ଏକ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଅଖ୍ୟାତ ବ୍ୟବହାରରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହେଉନାହିଁ। ଯଦି ପ୍ରଥା ଓ ଯୁକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ହୁଏ, ତେବେ ଆଇନ ମାମଲାରେ ଯୁକ୍ତିକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ଏଠି ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟ, ଅଧିକାର ଓ ସାକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣ ଦିଆଯାଏ। ଯଦି ଏହାର କିଛି ଅନୁପସ୍ଥିତ ରହିଲେ, ତେବେ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିବାଦରେ ଉତ୍ତରକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ଯଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖା, ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା କ୍ରୟ ମାମଲାରେ, ତାହାର ନବୀନତା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଭୂମି ମାମଲାରେ, ଦ୍ୱିଶବ୍ଦ ବର୍ଷ ପରେ ହାରାଇଯିବା ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ଘୋଷଣା ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହେଲେ, ତେବେ ଏହା ଦାୟିତ୍ୱ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଗଞ୍ଜି, ସୀମା, ଜମା, କିମ୍ବା ଅଚଳ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହେଉନାହିଁ। ଏହିପରି, ରାଜା, ନାରୀ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜମା ଦ୍ରବ୍ୟ, ଏବଂ ଗଞ୍ଜି ଦ୍ରବ୍ୟ ଭଳି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଦୁରୁପଯୋଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୂଳ ମାଲିକକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ସେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କୁ ତିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ଯେପରି ଅନୁସାରେ ଦେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଯଦି ଅତିରିକ୍ତ ଲାଭ ହୁଏ, ତେବେ ତାହା ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଚିହ୍ନ ଅଛି, ତେବେ ଅଧିକାର ଦୃଢ ହୁଏ; ଅଧିକାର ନଥିଲେ ଚିହ୍ନ ଦୁର୍ବଳ; ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ଦୃଢ ହୁଏ। ଅଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ଦୃଢ ହୁଏନାହିଁ; ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରମାଣ ତିଆରି କରି ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେ ତାହା ଫେରାଇବା ଉଚିତ। ଏହି ମାମଲାରେ ପୁଅ କିମ୍ବା ପୁଅର ପୁଅ ଅଧିକ ଅଧିକାର ନଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାମିଲ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ତାଙ୍କର ସମ୍ପତିରୁ ଫେରାଇବା ଦରକାର। ପ୍ରମାଣ ବିନା ଉପଭୋଗ ଦୃଢ ହୁଏନାହିଁ; ଜବରଦସ୍ତି କିମ୍ବା ଭୟ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବ୍ୟବହାର ବାତିଲ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଯଦି ନାରୀ, ରାତି, ଗୁପ୍ତ କକ୍ଷ, ବାହାର, ଶତ୍ରୁ, ମଦୋନ୍ମତ, ପାଗଳ, ପୀଡିତ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଭୟ ଦ୍ୱାରା କରିଥିବା ବ୍ୟବହାର ଦୃଢ ହୁଏନାହିଁ। ସମ୍ପର୍କ ବିନା ବ୍ୟବହାର ଦୃଢ ହୁଏନାହିଁ; ଗଞ୍ଜି ହାରାଇଗଲେ, ରାଜା କ୍ରେଡିଟରକୁ ଗଞ୍ଜିର ମୂଲ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମାନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଚୋର ଦ୍ୱାରା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପତି ରାଜା ଦେଶ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଗ୍ରହଣକାରୀ ଦ୍ୱାରା ମାସିକ ସୁଧର ହାର ଏକ-ଅସୀମାଂଶ; ଅନ୍ୟଥା, ଜାତି କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି, ଚାରି, ପାଞ୍ଚ ପ୍ରତି ଶତ ଦିଆଯାଏ। ଗୋ-ଯୋଗରେ ସୁଧର ହାର ସତର; ନାରୀଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟଗୁଣା; ଦ୍ରବ୍ୟ, କପଡା, ଧାନ, ସୁନାରେ ଚାରି, ତିନି, କିମ୍ବା ଦୁଇ ଗୁଣା। ଅନ୍ୟ ଗ୍ରାମରେ ସୁଧର ହାର ଦଶ; ବିଦେଶରେ ଏବେ ଶତ ଦୁଇ; ସମସ୍ତ ବ୍ୟବହାରରେ ଏହି ଅନୁମୋଦିତ ସୁଧର ହାର ଦେବା ଉଚିତ। ଏକ ଦାବି ନିର୍ବାହ କରୁଥିବା ରାଜା ଦୋଷୀ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଜବରଦସ୍ତି ଦାବି ନିର୍ବାହ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, ସେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ— ଋଣ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ଫେରାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ତାପରେ ରାଜାକୁ ଦେଇ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାପ ଦିଆଯିବା ଋଣୀ ଦଶ ପ୍ରତିଶତ ଫେରାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଶି ମିଳିଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଣୀ ପ୍ରତି ଶତରେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରତିଶତ ଦେବା ଉଚିତ। ନିମ୍ନ ଜାତିର ଦୁଃଖୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେୟ ଶ୍ରମ କରି ଫେରାଇବା ଉଚିତ; ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେୟ ଦେଇବାରେ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଋଣୀ ଦେୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟସ୍ଥଙ୍କଠାରେ ରଖାଯାଏ, ଏହା ତାହାଠାରେ ରହିବା ଦରକାର, ଅତିରିକ୍ତ ସୁଧ ଲାଗୁ ହେଉନାହିଁ। ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଦେୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଅଧିକାର ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଦେୟ ଦେବା ଦରକାର; ପୁଅ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ନଥିଲେ, ପିତାଙ୍କ ଦେୟ ଦେବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଜନାନୀ ନାଇଁ ପତି କିମ୍ବା ପୁଅଙ୍କ ଦେୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ; ପିତା ମଧ୍ୟ ପୁଅଙ୍କ ଦେୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଘର ଦେୟ ଛଡି, ପତି ନାଇଁ ଜନାନୀଙ୍କ ଦେୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଗୋପାଳିନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କଳାକାର, ଧୋଇବାଳି, ଶିକାରିନୀ, ବେଶ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଦେୟ ପତି ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଜୀବିକା ପତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହିପରି, ନାରୀ ନିଜେ କିମ୍ବା ପତି ସହିତ ଦେୟ ନେଇଥିଲେ, ସେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ପତି ଦେବା ଦରକାର; ଅନ୍ୟ ନାରୀ ଏହି ଦେୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ। ପିତା ଅନୁପସ୍ଥିତ, ମୃତ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଲେ, ପୁଅ କିମ୍ବା ପୁଅର ପୁଅ ଦେୟ ଦେବା ଦରକାର, ଯଦି ସାକ୍ଷୀ ଅଛି। ମଦପାନ, ଜୁଆ, ଦଣ୍ଡ, କର, ଏବଂ ଏହି ଖର୍ଚ୍ଚ ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ, ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଦାନର ଦେୟ ପୁଅ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଭାଇ, ଜନାନୀ-ପତି, ପିତା-ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଦାୟିତ୍ୱ ଦାବି ଅଂଶୀଦାର ଦେୟ ଦେବା ଦରକାର, ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ। ଉପସ୍ଥିତି, ଦାୟିତ୍ୱ, ଦେୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ; ଯଦି ଗଞ୍ଜି ମିଥ୍ୟା, ତେବେ ମିଥ୍ୟା ଦାୟିତ୍ୱକାରୀଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଦରକାର। ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ, ଦାୟିତ୍ୱକାରୀ ମୃତ କିମ୍ବା ଅସମର୍ଥ ହେଲେ, ପୁଅ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦେୟ ଦେବାକୁ ରହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବା ଦରକାର। ଏକାଧିକ ଦାୟିତ୍ୱକାରୀ ଅଛି, ତେବେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅନୁସାରେ ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଏକ ଅଧିନ ଥିଲେ, ଦେୟ ଦେବାରେ ଗ୍ରହଣକାରୀ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ। ଦାୟିତ୍ୱକାରୀ ଖୋଲା ଭାବରେ ଦେୟ ଦେଇଥିଲେ, ଋଣୀ ଦୁଇ ଗୁଣା ଫେରାଇବା ଉଚିତ; ଏହି ନିୟମ ଅଟୁଟ। ନିଜ ପୁଅ, ନାରୀ, ଗୋ, ଧାନରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଫେରାଇବା ଉଚିତ; କପଡାରେ ଚାରି ଗୁଣା; ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟ ଗୁଣା।