ଏକ ଦିନ ରାଜ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟପାର ଓ ନିତି-ନୟ ନେଇ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଆଲୋଚନା ଚଳିଥିଲା। ଏଠି ନିୟମ ଏଭଳି ଥିଲା: ଯଦି ରାଜା ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଧିକାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରବ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ତାହାର ହାରାଜା ଉପରେ ବ୍ୟପାରୀ ଉପରେ ପଡ଼େ, ଯଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଦେଇନଥିଲେ ତାହା ଅଲଗା। ଯଦି କୌଣସି ବିକ୍ରିତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ବ୍ୟପାରୀ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦୁଇ ଗୁଣା ମୂଲ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟପାରୀଙ୍କଠୁ ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟ ବିଷୟରେ ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି କିଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜାଣିସୁନି କରିଲେ, ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ବ୍ୟପାରୀମାନେ ଏକାଠି ଲାଭ ପାଇଁ କାମ କଲେ, ଲାଭ ଓ ହାରାଜା ସମ୍ବଲିତ ରାସି କିମ୍ବା ଚୁକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଛଡ଼ା ଅବହେଳାରେ ହାରାଯାଏ, ଦାୟୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ଦେବେ; ଯଦି ଦୁର୍ଘଟନାରେ ହାରାଯାଏ, ଏକ ଦଶମାଂଶ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଘୋଷିତ ଲାଭରୁ ରାଜା ଏକ ବିଂଶମାଂଶ କର ନେବେ; ନିଷିଦ୍ଧ କିମ୍ବା ରାଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରି ହେଲେ, ସେ ଦ୍ରବ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଯିବ। ଯେଉଁମାନେ ମାପ ଠିକ୍ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କର ଦେବାଠୁ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଧୋଖା ଦେଇ ବ୍ୟପାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଠ ଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଦେଶରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କିମ୍ବା ନିକଟାତ୍ମୀୟ ମାନେ ନେବେ; ଯଦି କେହି ନାହାନ୍ତି, ରାଜା ନେବେ। ଲୋକମାନେ ଲୋଭ ଛଡ଼ି ବାକ୍ରତା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେମାନେ ଅସମର୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଏହା କରିପାରିବ। ଏହି ନିୟମ ପୁରୋହିତ, କୃଷକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ଏଠି ଚୋର ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ କିଣ୍ତା ଦ୍ୱାରା, ଚାଲିବା ଚିହ୍ନ, ପୁନରବୃତ୍ତି କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହରେ ଧରାଯିବାପାଇଁ ପାରନ୍ତି, ଯେପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଜାତି କିମ୍ବା ନାମ ଲୁଚାଇଥିବା, ଜୁଆରି, ମଦପାନକାରୀ, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭଙ୍ଗା କଣ୍ଠ ଥିବା। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ଘର ଘର ଘୁଞ୍ଚିବା, ଅନ୍ୟଥା ଘୁଞ୍ଚିବା, ଅତି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା, ହାରାଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଚୋରି ସନ୍ଦେହରେ ଧରାଯାଏ, ସେ ଶପଥ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିର୍ମଳ କରିବା ଉଚିତ; ଦୋଷୀ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲେ, ଚୋରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଫେରାଇ ଦେବେ ଓ ଚୋର ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ଚୋର ଚୋରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଫେରାଇ ଦେବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବା ଉଚିତ; ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଛି, ସେ ନିଜ ଦେଶରୁ ନିଷ୍କାସିତ ହେବେ। ଯଦି ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଚୋରି ଘଟେ, ଉପସ୍ଥିତ ଗ୍ରାମପତି ଦାୟୀ; ଅନୁପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଗ୍ରାମବାସୀ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠାରେ ଘଟିଛି। ପାଞ୍ଚ ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ସୀମା ବାହାର ଦଶ ଗ୍ରାମର ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ଚୋରି କରନ୍ତି, ମୃଗ ଚୋରି କରନ୍ତି— ଯେଉଁମାନେ ବଳପୂର୍ବକ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୂଳରେ ଠିଆ କରାଯିବେ; ଯେଉଁମାନେ ନିମ୍ନେ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ଯୋଡ଼ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, କିମ୍ବା ଚିମ୍ଟିରେ ହାତ କ୍ଷତ କରିଥିବା— ଦ୍ୱିତୀୟ ଅପରାଧ ପାଇଁ ହାତ କିମ୍ବା ପା ଚିରିଦିଆଯିବ; ଖାଦ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀର ଖର୍ଚ୍ଚ ଦେବା ଉଚିତ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଅପରାଧ ଜଣାଗଲେ, ଚୋର କିମ୍ବା ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ; ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭପାତ କିମ୍ବା ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ। ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ଯଦି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ହତ୍ୟାକାରୀ କିମ୍ବା ବିଷଦାୟିନୀ ନାରୀଙ୍କୁ ପଥର ବାନ୍ଧି ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଆଯିବ। ଜେଉଁ ନାରୀ ବିଷ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଦିଅନ୍ତି, ନିଜ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା କାନ, ନାକ, ଠୋଡ଼ କଟିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପାଇବେ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷେତ୍ର, ଘର, ଅରଣ୍ୟ, ଗ୍ରାମ, ମନ୍ଦିର, ଗୋଦାମ ଆଗ୍ନି ଦିଅନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଖପର ଗୁଛା ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଧରାପଡ଼ିଲେ, କେଶ ଦ୍ୱାରା ଧରିବା ଉଚିତ; ସମାନ ଜାତି ଥିଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ, ସମାଜ ଅନୁଯାୟୀ ଯୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟମ ଦଣ୍ଡ। ସମାଜ ବିରୋଧୀ ସଂଯୋଗରେ ପୁରୁଷକୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ, ନାରୀଙ୍କ କାନ କଟିଦିଆଯିବ; ତାଙ୍କ ବେଳ୍ଟ, ବସ୍ତ୍ର, ନାଭି, କେଶ ଚିରିଦିଆଯିବ। ଅଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ସମୟରେ କଥା କହିଲେ କିମ୍ବା ସଂଯୋଗ ହେଲେ, ନାରୀ ଏକ ଶତ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ; ପୁରୁଷ ଦୁଇ ଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ନିଷେଧ ବ୍ୟତିତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଧରାପଡ଼ିଲା ପରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ; ଗୋ ଚେଷ୍ଟା ପାଇଁ ଏକ ଶତ ଦଣ୍ଡ; ନିମ୍ନ ନାରୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟମ ଦଣ୍ଡ ଓ ଗାଈ। ବନ୍ଧିତ ଦାସୀ, ଦାସୀ କିମ୍ବା ସହଜ ନାରୀ ସହିତ ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ପୁରୁଷ ଅଧାଶତ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ଦାସୀ ସହିତ ଜବରଦସ୍ତି ସଂଯୋଗରେ ଦଶ ଦଣ୍ଡ; ଚିହ୍ନିତ, ଅନ୍ୟଜାତି କିମ୍ବା ବିରତି ନାରୀ ସହିତ ସଂଯୋଗରେ ଲଜ୍ଜାକର ରାସ୍ତାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା। ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ କମ କିମ୍ବା ବେଶି ଲେଖନ୍ତି, ନକଲି ସୁନା ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଗରା ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି— ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଦୂଷିତ କରିଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ; ନକଲି ସୁନା ବ୍ୟବହାର କିମ୍ବା ଗରା ବିକ୍ରି କରିଲେ— ସେମାନେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେବେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ; ଯଦି ମାଳିକ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ ଦାଉ କିମ୍ବା ଶଙ୍ଖ ଜନ୍ତୁ ରୋକିନାହାନ୍ତି— ପ୍ରଥମ ହିଂସାପୂର୍ବକ ଅପରାଧରେ ଦଣ୍ଡ, ପୁନଃ ହେଲେ ଦୁଇ ଗୁଣା; ନିର୍ମଳ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଚୋରି ଅଭିଯୋଗ କଲେ ପାଞ୍ଚ ଶତ ଦଣ୍ଡ। ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଅପଶ୍ରୁତି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଶାପ ଦିଅନ୍ତି; ମୃତଙ୍କ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି, ଗୁରୁକୁ ପାର କରନ୍ତି।