ୍ରବା ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଯଜ୍ଞକ, ତାଙ୍କୁ ଉଶନା, ଉଶନାଙ୍କୁ ତିତିକ୍ଷୁ ଜନ୍ମ କଲେ। ତିତିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ମାରୁତ୍ତ, ମାରୁତ୍ତଙ୍କୁ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ; ପ୍ରତିକ୍ଷୁ ନାମକ ପ୍ରଥୁରୁକ୍ମକ ଓ ରୁକ୍ମେଷୁ ସୋନାର ବାସ୍ତ୍ର ପହିନିଥିବା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ହବିର୍ଜ୍ୟାମଘ ଏକ ପାପ ନାଶକ ଥିଲେ; ଜ୍ୟାମଘଙ୍କ ପୁଅ, ନାରୀ ଜିତ କରିଥିବା, ଜ୍ୟାମଘ ଏବଂ ସେବ୍ୟାଙ୍କୁ ଭିଦର୍ଭ ଜନ୍ମ କଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ କୌଶିକ। ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କ୍ରଥ, ତାଙ୍କୁ କୃତି; ଲୋମପାଦଙ୍କୁ କୌଶିକଙ୍କ ପୁଅ ଚିଦି, ଯାହାଠାରୁ ଚେଦିୟ ରାଜାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କ୍ରଥଙ୍କୁ ଭିଦର୍ଭଙ୍କ ପୁଅମାନେ; କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଟକ; ଧୃଷ୍ଟକଙ୍କୁ ନିଧୃତି; ତାଙ୍କୁ ଭିଦୂରଥ ଅଥବା ଉଦର୍କ। ଦଶାର୍ହଙ୍କୁ ଭ୍ୟୋମ, ତାଙ୍କୁ ଜୀମୂତ; ଜୀମୂତଙ୍କୁ ବିକଳ, ବିକଳଙ୍କୁ ଭୀମରଥ। ଭୀମରଥଙ୍କୁ ନବରଥ, ତାପରେ ଦୃଢରଥ; ଦୃଢରଥଙ୍କୁ ଶକୁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କରମ୍ଭକ। କରମ୍ଭକଙ୍କୁ ଦେବଲାତ, ଦେବଲାତଙ୍କୁ ଦେବକ୍ଷେତ୍ର; ଦେବକ୍ଷେତ୍ରଙ୍କୁ ମଧୁର, ମଧୁରଙ୍କୁ ଦ୍ରବରସ। ଦ୍ରବରସଙ୍କୁ ପୁରୁହୁତ, ପୁରୁହୁତଙ୍କୁ ଜନ୍ତୁ; ଜନ୍ତୁଙ୍କ ପୁଅ ଗୁଣୀ, ଏକ ଯାଦବ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ତ୍ୱତ। ଭଜମାନଙ୍କୁ ଭାହ୍ୟ, ବୃଷ୍ଟି, କ୍ରିମି, ନିମି; ଦେଵାବୃଧଙ୍କୁ ଭଭ୍ରୁ, ଯାହାର ବିଷୟରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଯାଏ। ଯେପରି ଦୂରରୁ ଗୁଣ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ନିକଟରୁ ମଧ୍ୟ; ଭଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସମାନ, ଦେଵାବୃଧ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସମାନ। ଭଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଚାରି ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଵାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲେ: କୁହୁରା, ଭଜମାନ, ଶିନି ଓ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ରାଜବଂଶ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃହତ ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।