ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବିବାଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲା। କେହି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ହରାଇଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଜମା ରଖିଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଉଠାଇ ଗୁପ୍ତଭାବରେ ବେଚିଦେଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ଅନଧିକୃତ ବିକ୍ରୟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ। ଏକ ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରୟ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ବିକ୍ରେତାକୁ ଦାମ ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ଏହା ଅପରିଗ୍ରହ ବିବାଦ ଭାବରେ ଚିନ୍ହାଯାଏ। କିନ୍ତୁ କ୍ରେତା ବସ୍ତୁ କିଣିବା ପରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଚିହ୍ନିଲେ, ଏହା ଅନୁଚିତ ବିକ୍ରୟ ବିବାଦ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବେପାରୀ, ଧର୍ମବିରୋଧୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ନିୟମଗୁଡିକୁ ଚୁକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହାର ଉଲ୍ଲଂଘନ ବିବାଦର ଅନ୍ୟ ଏକ କ୍ଷେତ୍ର। ସୀମା, ଅପରିଚିତ ଜମି, ଚାଷ ଓ ଅଚାଷ ଭୂମି ଉପରେ ବିବାଦ ହେଲେ, ଏହା ଭୂମି ବିବାଦ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ବିବାହ ନିୟମ ଉପରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଲେ, ଏହା ଦାମ୍ପତ୍ୟ ବିବାଦ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ପୁଅମାନେ ଜାତିଅ ଫଳା ବିଭାଜନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ଏହା ଉତ୍ତରାଧିକାର ବିବାଦ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଅହଂକାର କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହଠାତ କରାଯାଏ, ଏହା ହିଁ ହିଂସାକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିବାଦର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶାଖା। ଦେଶ, ଜାତି, କୁଳ ଉପରେ ଅପମାନକର ବାକ୍ୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହାଯାଏ, ଏହା ଅପମାନ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଦେହ ଉପରେ ହାତ, ପା, ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଏହା ଶାରୀରିକ ଅପମାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏକ ଦ୍ୟୁତ, ଲଠି କିମ୍ବା ଏହାର ସଦୃଶ ଦ୍ୱାରା ଜୁଆ ଖେଳିଲେ, ଏହା ଦ୍ୟୁତ ବିବାଦ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀ ସହ ଯୁଝା ହେଲେ, ଏହା ପଶୁ ଦ୍ୟୁତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିଭିନ୍ନ ମାନବ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକ ଶତ ଶାଖା ରୂପେ ଗଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ଏଠାରେ ମୋଟ ଏଠାରେ ଅଠର କ୍ଷେତ୍ରର ବିବାଦ ଅଛି, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକର ଶତ ଶାଖା ଅଛି, ମାନବ କାର୍ଯ୍ୟର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନୁସାରେ। ରାଜା ଏହି ବିବାଦଗୁଡିକୁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଓ ଶାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ, ମିତ୍ର-ଶତ୍ରୁ ଭେଦ ନ କରୁଥିବା, ଲୋଭ ରହିତ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ନ୍ୟାୟାଧିଶଙ୍କ ସହ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ବିଚାରକ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ; ଯେଉଁମାନେ ରାଗ, ଲୋଭ, ଭୟ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ନ୍ୟାୟ ରାସ୍ତାରୁ ହଟିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ବିଚାରକ ଏକା ଏକା କିମ୍ବା ଏକସାଥି ବିବାଦରେ ଦୋଷୀ ମିଳିଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଗୁଣ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷ୍ଟ ହେଇ ନ୍ୟାୟ ଓ ପାରମ୍ପରିକତାର ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବିଷୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ, ଏହାକୁ ବିଧିବଦ୍ଧ ମାମଲା କୁହାଯାଏ; ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବକ୍ତବ୍ୟ ଅଭିଯୋଗକାରୀ ଯେପରି ବୁଝିଥିବେ, ତାହା ଲିଖିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଲିଖିବା ଉଚିତ, ତାରିଖ, ନାମ, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ସହ, ଯେଉଁ ଅଭିଯୋଗ ପ୍ରଥମେ କରିଥିଲେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏବଂ ବିଷୟ ଶୁଣିବା ପରେ। ପରେ, ଅଭିଯୋଗକାରୀ ତାର ଦାବି ପୂରଣ କରିବାର ଉପାୟ ତୁରନ୍ତ ଲିଖିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏହା ସଫଳ ହୁଏ, ସେ ସଫଳତା ପାଉଥିବେ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଫଳ ବିପରୀତ ହୁଏ। ବିବାଦରେ ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାରର ପ୍ରକ୍ରିୟା ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ; ଅଭିଯୋଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାହାକୁ ଅନୁସାରୀ ଉତ୍ତର ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଅଭିଯୁକ୍ତକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନେଇଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ନ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ହିଂସା ମାମଲାରେ ପ୍ରତିଅଭିଯୋଗ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଉଭୟ ପକ୍ଷରୁ ଦକ୍ଷ ଜାମିନଦାର ନିଅଯିବା ଉଚିତ; ଚୁପାଇ ରଖିବା ଅନୁମାନ ହେଲେ, ସେ ରାଜାକୁ ସମାନ ଦାମ ଦେଇବା ଉଚିତ। ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗରେ, ଦାବି ରୁ ଦୁଇଗୁଣ ନେଇଯିବା ଉଚିତ; ହିଂସା, ଚୋରି, ଅପମାନ, ଶାପ, ମହିଳା ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଅପରାଧରେ ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଅଛି। ଯଦି କେହି କହେ, "ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ," ତେବେ ସମୟ ତୁରନ୍ତ ଅଛି; ନାହିଁ ହେଲେ, ସେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ କିମ୍ବା ଟଙ୍କୁ ଚାଟିଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଗଣାଯାଏ। ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ପସିନା ଆସେ, ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ହରାଯାଏ; ସ୍ୱଭାବରେ ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ ଶରୀର କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏ। ଅଭିଯୋଗ କିମ୍ବା ଗବାହିରେ, ଯାହାର ବାକ୍ୟ ଦୂଷିତ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଏଭଳି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁ ନିଜରେ ନିର୍ଭର କରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବିଷୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା କିମ୍ବା ପଛୁଟିଯାଏ, ସେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଯଦି ଡାକିଥିବା ଋଣୀ କିଛି କହିନାହିଁ, ସେ ଦଣ୍ଡନୀୟ; ଉଭୟ ପକ୍ଷରେ ଗବାହି ଥିଲେ, ଅଭିଯୋଗକାରୀଙ୍କ ଗବାହି ପ୍ରଥମେ କହିବେ। ଯଦି ପ୍ରଥମ ବକ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥିତି ନାହିଁ, ତେବେ ଅଭିଯୁକ୍ତମାନେ କହିବେ; ଦଳ ସହ ବିବାଦ ହେଲେ, ଯେଉଁ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଅପରାଧୀ, ସେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ। ଦାନ, ବସ୍ତୁ, ଧନ ଦିଆଯାଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଋଣ ଥିଲେ—ଯଦି ଅସ୍ୱୀକାର କରାଯାଏ, ରାଜା ଏହାକୁ ନ୍ୟାୟ ଅଧିକାରୀ ଦ୍ୱାରା ଫେରାଇବେ। ଏକ ବିବାଦରେ ବସ୍ତୁ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇପାରେ, ଏଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ୱୀକାର, ସ୍ୱୀକାର କିମ୍ବା ଅଂଶୀକ ସ୍ଥିତି ହେଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବେ, କିନ୍ତୁ ଅଉ ଯାହା ଜଣାଯାଇନାହିଁ, ତାହା ନୁହେଁ; ପାରମ୍ପରିକତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେଲେ, ନ୍ୟାୟ ବିଷୟରେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରଧାନ୍ୟ ଦିଅଯିବା ଉଚିତ। ଲେଖା ଦଲିଲ, ଅଧିକାର ଓ ଗବାହି ଏହି ତିନି ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏହା ନ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ବିବାଦରେ ଉତ୍ତର ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ। ଠେକା, ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା କ୍ରୟ ବିବାଦରେ, ବସ୍ତୁର ଯୁବସ୍ଥିତି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଭୂମି ବିବାଦରେ, କିଶି ଦିଅଯାଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷୟ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପରେ ହୁଏ।