ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ବୈଶାଖ କିମ୍ବା ଜାତା ଭଙ୍ଗୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଥବା ଯେକୌଣସି ବିସ୍ତୃତ ଭଙ୍ଗୀରେ, ଧନୁରେ ପ୍ରିୟ ତନୁ ତାର ଲଗାଇବା ଉଚିତ। ଧନୁର ତଳ ଅଂଶକୁ କଟି ଉପରେ ରଖି, ତୀରର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧନୁର ଟିପ୍ରେ ରଖି, ଏହି ଦୁଇକୁ ଭୂମିରେ ରଖି ଉଠାଇବା ଦରକାର। ହାତକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଆଉ ନିବିଡ଼ ଭାବେ କୋହଳିକୁ ଉପରେ ରଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଯାର ହେଉଛି ଯେଉଁଥିରେ ତୀର ଓ ପଙ୍କ ହାତରେ ଭଲ ଫିଟ୍ ହୁଏ। ଧନୁର ମାନ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳ ଚଉଡ଼ ହେବା ଦରକାର; ତାର ଅତି ଢିଲା କିମ୍ବା ଅତି ଟାଏଟ୍ ନୁହେଁ, ସଠିକ୍ ଭାବେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ। ଧନୁକୁ ନାବିରେ ଓ ତୀରକୁ କଟିରେ ରଖି, ହାତକୁ ଉଠାଇ, ଆଙ୍ଗୁଳ ଓ କାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ତୀରକୁ ତାର ମୁଣ୍ଡରେ ଦାହିନ ହାତର ମୁଠିରେ ଧରି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିଶାନା କରି, ହାତକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ତୀର ଅତି ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂର, ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ, ବା ଭଙ୍ଗା, ଉପର ଥିବା, ଚଳିତ କିମ୍ବା ବହୁତ ଭଙ୍ଗା ନୁହେଁ; ଏହା ସିଧା, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଧରିବା ଦରକାର। ଏହି ମୁଠିରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବା ଉଚିତ। ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଛାତିକୁ ତ୍ରିକୋଣ ଭଳି ଉପରେ ରଖି, ଗଳାକୁ ନିଶ୍ଚଳ ରଖି, ମୁଣ୍ଡକୁ ମୟୂର ଭଳି ଭାଙ୍ଗି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବା ଦରକାର। ଲଳାଟ, ନାକ, ମୁଁହ ଓ ଶୋଉଲଡର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅଶ୍ୱର ଭଳି ସମାନ ରଖିବା ଦରକାର; ଧନୁର ତାର ଓ ଶୋଉଲଡର୍ର ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୂରତା ରଖିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମ ମନ୍ତ୍ରରେ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ, ତୃତୀୟରେ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୂରତା, ଠୋଡ଼ ଓ ଶୋଉଲଡର୍ର ମଧ୍ୟରେ ମାପିବା ଉଚିତ। ପଙ୍କକୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜି କ୍ଷେପ୍ତା କରି, ପଛରୁ ଅନ୍ୟ ଆଙ୍ଗୁଳଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଧରିବା ଦରକାର। ଧନୁକୁ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି, ତୀରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣିବା ପରେ, ଏହି ଧାରାରେ ତୀରକୁ ସଠିକ୍ ଧାରଣାରେ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମୁଠି ସମାନ କରି, ତୀରରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭେଦିବା; ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ, ପଛ ହାତକୁ ଶୀଘ୍ର ପଛକୁ ଫିଙ୍ଗିବା ଦରକାର। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ 'ଛେଦନ' ତକନିକ୍ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱିଜ ଜନ ଜାଣିବା ଉଚିତ; ଧନୁର୍ଧର ତଳ କ୍ଷେପ୍ତା ଅଂଶକୁ ତଳକୁ ଟାଣିବା ଦରକାର। ଉପର ଦିଆଯିବା ସମୟରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶାନା କରିବା ଉଚିତ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାତା ଜଣେ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଦୀର୍ଘତମ ତୀର ଦ୍ୱାଦଶ ମୁଠି ଲମ୍ବା, ମଧ୍ୟମ ଏଗାର, ଅତି ଛୋଟ ଦଶ ମୁଠି ହେବା ଦରକାର। ଚାରି ହସ୍ତ ଧନୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାଢ଼େ ତିନି ମଧ୍ୟମ, ତିନି ହସ୍ତ ଧନୁ ଚାଲିକା ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଧନୁକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣି, ମାଂସ ଓ ଗଦା ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ଧନୁକୁ ସଫା କରି, ଅନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଭୂମିରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ତୀରକୁ ଉଠାଇ, ଏକାଗ୍ର ଓ ଚେତନାଶୀଳ ହୋଇ, ଦାହିନ ହାତର ରକ୍ଷାପଟିକୁ ଭଲ ଭାବେ ବାନ୍ଧିବା ଦରକାର। ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀରକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ; ପରେ, ତୀରକୁ ଭାଣ୍ଡାରୁ ଦାହିନ ହାତରେ ଉଠାଇବା ଦରକାର। ତୀରକୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧରି, ଉପରେ ରଖିବା; ବାମ ହାତରେ ରକ୍ଷାପଟି ଧରି, ସେଠାରୁ ଧନୁକୁ ଟାଣିବା। ଅଚଳ ମନ ରଖି, ପଙ୍କକୁ ତାରରେ ଭଲ ଭାବେ ଚାପିବା, ସିଂହ କାନ ଗ୍ରିପ୍ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପଙ୍କକୁ ଏକ ସମାନ ଭାବେ ଚାପିବା ଉଚିତ। ତୀରର ମୁଣ୍ଡକୁ ବାମ କାନ ନିକଟରେ ରଖି, ରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟମ ଓ ବାମ ଆଙ୍ଗୁଳରେ ଧରିବା ଦରକାର। ମନକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ସଠିକ୍ ଗ୍ରିପ୍ ଦେଇ, ଦାହିନ ଦେହରେ ତୀରକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ତୀର ଶାଫ୍ଟକୁ ଲଳାଟରେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ରଖି, ଟାଣି ଏବଂ ତୀର ମୁକ୍ତ କରିବା, ଏହାର ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଶୋଳା ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୂରରେ ରଖିବା ଦରକାର। ତୀର ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ, ଦୀପ ତକନିକ୍ ଦ୍ୱାରା, ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଳରେ ପୁଣିପୁଣି ତୀରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାଣ୍ଡାରୁ ଚୟନ କରି, ଚକ୍ଷୁ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀର ମାରିବା, ଦାହିନ ଦିଗରେ ଚତୁର୍ସ୍କୋଣ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମାରିବା, ଆରମ୍ଭ ନିକଟରୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଚତୁର୍ସ୍କୋଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ଏହା ପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଉପର ଦିଆଯିବା, ଦୂର ଚଳିତ, ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଚଳିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଭେଦିବା ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଧନୁକୁ ଭାଣ୍ଡାରୁ ହାତର ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି, ଦୁର୍ଗମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭୟ ଦେଇବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦିତ, ଦୁଇଟି 'ସ୍ଥିର' ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦୁଇଟି 'ଦୁର୍ଗମ', ଦୁଇଟି 'ବିଭିନ୍ନ ଓ ଦୁର୍ଗମ' ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥିର ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ; ନିମ୍ନ ଦୁର୍ଗମ ଓ ଉଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଦରକାର। ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ 'ବିଭିନ୍ନ ଓ ଦୁର୍ଗମ' ଲକ୍ଷ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ଏଭଳି ଲକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦାହିନ ଓ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଚିହ୍ନ ଅଜର୍ଜନ କରେ, ସେ ଉପରେ ଉଠିବା ଉଚିତ; ଏହି ନିୟମ ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିବା ଲୋକ ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଅଧିକ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଦରକାର; ସେଠାରେ ଚିହ୍ନକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପଙ୍କ ତୀର ସହିତ ଲଗାଇବା ଉଚିତ। ଯାହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ବହୁତ ନିଶ୍ଚଳ, ସେଉଁଠି ମାରି, ଭଙ୍ଗି, କାଟି, ଏବଂ ଚାରିପାଖରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରକ୍ରିୟା ଓ ଅଭ୍ୟାସ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ, ନିୟମ ବୁଝି, ମନ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯୋଗୀ ଧନୁର୍ଧର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଯିଏ ହାତ, ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିପୁଣ, ଚିହ୍ନ ଅଜର୍ଜନ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳତା ପାଇଛି, ସେ ପରେ ଯାନରେ ଚଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଫାଦା ଦଶ ହାତ ଲମ୍ବା, ଗୋଳାକାର, ହାତର ଶେଷରେ, କପାସ, ମୁଞ୍ଜ ଗ୍ରାସ, ଭେଙ୍ଗା, ସୁଠି ତାର, ସୁନା କିମ୍ବା କବଚ ତାରରେ ତିଆରି ହେବା ଦରକାର। ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବେ ଚାପିବା ଉଚିତ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏହାକୁ ତିରିଶ ଗୁଣ ଲମ୍ବା ଭଲ ଭାବେ ଉତ୍କଳନ କରିବା ଉଚିତ।