ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମ ଓ ନୀତିର ଶାସନ ଅନୁସାରେ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଓ ଚରିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ କୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦଣ୍ଡ ଓ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଯଦି କେହି ଉପଦ୍ରବ କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଦୁଇଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷଣା କରିଦେଉଛି – “ମୁଁ ଦଣ୍ଡ ଦେବି,” – ତେବେ ସେ ଚାରିଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି କେହି କୌଣସି ମହାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଅପମାନ କରେ, ବନ୍ଧୁ ଭାଉଜକୁ ଆଘାତ କରେ, ଦେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତୁ ରଖି ଦିଏ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ଘରକୁ ଭାଙ୍ଗି ପ୍ରବେଶ କରେ, କିମ୍ବା ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଧାନ, କୁଶଳ କର୍ମୀ ଏବଂ ଏମାନେ ଭଳି ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରେ, ଏହା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦଣ୍ଡ ପଞ୍ଚାଶ ପଣା ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହା ସହ, ଯଦି କେହି ବିଧବାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସମ୍ମତି ଦେଇ ନିକଟତା କରେ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ ନ ଆସେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଞ୍ଚାଶ ପଣା ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଏକ ଶୂଦ୍ର ଯଦି ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଭୋଜନ କରେ, ଦେବତା କିମ୍ବା ପିତୃଙ୍କ ପୂଜାରେ ଭାଗ ନେଇ ଭୋଜନ କରେ, ମିଥ୍ୟା ଶପଥ ନେଇଥାଏ କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କିମ୍ବା ବଳଦ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ନିର୍ବୀର୍ୟ କରେ, ସାଧାରଣ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, କିମ୍ବା ଦାସୀର ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ରହିଛି। ପିତା, ପୁତ୍ର, ଭଉଣୀ, ଭାଇ, ପତି-ପତ୍ନୀ, ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ଏମାନେ ଯଦି କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାରଣ ବିନା ଏକାଅପରକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥାଏ, ସେ ତିନି ପଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବେ; ଯଦି ଧାର ନେଇଥିବା ପୋଷାକ ଫେରାଇ ନାହିଁ, ବିକ୍ରୟ, କ୍ରୟ, ଜମା କିମ୍ବା ଋଣ ମାମଲାରେ ଦଶ ପଣା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯେଉଁଠି କେହି ତୁଳା, ମାପ କିମ୍ବା ସିକ୍କାରେ ଧୋଖା କରେ, କିମ୍ବା ଏମିତି ଧୋଖା ସହ ବ୍ୟବସାୟ କରେ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କେହି ଖୋଟାକୁ ଖରା ବୋଲି କହେ କିମ୍ବା ଖରାକୁ ଖୋଟା, କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ସିକ୍କା ପରୀକ୍ଷା କରେ, ସେ ପ୍ରଥମ ଦଂଡ ଦେଇ ଅପରାଧୀ ହେବେ। ଏକ ଡାକ୍ତର ଯଦି ଭୁଲ କାମ କରେ, ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ କମ୍, ମଣିଷ ପାଇଁ ମଧ୍ୟମ ଏବଂ ରାଜପୁରୁଷ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯେଉଁଠି ଅଯୋଗ୍ୟ ଜଣକୁ ବାନ୍ଧି ଦିଏ, ବାନ୍ଧାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ, କିମ୍ବା ଅନୁମତି ବିନା ମାମଲା କରେ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କେହି ତୁଳା କିମ୍ବା ମାପରେ ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ଅଂଶ ନେଇଥାଏ, ସେ ୨୨ ପଣା ଦଣ୍ଡ ଦେବେ, ଏହି ଅନୁପାତରେ ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ହେଲେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ହିସାବ ହେବ। ଯେଉଁଠି ଔଷଧ, ତେଲ, ଲୁଣ, ସୁଗନ୍ଧ, ଧାନ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମିଶ୍ରଣ କରି ଧୋଖା ଦେଉଛି, ସେଠି ଷୋଳ ପଣା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଶିଳ୍ପୀମାନେ କିମ୍ବା କୁଶଳ କର୍ମୀ ମିଶି କିମ୍ବା ଦର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ବ୍ୟବସାୟ ଅଟକାଇ ଲାଭ କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେଠି ଦଣ୍ଡ ହଜାର ପଣା ହେବ। ପ୍ରତିଦିନ ରାଜା ଯେଉଁ ଦର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ହେଉଛି କ୍ରୟ ବା ବିକ୍ରୟର ଦର; ବ୍ୟବସାୟୀ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଲାଭ କରିଲେ, ସେଠି ତାହା ଅନୁଚିତ ହେବ। ବ୍ୟବସାୟୀ ନିଜ ଦେଶର ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଶତରୁ ପାଞ୍ଚ ଏବଂ ବିଦେଶୀ ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଦଶ ନେବେ, ଯଦି ସେ ସମୟରେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି। ସାମଗ୍ରୀର ଖର୍ଚ୍ଚ ଦରରେ ଯୋଗ କରାଯିବ ଏବଂ କ୍ରେତା ବିକ୍ରେତା ଉଭୟ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ ଲାଭ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କେହି ଟଙ୍କା ନେଇ ସାମଗ୍ରୀ ଦିଏ ନାହିଁ, ସେ ସୁଦ ସହ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯଦି କ୍ରେତା ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଦୂରତା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି ଦେବେ। ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ ହେବା ପରେ କ୍ରେତା ଗ୍ରହଣ ନ କରିଥିଲେ, ଏହା ପୁଣି ବିକ୍ରୟ ହେବାର ସୁଯୋଗ ରହିଛି; କିନ୍ତୁ କ୍ରେତାର ଦୋଷରୁ କ୍ଷତି ହେଲେ, ସେ କ୍ଷତି କ୍ରେତାଙ୍କର ହେବ। ରାଜାଙ୍କ ଅଧିକାର କିମ୍ବା ଦୈବଦୁର୍ଘଟନାରେ ସାମଗ୍ରୀ କ୍ଷତି ହେଲେ, ବିକ୍ରେତା ଉପରେ ଦାୟିତ୍ୱ ରହିବ; କିନ୍ତୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିବା ସାମଗ୍ରୀ ଦେଉନଥିଲେ, ସେ ଅନ୍ୟଥା। ଯଦି ବିକ୍ରୟିତ ବସ୍ତୁ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଉଯାଏ କିମ୍ବା ଏଭଳି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ବିକ୍ରେତା ଦୁଇଗୁଣା ମୂଲ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ବ୍ୟବସାୟୀ ଅଜଣା ଭାବେ ବସ୍ତୁର ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟ ଜଣାନଥିଲେ ଦୋଷ ନୁହେଁ; ଯଦି ଜାଣିଶୁଣି କରନ୍ତି, ସେଠି ଏକ-ଷଷ୍ଠଂଶ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ମିଶି ଲାଭ କରିଲେ, ମୂଲ୍ୟାନୁପାତ କିମ୍ବା ଚୁକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଲାଭ-କ୍ଷତି ବଣ୍ଟନ କରିବେ। ଯଦି କୌଣସି ଜିନିଷ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱରେ ରଖି ଅସାବଧାନତାରେ ହରାଇଯାଏ, ସେ ମୂଲ୍ୟ ଦେବେ; ଦୁର୍ଘଟନାରେ ହରାଇଲେ, ଏକ-ଦଶଂଶ ଦେବେ। ଘୋଷିତ ଲାଭରୁ ରାଜା ଏକ-ବିଶଂଶ ଭାଗ କର ନେବେ; ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ କିମ୍ବା ନିଷିଦ୍ଧ, ସେଉଁଠି ଏହା ରାଜାଙ୍କୁ ଯିବ। ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା ମାପ ଦିଏ, କର ଦେବା ସ୍ଥଳ ଟାଳିଯାଏ, କିମ୍ବା ଚତୁରାଇରେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ କରେ, ସେଠି ଅଠଗୁଣା ମୂଲ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କେହି ବିଦେଶରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ ନେବେ; ଯଦି କେହି ନାହାନ୍ତି, ରାଜା ଏହା ନେବେ। ଲୋକମାନେ ଲୋଭ ବିନା କୁଟିଳତା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେ ନାପାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ। ଏହି ନିୟମ ପୁରୋହିତ, କୃଷକ ଓ କାର୍ମିକମାନେ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ଚୋରକୁ କ୍ରେତାମାନେ, କୁଦା କିମ୍ବା ପାଦଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଧରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ପୁନଃପୁନଃ ଅପରାଧ କଲେ କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ଜାମା ପିନ୍ଧିଲେ ଧରାଯିବେ। ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହରେ ଧରାଯିପାରନ୍ତି – ଯେମିତି ଜାତି କିମ୍ବା ନାମ ଲୁଚାଇଥିବା, ଜୁଆଡ଼ି, ମଦପାନ କରୁଥିବା, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସ୍ୱର ଥିବା ଲୋକ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ଘରେ ଘରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା ଚାଲନ୍ତି, ଅତିରିକ୍ତ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ହାରାଇଥିବା ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି।