ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ଯଦି କେହି ବିନା କୌଣସି ଦୁଷ୍ପ୍ରଭାବ ଭୋଗ କରି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ଉପଭୋଗ କରି ପାରିବେ, ତେବେ ସେ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପାଣି ଆଣିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ସବୁଙ୍କୁ ଜଣାଇ, ସେ ତିନି ମୁଠି ପାଣି ପିଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି କୌଣସି ରାଜସ୍ୱ ବା ଦିବ୍ୟ ଅପମାନ ଘଟେ ନାହିଁ, ଯଦି କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସି ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ମନାଯିବେ। ଏହି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର, ଗୋମାତା, ବୀଜ, ସୁନା, ଦେବତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶପଥ ଅଳ୍ପ ସନ୍ଦେହ ଥିଲେ ସହଜ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ। ଏହିପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ, ଜମିର ବିବାଦ ଦିନେ ଗାଁର ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଗୋପାଳମାନେ, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଓ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସୀମା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବେ। ଏହି ସୀମା ମାଟି, କାଉଡ଼, ଧାନଚିଁଡ଼ା, ଗଛ, ବନ୍ଧ, ପିଲାମୂର୍ମି, ଗଡ଼ିଆ, ଗଡ଼, ଏବଂ ଏହାଦି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛି। ଲାଲ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ସୀମା ଚିହ୍ନଟକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବେ। ଯଦି କୌଣସି ମିଥ୍ୟା ଘଟେ, ଦୋଷୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟମ ଶାସ୍ତି ପାଇବେ; ଯଦି ଚିହ୍ନଟକାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ରାଜା ନିଜେ ସୀମା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବେ। ଏହି ନିୟମ ଉଦ୍ୟାନ, ଦେଉଳ, ଗାଁ, ପାନୀୟ ସ୍ଥାନ, ବାଗିଚା, ଘର ଓ ବର୍ଷାଜଳ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଯଦି ସୀମା ଭାଗ କିମ୍ବା ଜମି ଚୋରି ହୁଏ, ତେବେ ଦୋଷୀଙ୍କୁ ଛୋଟ, ବଡ଼ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯଦି କୌଣସି ବନ୍ଧ କମ୍ ଅପକାର ଓ ବେଶି ଉପକାର କରେ, ତାହା ନିଷିଦ୍ଧ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜମି ଉପରେ ଖୋଦା ଅଳ୍ପ ଅଞ୍ଚଳର ଅନେକ ପାଣି ଥିବା ଅଉଁଧ, ତାହା ଅନୁମତି ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ମालିକଙ୍କୁ ନ ଜଣାଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବନ୍ଧ କରାଯାଏ, ମାଲିକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ସେ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ନଥିଲେ ରାଜା ଉପଭୋଗ କରିବେ। ଯଦି କୌଣସି ଜମି ଚାଷ କିମ୍ବା ଚାଷ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଅଚାଷିତ ଉତ୍ପାଦ ଦେଇ ପୂରଣ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚାଷ କରାଯିବ। ଯଦି ମହିଷ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏହାର ଦଣ୍ଡ ଅଷ୍ଟମାସିକ; ଗାଈ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଧ, ଛାଗ ବା ଭେଡ଼ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଧ। ଯଦି ପଶୁମାନେ ଖାଇ ବସିଯାନ୍ତି, ଦଣ୍ଡ ଦୁଇଗୁଣା; ଅଲଗା ଘେରାରେ ଥିଲେ, ମହିଷ ପାଇଁ ଗାଈର ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଯେତେ ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ସେତେ ଉତ୍ପାଦ ମାଲିକ ନେବେ; ଗୋପାଳ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବେ, ଗାଈ ମାଲିକ ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦଣ୍ଡ ପାଇବେ। ଗାଁ ଧାରର କ୍ଷେତ୍ର ବା ପଥରେ ଅନଧିକୃତ ପ୍ରବେଶର ଦୋଷ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କଲେ ଚୋରି ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ବଡ଼ ଢେଙ୍କା ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ପଶୁ, ଗର୍ଭବତୀ ଗାଈ, ନୂତନ ଆସିଥିବା ପଶୁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୋପାଳ ଦଣ୍ଡ ମୁକ୍ତ, କାରଣ ସେମାନେ ଦୈବ ବା ରାଜ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଗୋପାଳ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପଶୁ ସେହିପରି ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ; ଅବହେଳା ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାହା ପୂରଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଗୋପାଳଙ୍କ, ତାଙ୍କ ବେତନ ମିଳିଲେ। ଗୋପାଳର ଦୋଷରୁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ତେର ଓ ଅର୍ଧ ପଣ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ ଓ ସମ୍ପତି ମାଲିକଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଆଯିବ। ଯଦି ଗାଁବାସୀ କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଶୁ ଚରେ, ଦ୍ୱିଜାତିଏ ସବୁଠାରୁ ଘାସ, କାଠ, ଫୁଲ ନିଜର ଭଳି ନେଇପାରିବେ। ଗାଁ ଓ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟର ଦୂରତା ଏକଶ ଧନୁ, ଗ୍ରାମ ପାଇଁ ଦୁଇ ଧନୁ, ନଗର ପାଇଁ ଚାରିଶ ଧନୁ ହେବା ଉଚିତ। ନିଜ ସମ୍ପତି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବିକ୍ରୟ ହୋଇନଥିଲେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବେ; କ୍ରୟକର୍ତ୍ତା ଯଦି ଏହା ଉଲ୍ଲେଖ କରେନାହିଁ, ସେ ଦୋଷୀ। ଅନୁଚିତ ସମୟ, ସୀମା ଦିଆଯାଇନଥିବା ବା ହ୍ରାସିତ ମୂଲ୍ୟରେ କ୍ରୟ କଲେ, ସେ ଚୋର। ଯଦି ହାରାଇଯିବା ବା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପତି ମିଳିଯାଏ, ଚୋରକୁ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ; ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ ହେଲେ, ନିଜେ ନେଇ ମାଲିକଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବା ଉଚିତ। ବସ୍ତୁ ଦେଇ ବିକ୍ରେତା ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ମାଲିକ ସମ୍ପତି ପାଏ, ରାଜା ଦଣ୍ଡ ନେଇଥାଏ, କ୍ରୟକର୍ତ୍ତା ମୂଲ୍ୟ ନେଇଥାଏ—ଏହି ନିୟମ ସବୁ ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରେ। ଉପଯୋଗ କିମ୍ବା ପ୍ରାକୃତିକ କାରଣରୁ ସମ୍ପତି ହାରାଇଗଲେ, ତାହା ସେପରି ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟଥା, ରାଜା ପଞ୍ଚଗୁଣ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ଯଦିଓ ହାରାଇଯିବା ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଚୋରି ହୋଇଥିବା ବା ହାରାଇଯିଥିବା ସମ୍ପତି ମିଳିଯାଏ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, ସେ ୯୬ ପଣ ଦଣ୍ଡ ପାଇବେ। ରକ୍ଷକ ବା ପାଳକଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ହାରାଇଯିଥିବା ବା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପତି ଫେରିଲେ, ମାଲିକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦାବି କରିପାରିବେ; ପରେ ରାଜା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥାଏ। ଏକ ଖୁର ଥିବା ପଶୁ ପାଇଁ ଚାରି ପଣ, ମଣିଷ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ, ମହିଷ, ଉଠ, ଗାଈ ପାଇଁ ଦୁଇ, ଭେଡ଼, ଛାଗ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦିଆଯିବ। ଜୀବନୀ ସହ ବ୍ୟତୀତ, ସମ୍ପତି ନିଜ ପରିବାରର ବିରୋଧ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଯିବ ନୁହେଁ, ନ ଯାହା ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ। ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଅଚଳ ସମ୍ପତି ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ ବସ୍ତୁ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଦେଇଦେଇ ପୁନଃ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବିଜ, ଯାନ୍ତ୍ର, ମଣି, ନାରୀ, ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ସମୟ ଦଶ, ଏକ, ପାଞ୍ଚ, ସାତ ଦିନ, ଏକ ମାସ, ତିନି ଦିନ, ଅର୍ଧ ମାସ ରହିଛି। ସୁନା ପାଇଁ ହାନି ଶତକୁ ଦୁଇ ପଲା, ରୂପା ପାଇଁ ଶତକୁ ଏକଶ, ଟିନ୍-ସିସା ପାଇଁ ଏଠ, ତାମ୍ବା, ଲୋହା ପାଇଁ ପନ୍ଦର ପଲା ହେଉଛି। ଉନା, କପାସୀ ଜିନିଷରେ ଶତକୁ ଦଶ ପଲା ବୃଦ୍ଧି, ମଧ୍ୟମ ଗୁଣରେ ପାଞ୍ଚ, ସୁକ୍ଷ୍ମରେ ତିନି ପଲା ଗଣିବା ଉଚିତ। ଚମଡ଼ା ବା କେଶ ବନ୍ଧିଥିବା ଜିନିଷରେ ତିରିଶ ଅଂଶ ହାନି ହୁଏ; ପାଟ ବା ବକୁଳ ଜିନିଷରେ କୌଣସି ହାନି ବା ବୃଦ୍ଧି ନାହିଁ।