ଏକ ଦିନ ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ— ତଳୱାରର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଯେଉଁ ତଳୱାରର ଚିହ୍ନ ସମ, ଉଙ୍ଗୁଳି ଲମ୍ବ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଭ ମନାଯାଏ; ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ବେସମ, କୋଇଳି କିମ୍ବା ପେଚାର ରଙ୍ଗର ସଦୃଶ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଶୁଭ। ନିଜ ମୁହଁକୁ ତଳୱାରରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ତଳୱାରକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାତିରେ ତଳୱାରର ମୂଲ୍ୟ କିମ୍ବା ମୂଳ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ମଣିର ଲକ୍ଷଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ— ଏହି ମଣିଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରୁଷମାନେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍: ହୀରା, ପନ୍ନା, ମାଣିକ, ନୀଳମଣି ଓ ମୁକ୍ତା। ଏହା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମହାନୀଳମଣି, ବୃକ୍ତିନୟନ, ପୁଷ୍ପରାଗ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ, ସୂର୍ୟକାନ୍ତ, ସ୍ଫଟିକ ଓ ପୁଳକ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। କର୍କେତନ, ପୁଷ୍ପରାଗ, ଜ୍ୟୋତିରସ, ରାଜବସ୍ତ୍ର, ଶୁଭ ରାଜଧାତୁ, ସୌଗନ୍ଧିକ, ଗଞ୍ଜା, ଶଂଖ, ବ୍ରହ୍ମଧାତୁ, ଗୋମେଦ, ରୁଧିରାକ୍ଷ, ଭଲ୍ଲାତକ, ଧୂଳି, ପନ୍ନା, ତୁତ୍ଥ, ତିଳ, ପୀଳୁ, ପ୍ରବାଳ, ପାହାଡ଼ ହୀରା, ସର୍ପମଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୀରାମଣି, ଟିଟିଭା, ପିଣ୍ଡ, ଭ୍ରାମର, ଉତ୍ପଳ ଏହି ସମସ୍ତ ମଣି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଯେଉଁ ମଣି, ଯେପରିକି ଶ୍ରୀ ଓ ଜୟ, ସେମାନେ ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ପବିତ୍ରତା ଓ ଉତ୍ତମ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ। ଯେଉଁ ମଣି ଅପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାହୀନ, ଭଙ୍ଗୁର କିମ୍ବା ଅଣ୍ଡ ରହିଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ମଣି ବଜ୍ରରେ ଅନୁକୂଳ ହୁଏ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏକ ସତ୍ୟ ବଜ୍ର ହେଉଛି— ଯାହା ପାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଏ, ଅଭେଦ୍ୟ, ଦୋଷରହିତ, ଛଅ କୋଣିଆ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସଦୃଶ, ହଳକା, ସୂର୍ୟ ସମ ଚମକଦାର ଓ ଶୁଭ। ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ପକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମସୃଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ସୁନା ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ପନ୍ନା ଚିହ୍ନ ଅଛି। ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଯେଉଁ ସ୍ଫଟିକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ଏକଦମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର; ଯାତବଙ୍ଗ ମଣି କୁରୁବିନ୍ଦ ପାଷାଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସୁଗନ୍ଧ ଉତ୍ସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୁକ୍ତା ରକ୍ତିମ, ଶଂଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୁକ୍ତା ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ଓ ଶଂଖରୁ ଯାହା ହୁଏ, ସେ ଉତ୍ତମ। ହାତୀ ଦନ୍ତ, କୁମ୍ଭ, ବରାହ, ମାଛ, ବାଁସ ଓ ସର୍ପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ସର୍ପମୁକ୍ତା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏବେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଭୂମିରେ ବାସ୍ତୁପୁରୁଷ ଓ ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ କହିଲେ— ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏହି ବାସ୍ତୁପୁରୁଷ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର: ସ୍ଵେତ, ରକ୍ତ, ପୀତ, କୃଷ୍ଣ। ଏହା ଗଂଧରେ ଘୃତ, ରକ୍ତ, ଅନ୍ନ, ମଦ୍ୟ ଅଧିକ ଯେଉଁ ଭୂମି, ଏବଂ ରସରେ ମିଠା, କଷା, ତିକ୍ତ, ଏହି ଭୂମି ଉପଯୁକ୍ତ। ଯେଉଁ ଭୂମି କୁଶ, କାଶ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଦୁର୍ୱା ଘାସରେ ଢାକା, ସେଉଁଠାକୁ ଚୟନ କରିବା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ ଖୋଦିଥିବା ସ୍ଥଳୀକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ ଚଉଷଠି ଚଉକ ତିଆରି କରି, ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କରାଯାଏ— ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ। ପୂର୍ବରେ ଗୃହସ୍ୱାମୀ ଓ ଆର୍ୟମାନ୍, ଦକ୍ଷିଣରେ ବିବସ୍ୱତ୍, ପଶ୍ଚିମରେ ମିତ୍ର, ଉତ୍ତରେ ମହୀଧର ଓ ଆପବତ୍, କୋଣରେ ବହ୍ୱିଗା। ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ ସାୱିତ୍ର, ସବିତୃ, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ଜୟେନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବ୍ୟାଧି, ପୂର୍ବଦ୍ୱାରରେ କୋଣଗା ଓ ବହି। ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ରବି, ସତ୍ୟ, ଭୃଶ, ପଶ୍ଚିମରେ ଗୃହକ୍ଷତ, ଆର୍ୟମାନ୍, ଧୃତି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବରୁଣ। ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ଅସୁର, ବରୁଣ, ଯକ୍ଷ ଏଠାରେ; ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ଭଲ୍ଲାଟ, ସୋମ, ଅଦିତି, ଧନଦା। ନାଗ ଓ କରଗ୍ରହ ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଏହି ଆଠ ଦେବତା ଥାନ୍ତି, ଏହା ଗୃହସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପୂଜିତ। ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ପର୍ଜନ୍ୟ, କରଗ୍ରହ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ରବି, ସତ୍ୟ, ଭୃଶ, ଗଗନ; ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ରୋଗ, ଦକ୍ଷିଣରେ ପୁଷ୍ପ ଓ ବିତ୍ତଦା; ପଶ୍ଚିମରେ ଗୃହକ୍ଷତ, ୟଶ, ଭୃଶ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପୈତୃକ; ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ଦୌୱାରିକ, ସୁଗ୍ରୀବ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଅସୁର, ଜଳ, ଯକ୍ଷ୍ମା, ରୋଗ, ଶୁଷ୍କତା; ଉତ୍ତରରେ ନାଗରାଜକ। ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ଭଲ୍ଲାଟ, ଶଶିନ, ଅଦିତି, କୁବେର, ନାଗ, ହୁତାଶ, ଶକ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରେ; ଦକ୍ଷିଣରେ ଗୃହକ୍ଷତ, ପୁଷ୍ପ; ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ସୁଗ୍ରୀବ; ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ଭଲ୍ଲାଟ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତକ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ପାଥର ଓ ଇଟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ନନ୍ଦ, ନନ୍ଦୟ, ଵାସିଷ୍ଠ, ବସୁ ଓ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏହି କ୍ରମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା; ବିଜୟରେ ଫାର୍ଗବ ବଂଶ, ସନ୍ତାନ ବୃଦ୍ଧି; ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶ, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ। ଶୁଭତାରେ କାଶ୍ୟପ ବଂଶ, ମନର ଶୁଭତା; ସମସ୍ତ ବୀଜ, ମଣି ଓ ଔଷଧିରେ ଆବୃତ। ନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦ, ବାସିଷ୍ଠରେ ଆନନ୍ଦ; ପ୍ରଜାପତିକନ୍ୟା ଦେବୀ, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭୂମିରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଶୁଭ, ଶୀଳବତୀ, ଶୁଭଦାୟିନୀ, କାଶ୍ୟପୀ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଦେବୀ, ଗୃହରେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣ; କାଶ୍ୟପୀ ଆନନ୍ଦ କର; ଆଙ୍ଗିରସ ପୁତ୍ରର ଅଖଣ୍ଡ, ଅନିରୋଧ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୃହରେ। ଇଟ ଉପରେ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଅର୍ପଣ କରି, ମୂଳ ସ୍ଥାପନ କରି, ଭୂମିପତି, ନଗରପତି, ଗୃହପତି ଓ ସମ୍ପତ୍ତିର ଅଂଶରେ ସ୍ଥାପନ କର। ମନୁଷ୍ୟ, ଧନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ବୃଦ୍ଧି ଆଣ; ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାଥର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ୍। ଉତ୍ତରରେ ଶୁଭ ପ୍ଲକ୍ଷ ଗଛ, ପୂର୍ବରୁ ଗୃହକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା, ଦକ୍ଷିଣରେ ଉଦୁମ୍ବର, ପଶ୍ଚିମରେ ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ଗଛ। ବାମପାଖରେ ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଶୁଭ ଗୃହ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍; ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ଶୀତକାଳରେ, ଦିନ ଶେଷରେ। ବର୍ଷାକାଳୀନ ରାତିରେ, ଭୂମି ଶୁଷ୍କ ଥିଲେ, ରୋପିଥିବା ଗଛକୁ ଜଳସେଚନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଭିରାଙ୍ଗ ଓ ଘୃତ ମିଶାଇ, ଶୀତଳ ଜଳରେ ଚେଞ୍ଚି ଦେବା ଉଚିତ୍।