ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କଥା କହିଲେ—ଏକ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଯଦି କିଛି ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ମୁଗ୍ଧ ଥାଏ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ତୀରକୁ ଭଲ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଡାହାଣ ହାତରେ ତୀର ଉଠାଇବାକୁ ହେବ। ତୀରଟିକୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧରି ଏବଂ ବାମ ହାତରେ ବାହୁବନ୍ଧ ଧରି, ସେଠାରୁ ଧନୁଷକୁ ବାହାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅଚଞ୍ଚଳ ମନ ନେଇ, ତୀରର ପଙ୍କକୁ ଧନୁଷର ତାରରେ ଭଲ ଭାବରେ ଲଗାଇ, ସିଂହକାନ୍ତ ଗ୍ରିପ ଏବଂ ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚାପି ଧରିବା ଉଚିତ। ତୀରର ଟିପ୍ଟିକୁ ବାମ କାନ ନିକଟରେ ରଖି, ମଧ୍ୟମ ଏବଂ ବାମ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାରର ରଙ୍ଗ ଧରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣରେ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ, ଠିକ୍ ଧରଣୀରେ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ତୀର ଛାଡ଼ିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମାଥାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତୀର ଶଳ୍ୟକୁ ରଖି, ତା'ପରେ ତୀରକୁ ଏମିତି ଟାଣି ଏବଂ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଚିହ୍ନ ଷୋଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦୂରେ ରହିବ। ତୀର ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ତୋର୍ଚ୍ଚ ପ୍ରଣାଳୀ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପୁନିପୁନି ତାହାକୁ ଅଟକାଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ତୀରଦାନାରୁ ଆଖି ସମତଳ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏବଂ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଚତୁରସ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀର ଛାଡ଼ିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଆରମ୍ଭିକ ସ୍ଥାନରୁ ଉଭୟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀର ଘୁସାଇବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହା ପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଦୂର, ଅପସୃତ, ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଚଳନଶୀଳ ଲକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ତୀର ଘୁସାଇବା ଉଚିତ, ସେଉଁଠି ହସ୍ତବଳରେ ଧନୁଷକୁ ତୀରଦାନାରୁ ବାହାର କରି ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରୁଢ଼ କୌଶଳ ଦେଖାଇ ଦୁର୍ଲଭ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘାୟିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଟି 'ଦୃଢ଼', ଦୁଇଟି 'ଦୁର୍ଲଭ', ଏବଂ ଦୁଇଟି 'ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ' ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥାଏ। ଦୃଢ଼ ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଗଣନା ହୁଏ ନାହିଁ; ନିମ୍ନକୁ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଉଚ୍ଚକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଦେହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥାଏ, ତାହାକୁ 'ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ' କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ହାତରେ ଗଠିତ ହୁଏ। ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଚିହ୍ନ ଲାଗେଇବାରେ ସଫଳ ହୁଏ, ସେ ନାୟକ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ, ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ। ଏହି ହେଉଛି ନିୟମ, ଯାହା ଅଭ୍ୟାସୀ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବେଶି ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଦିଆଯାଏ; ସେଠାରେ ଚିହ୍ନକୁ ପଙ୍କଯୁକ୍ତ ତୀରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ। ଯାହା ଘୂରୁଛି, ଚଳିଛି ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚଳ, ତାହାକୁ ସେ ଚାରିପାଖରୁ ମାରିବା, ଭାଙ୍ଗିବା, କାଟିବା ବା ପୀଡ଼ିତ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ କ୍ରିୟା ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସର ନିୟମ ଜାଣେ, ସେ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମନ, ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଚେତନା ସହିତ ଯୋଗୀ ଧନୁର୍ଧର ସଂଯମ ଜିତିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ—ଯିଏ ହସ୍ତ, ମନ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସଫଳ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳତା ପାଇ ବାହନ ଚଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଫାସ ଦଶ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଗୋଳ ଏବଂ ହସ୍ତର ଶେଷରେ ଥିବା ଉଚିତ, ଯାହା କପାସ, ମୁଞ୍ଜା ଘାସ, ସନ ଏବଂ ସୁନା ବା କବଚର ଦୃଢ଼ ସୂତାରେ ତିଆରି। ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜଡାଯିବା ଉଚିତ; ତାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତିରିଶ ଗୁଣା ଲମ୍ବା ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ଏଣ୍ଠା କରିବା ଦରକାର। ଗୁରୁ ମଞ୍ଚରେ ତାହାର ସ୍ଥାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ; ବାମ ହାତରେ ଧରି ଏବଂ ଡାହାଣ ହାତରେ ଉଠାଇବେ। ଏହାକୁ ଚକ୍ରାକାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକଥର ଘୁରାଇ, ଚମଡ଼ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ତ୍ୱରିତ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଲାଫ, ଦୌଡ଼ ବା ଚଳନ କାଳେ ଠିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀ ଅନୁସାରେ ଦକ୍ଷତାରେ ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର। ନିୟମାନୁସାରେ ଜିତି ନେଇ, ପରେ ବନ୍ଧନ କରିବା ଉଚିତ; କମରେ ବାନ୍ଧି, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତଳୱାର ଲଟକାଇବା ହେଉଛି ପ୍ରଥା। ବାମ ହାତରେ ଦୃଢ଼ ଧରି, ଡାହାଣ ହାତରେ ଉଠାଇବା ଉଚିତ; ଏହା ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଠି ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ସାତ ହସ୍ତ ଉଚ୍ଚରେ ଉଠାଯିବ। ଲୋହ ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କବଚ, ଅର୍ଧ ହସ୍ତ ଦୂରରେ, ସମାନ, ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଏବଂ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ କିପରି ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଯାଞ୍ଚିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ କହୁଛି—ନୂତନ ଦୃଢ଼ ଢାଲ ଏବଂ ଧନୁଷ ଦେହରେ ରଖି, ଡାହାଣ ହାତରେ ନୂତନ ଗଦା ନେଇ, ଉପରେ ଉଠାଇ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଘାତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କଲେ ଶତ୍ରୁ ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ହୁଏ। ପରେ, ଉଭୟ ହାତରେ ଏହାକୁ ତଳକୁ ଆଣି ଘାତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜରେ କଲେ ହତ୍ୟାରେ ସଫଳତା ଦେଖାଯାଏ। ଏହାପରେ ଅଗ୍ନି କହିଲେ—ଯୁଦ୍ଧରେ ତଳୱାର ଏବଂ ଢାଲ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଶେଷ ତିରିଶି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଚଳନ ଅଛି: ଘୂର୍ଣ୍ଣନ, ଘାତ, ଲାଫ, ଡୁବିବା, ଦୌଡ଼, ଧାଉଡ଼ିଆ ଆକ୍ରମଣ, ଉପରୁ ଆକ୍ରମଣ, ଶ୍ୟେନପତନ ଏବଂ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଚଳନ। ତା'ପରେ ଅଛି—କମ୍ପନ, ଛାଡ଼ିବା, ବାଁ ଡାହାଣ ଚଳନ, ଅଦୃଶ୍ୟ ବିସ୍ଫୋରଣ, ହାତୀର ଦୃଢ଼ ଘାତ। ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ପତନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅର୍ଧ, ତୃତୀୟ ଭାଗ ଏବଂ ପଦ୍ମାକାର ପଦଚିହ୍ନ। ପଛୁଆ ଓ ଆଗୁଆ ଭାବ, ବରାହ ଏବଂ ମୁଡ଼ିବା—ଏହିପରି ତିରିଶି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି। ଫେରିବା, ପଛକୁ ଘୁରିବା, ଧରିବା, ହଲକା ଚଳନ, ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିବା, ତଳକୁ ଛାଡ଼ିବା, ଧରିବା ଏବଂ ବନ୍ଧିବା—ଏହିପରି ନୌଟି ଚଳନ ଅଛି। ଶ୍ୟେନପତନ, ହାତୀର ପାନିଅ, ମଗର ଧରଣ—ଏହି ଏଗାରଟି ଯୁଦ୍ଧ ଫାସ ପ୍ରକାର ଅଟୁଟ ରହିଛି। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ବିସ୍ତୃତ, ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଏବଂ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି କାର୍ଯ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ବିବେଚନା କରିଛନ୍ତି। କାଟିବା, ଭାଗ କରିବା, ଘାତ କରିବା, ଘୂର୍ଣ୍ଣନ, ଶୋଇଯିବା, ଚିରିବା, ଖୋଦିବା, ଚକ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ପଦଦଳନ, ଫୁସୁଆ, ଭାଗ କରିବା, ଭୟଦାୟକ, ଝୁଲଣ—ଏହି ସବୁ ଭାଲା କାଉଣ୍ଡି, ଛଅଟି ହେଉଛି ଘାତ।