ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଉପଦେଶରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ରାଜ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଜନସାଧାରଣ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର, ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର ଓ କୁଶଳତାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଦରକାର। ସେମାନେ ବାକ୍ପଟୁ, ସାହସୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି, ଉତ୍ସାହୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଜିଦ୍ଧି ଓ ଚଞ୍ଚଳତା ରହିତ, ମିଳନସାର, କଷ୍ଟସହିଷ୍ଣୁ ଓ ପବିତ୍ର ହେବା ଦରକାର। ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଦୃଢତା, ଧୈର୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦକ୍ଷ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ହେବା ଦରକାର। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପାଦନ କରୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଚେତନ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନ ଜାଣିପାରିବା, ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ହେବା ଦରକାର। ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁସାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯଜ୍ଞାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାରଙ୍ଗତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହଯୋଗ କରିବେ। ରାଜା ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି, କୁଶଳତା, କୁଳ ଓ ପଦବୀ ଭଲଭାବେ ଯାଞ୍ଚ କରିବେ। ଦିନଚର୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ମୃତି, ତିନି ଗୁଣ, ସାହସ ଓ ସ୍ନେହ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଦରକାର। ସାକ୍ଷାତ୍ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ବାକ୍ପାଟୁତା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଉତ୍ସାହ, ପ୍ରଭାବ ଓ କଷ୍ଟସହିଷ୍ଣୁତା ଦେଖିବା ଦରକାର। ଦୃଢତା, ଆସକ୍ତି, ଦୁଃଖକାଳରେ ଅଟୁଟତା, ଭକ୍ତି, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ପବିତ୍ରତା ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବ। ସହବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶକ୍ତି, ଚରିତ୍ର, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ, ଜିଦ୍ଧି ନଥିବା, ସଂୟମ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ। ସ୍ୱଭାବ ଓ ନିମ୍ନତା ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଲୁଚିଥିବା ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମାନ କରାଯିବ। ଏକ ଦେଶ ଉତ୍ତମ ଯେଉଁଠାରେ ଉପଜାଉ ଜମି, ପୁଣ୍ୟ, ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧି, ଗାଁମାନେ ପାଇଁ ଉପକୃତ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଥାଏ। ଆନନ୍ଦମୟ ଦେଶ, ପ୍ରବଳ ହାତୀ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ସୁବିଧାଜନକ ପଥ ଓ ନୌକା ଥିବା, ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଅଧିକାର ନଥିବା ଭୂମି ମହାସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଯେଉଁଠି କୃଷକ, କଳାକାର, ବ୍ୟାପାରୀ ଅଧିକ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ କୃଷିରେ ଶକ୍ତି, ସ୍ନେହ, ଶତ୍ରୁପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ, କଷ୍ଟସହିଷ୍ଣୁତା ଓ ପ୍ରଚୁରତା ଅଛି। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଲୋକ, ଧର୍ମିକ, ଗୋଧନ ଧନୀ, ପ୍ରବଳ ଏମିତି ଦେଶ ଉତ୍ତମ, ଯେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବ୍ୟସନୀ ଶାସକ ନାହାନ୍ତି। ନଗର ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠି ବିସ୍ତୃତ ସୀମା, ଉଚ୍ଚ ପରିକୋଟ, ଦୂର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାର ରହିଛି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ ଅଛି। ଦୂର୍ଗରେ ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ଧାନ୍ୟ, ଧନ, କାଳକୁ ସହିପାରିବା ଶକ୍ତି ଓ ଛଅ ପ୍ରକାର—ଜଳ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ବାଲି, ଦଳ, ଅଟବୀ ଥିବା ଉଚିତ୍। ଭଣ୍ଡାର ଚାହିଁଥିବା ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ଧନ, ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ, ବ୍ୟୟ ସହିପାରିବା ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଓ ଗୁଣରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ସେନା ଅନୁଶାସନ ଓ ଏକତାରେ ଦୃଢ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ବୀରତାରେ ଖ୍ୟାତି, ଉତ୍ତମ କୁଳର, ଦକ୍ଷ ଓ ଶୁଭ ଶକୁନ ସହିତ ଥିବା ଦରକାର। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନାନା ଯୁଦ୍ଧ ଶୈଳୀରେ ଦକ୍ଷ, ବିଭିନ୍ନ ବୀରମାନେ ଚାରିପଟେ ଓ ଘୋଡ଼ା-ହାତୀ ସହ ସମ୍ମାନିତ ଥିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଯାତ୍ରା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ କଷ୍ଟ ସହିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଦରକାର। ବନ୍ଧୁ ବିକଳ୍ପ କରିବା ସମୟରେ ଉତ୍ତମ କୁଳର, ଯୋଗ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ, ଦୃଢ ମନୋବଳ, ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଅଟୁଟ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ତିନି ପ୍ରକାରେ ହୁଏ—ଦୂରରୁ ଆସି, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷା ଓ ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା, ଓ ଆଦର ସହିତ ଦାନ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରୁ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ତିନି ପ୍ରକାର ଫଳ ମିଳେ; ଏଥିରେ ସ୍ୱାଭାବିକ, ଦୃଢ ଓ ବଂଶାନୁଗତ ବନ୍ଧନ ଥାଏ। ବନ୍ଧୁ ଚାରି ପ୍ରକାର ଓ ବିପଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ବନ୍ଧୁରେ ସତ୍ୟବାଦିତା, ସୁଖଦୁଃଖରେ ସାଥି ରହିବା ଭଳି ଗୁଣ ଥାଏ। ନିଃସ୍ୱର୍ଥ ଚରିତ୍ର ଓ କୌଶଳ ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦାସମାନେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍। ଦାସମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶିଷ୍ଟ, ଉତ୍ସାହୀ ଓ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଯଥାସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦରକାର। ଦାସମାନେ ଅନ୍ୟ ଠାରେ ଯିବା, ଦୁଷ୍ଟତା, ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍; ଉପରିସ୍ଥର ସହ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ମତ, ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ନୀତି ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯିଏ ଦୟାଳୁ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଜୀବିକା ଉପାର୍ଜନ କରିବେ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ରାଜାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରିପାଳନ କରିବା ଦରକାର, ବର୍ଷାମେଘ ପରି; ନୀତିମତ ଉପାୟରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କୃଷି, ବଣିଜ୍ୟ ପଥ, ଦୂର୍ଗ, ସେତୁ, ହାତୀ ବନ୍ଧିବା ଆଦିରେ ଯୋଗ୍ୟ ଅଧିକାରୀ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ। ଖଣି, କର ଅଦାୟ, ପ୍ରସ୍ଥାନ ଜମି ଇତ୍ୟାଦି ଚାଳନା କରିବେ; ଧର୍ମିକ ରାଜା ଏହି ଅଷ୍ଟ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରିବେ। ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଚଞ୍ଚଳ ଚୋର, ଦସ୍ୟୁ, ନଗରବାସୀ, ରାଜପ୍ରିୟ ଲୋକ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଲୋଭ—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭୟ ଅଛି। ରାଜା ଏମାନଙ୍କୁ ଯଥାସମୟରେ କର ନେବେ; ନିଜ ଦେହ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲୋକ ଓ ରାଜ୍ୟକୁ ବାହ୍ୟ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଯାହା ଦଣ୍ଡ ଯୋଗ୍ୟ, ତାହାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ, ବିଷ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ; ନାରୀ, ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ଉପରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ପରେ ରାମ କହିଲେ—ଯେଉଁ ସମୟରେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ, ସେଉଁଥିରେ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ; ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କବି ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ପରି ଅଜୟ ହୋଇଥିଲେ। ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯିବ, ଅଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁମାନେ ଅସମ୍ଭବ କାମ କରନ୍ତି, ସେଉଁଥିରେ ଚେଷ୍ଟା ବିନା କେମିତି ଫଳ ମିଳିବ?