ଏହି ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକର ଅନୁସୃତ କଥା ଏପରି: ପ୍ରଥମ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଇଁ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୈଘ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତୃତୀୟ ପାଇଁ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୈଘ୍ୟ ଚିନ୍ ଓ କନ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ମାପିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ପରେ, ବାଣକୁ ତାହାର ଫେଦର ଧରି, ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜନୀ ସହିତ ଧରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ପରେ ଅନାମିକା ଓ ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହି ବାଣକୁ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ବଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ଟାଣିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣାଯାଏ; ଏହିପରି ଆରମ୍ଭ କରି, ଉଚିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର। ହେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମୁଷ୍ଟି ସିଧା ରଖି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭେଦନ କରିବା ଉଚିତ; ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ପଛର ହାତକୁ ତୁରନ୍ତ ପଛକୁ ଫିଙ୍କିବା ଦରକାର। ଏହି କୌଶଳକୁ 'ଛେଦନ ମାର୍ଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଜଣିବା ଉଚିତ; ଧନୁର୍ଧର ନିମ୍ନ ତଳୁ ତଳକୁ ଟାଣିବା ଦରକାର। ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଉଡ଼ାଇବା ଦରକାର; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି କୌଶଳ ଜାଣିଥାନ୍ତି। ସବୁଠାରୁ ଲମ୍ବା ବାଣ ଦ୍ୱାଦଶ ମୁଷ୍ଟି ଦୀଘ; ମଧ୍ୟମ ଏଗାର, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଦଶ ମୁଷ୍ଟି ଦୀଘ। ଚାରି ହସ୍ତ ଦୀଘ ଧନୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଢେଢ ତିନି ହସ୍ତ ମଧ୍ୟମ, ତିନି ହସ୍ତ ଦୀଘ ଧନୁ ପଦାତିମାନେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ: ଧନୁକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଟାଣିବା ପରେ, ଶୁଭ୍ର କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ମାଂସ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏହାକୁ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ସଜାଇବା ଦରକାର। ପରେ, ବାଣ ଧରି, ସଚେତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଡାହାଣ ହାତର ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧିବା ଦରକାର। ଯଦି ମନ ଅସ୍ଥିର ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ବାଣକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ସେଠି ରଖିବା ଦରକାର; ତାପରେ ଡାହାଣ ହାତରେ ତୁଣୀରୁ ବାଣ ଉଠାଇବା ଦରକାର। ବାଣକୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧରି, ଏହାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ; ବାମ ହାତରେ ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ଧରି, ସେଠାରୁ ଧନୁକୁ ଟାଣିବା ଦରକାର। ଅଚଳ ମନ ରଖି, ଫେଦରକୁ ତନ୍ତୁ ଉପରେ ଭଲ ଭାବେ ଚାପି, ସିଂହକର୍ଣ୍ଣ ଗ୍ରିପ୍ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଏକସାଥିରେ ଦବାଇ ଧରିବା ଦରକାର। ବାଣର ଆଗକୁ ବାମ କାନ ନିକଟରେ ରଖି, ମଧ୍ୟମା ଓ ବାମ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିବା ଉଚିତ। ମନକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଠିକ୍ ଗ୍ରିପ୍ ସହ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର। ମାଥାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶଳ୍ୟ ରଖି, ବାଣ ଟାଣି ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠାରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଷୋଳ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୂରେ ଥାଏ। ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ଦୀପ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଳ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର। ତୁଣୀରୁ ଚୟିତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ତଳ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମାରିବା ଓ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱର ଚତୁର୍ଶ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମାରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର; ଏହି ଚତୁର୍ଶ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆରମ୍ଭ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଭେଦନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ପଛ ଦିଆ, ଦୂର ଯାଇଥିବା, ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଚଳମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୱରିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁଠି ଭେଦନ କରିବାକୁ ହେବ, ତାଁଠାରେ ତୁଣୀରୁ ଧନୁକୁ ହାତର ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି, ବିଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କଠିନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦିତ, ସେଠି ଦୁଇଟି 'ଦୃଢ଼' ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦୁଇଟି କଠିନ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଏବଂ ଦୁଇଟି ବିଭିନ୍ନ ଓ କଠିନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ ବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ 'ଦୃଢ଼' ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ; ନିମ୍ନ କଠିନ ଓ ଉଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ 'ବିଭିନ୍ନ ଓ କଠିନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏପରି ଭାବେ, ଡାହାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଗୁଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଗଠନ କରିବା ଦରକାର। ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦନ କରେ, ସେ ନାୟକ ଉପରେ ଉଠିବା ଉଚିତ, ଏହା ପରେ ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ; ଏହି ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ସେଇ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ବଡ଼ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଘଟିଥାଏ; ଏଠିରେ ପଖାଳି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନ ସ୍ଥିର କରି ଲଗାଇବା ଦରକାର। ଯାହା ଘୂରୁଛି, ଚଳିଛି, ବା ବହୁତ ସ୍ଥିର, ସେଠିକୁ ମାରିବା, ଭାଙ୍ଗିବା, କାଟିବା ବା ଚାରିପଟେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଦରକାର। ଯିଏ କ୍ରିୟା ଓ ଅଭ୍ୟାସ ପ୍ରଣାଳୀ ଜାଣିଛି, ସେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ; ମନ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଚିନ୍ତନ ସହିତ ଯୋଗୀ ଧନୁର୍ଧର ସଂଯମ ଜୟ କରିବା ଦରକାର। ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ: ଯିଏ ହାତ, ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସଫଳ ହୋଇଛି, ସେଉଁଠାରେ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ଉଚିତ। ପାଶ ଦଶ ହାତ ଦୀଘ, ଗୋଲାକାର ଓ ହାତ ଶେଷରେ ଥିବା ଦରକାର, ଏହା କପାସ, ମୁଞ୍ଜ ଘାସ, ଶଣ ଓ ସୁନା ବା କବଚ ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବେ ବାନ୍ଧିବା ଦରକାର; ଏହାକୁ ତିରିଶ ଗୁଣ ଦୀଘ ଭଲ ଭାବେ ବେଦିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷକ ଏହାର ସ୍ଥାନ ଆଖଡ଼ାରେ ତିଆରି କରିବେ; ବାମ ହାତରେ ଧରି, ପରେ ଡାହାଣ ହାତରେ ତୁଳିବେ। ଏହାକୁ ବଳୟ ଆକୃତିରେ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ପରିଘ୍ରାନ୍ତ କରି, ଚମଡ଼ା କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଫିଙ୍କିବେ। ଫୁଦି, ଦୌଡ଼ି, ଚାଲିବା ବେଳେ ଉଚିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ଦକ୍ଷତାରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବେ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିଜୟ କରି, ବନ୍ଧନ କରିବେ; କମରେ ପାଶ ବାନ୍ଧି, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତଳୱାର ଟଙ୍ଗାଇବେ। ବାମ ହାତରେ ଭଲ ଭାବେ ଧରି, ଡାହାଣ ଦ୍ୱାରା ଟାଣିବେ; ଏହା ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଳ ପରିଧି ଓ ସାତ ହାତ ଉଚ୍ଚ ରଖିବା ଉଚିତ। ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଓ ବିଭିନ୍ନ କବଚ, ଅର୍ଧ ହାତ ଦୂରୀରେ, ସମ, ଅନ୍ୟ, ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହା କିପରି ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା, ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ କହୁଛି: ନୂତନ ଦୃଢ଼ ଢାଲ ଓ ଧନୁ ଶରୀରେ ରଖି, ଡାହାଣ ହାତରେ ନୂତନ ଗଦା ଧରି ଉଠାଇ, ଦୃଢ଼ତାରେ ଘାତ କରିବା ଦରକାର; ଏଥିରେ ଶତ୍ରୁର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ।