ଏକ ସମୟର କଥା, ଅଗ୍ନି ଦେବ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀର ଗୁଣ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, ଏହି ନାରୀର କେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଶିଳ୍ପୀର ନିବେଶର ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁକ୍ଳ, ତାଙ୍କର ଶରୀରର ଲୋମ ବି ଅତି ସୁକୁମାର। ତାଙ୍କର ଚରଣଗୁଡିକ ଭୂମିରେ ସମଭାବେ ଛୁଇଁଥାଏ, ତାଙ୍କର ଉରୁଦ୍ବୟ ଏକାଠି ଅଛି, ନାବି ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ତିରିଏ, ଯୋନି ଅଞ୍ଜିର ଗଛର ପତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଗଠି ଚୁପି ଅଛି, ଏବଂ ନାବି ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ମଝିର ଆଙ୍ଗୁଠି ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏଠି ଅଗ୍ନି ଦେବ କହିଲେ, ଯେ ଯାହାଙ୍କର ପେଟ ଚୁଁଡ଼ା ହୋଇଯାଏ, ଉରୁ ଲଟକି ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ଚର୍ମ ଅପରିଷ୍କୃତ ଓ କଠିନ, ସେମାନେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହିପରି ନାରୀ ଯେଉଁଠି ପଶୁ, ଗଛ, ନଦୀର ନାମରେ ନାମିତ, କିମ୍ବା ସଦା ଝଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ନୁହଁନ୍ତି। ନାରୀ ଲୋଭୀ ହେଉନାହିଁ, କଠୋର ଭାଷା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ; ସେ ଶୁଭ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜିତ କରନ୍ତି। ମଘୁକା ଫୁଲ ଭଳି ଫୁଲା ଗାଲ କିମ୍ବା ଠୋଡ଼, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତ ଲୋମ ଥିବା ନାରୀ ଶୁଭ ନୁହଁନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଭୂକ୍ରା ଏକାଠି କିମ୍ବା ବଙ୍କି ହେଉନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କର ପତିକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ଯଦି ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଆକୃତି ଅଛି, ଶୁଭ ଗୁଣ ଥାଏ। ଏହିପରି ବିବରଣା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଦେବ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାମର ହସ୍ତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ଚାହିଁ; ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଛତା ହଁସ, ମୟୂର କିମ୍ବା ପରିବା ଚଉଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଛତା କଉଁ ଚଉଁ କିମ୍ବା ମିଶ୍ର ଚଉଁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଛତା ଚତୁର୍ଭୁଜ ହେଉଁ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଲ ଓ ଧଳା। ଦଣ୍ଡର ଅଂଶ ସଂଖ୍ୟା ତିନି, ଚାରି, ପାଞ୍ଚ, ଛଅ, ସାତ କିମ୍ବା ଆଠ ହୋଇପାରିବ। ଶୁଭ ଆସନ ଦୁଧିଆ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଓ ପଞ୍ଚାଶ ଅଙ୍ଗୁଠି ଉଚ୍ଚତାରେ ଥିବା ଚାହିଁ।