ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଅପରାଧିତ ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉଥିଲେ, ଏଠିପରି ଯେପରି, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଏହି ଉପଦ୍ରବ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଜଣ ନୁତନ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର—ଅପକାରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଭାବନା ଓ ଧର୍ମପରାୟଣତା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା ଦୟା ଓ କୃପା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ମୌଳିକ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମିଠା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ କଠୋର କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ପଶୁ ସମାନ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ସେ ସଦା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦେବତା, ଗୁରୁ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜ ପରି ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିବା ଦରକାର। ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ସମ୍ମାନ ସହ ଯିବା ଏବଂ କୌଟିଳ୍ୟ ଛାଡ଼ି ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଦାସମାନେ ଯଦି ଭଲ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଇବା ଦରକାର; ବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ଆତ୍ମୀୟତା, ଆତ୍ମୀୟଜନମାନେ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଉଥିବା ଉଚିତ। ଜଣେ ନାରୀ ଓ ଦାସଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ଦାନଶୀଳତା ଦେଖାଇବା ଦରକାର; ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ମୌଳିକ ଶିଷ୍ଟତା ରଖିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଦା ପାଳନ କରିବା ଦରକାର। ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଠା କଥା କହିବା, ଏବଂ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିବା, ଯଥାପି ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗୁଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅତିଥି ଆସିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦେଉ, ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଦିଅ, ଧୈର୍ୟ ରଖ, ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଅହଂକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସଫଳତା ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ମୂଳ୍ୟବୋଧ ରଖି, ଜଣେ ରାଜା କିମ୍ବା ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁର, ଶବ୍ଦ, ମୌନବ୍ରତ ପାଳନ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହ ଏକତା, ଏବଂ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇବା ଦରକାର। ଏହି ସମୟରେ ରାମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: ରାଜ୍ୟର ସାତଟି ଅଂଗ ଅଛି—ସ୍ୱାମୀ (ରାଜା), ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦେଶ, ଦୁର୍ଗ, ଧନ-ଭଣ୍ଡାର, ସେନା ଏବଂ ବନ୍ଧୁ। ଏହି ସବୁ ଅଂଗ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ଭାବେ ଏକାଠି ରହିଥାନ୍ତି। ଏହି ଅଂଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦେଶ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାକୁ ସଦା ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଦେଶରେ କୁଳ, ଚରିତ୍ର, ବୟସ, ଶକ୍ତି, ଦାନଶୀଳତା ଓ ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସତ୍ୟବାଦିତା, ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟତା, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସେବା, କୃତଜ୍ଞତା, ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀ, ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଓ ଅଧମଙ୍କ ସଙ୍ଗ ନ ରଖିବା ଏହି ଦେଶର ଗୁଣ। ଆଗମନ୍ତ୍ରଣ, ଉତ୍ସାହ, ଶୁଦ୍ଧତା, ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିବା ଦକ୍ଷତା ଆବଶ୍ୟକ। ନମ୍ରତା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଏବଂ ଏକ ଉତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କ ଗୁଣ—ଉତ୍ତମ ବଂଶ, ମୃଦୁଭାବ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକତା, ଶୁଦ୍ଧତା ଏହି ଦେଶକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଯେ, ସେ ଏମିତି ସେବକ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର, ସାହସୀ, ସଚେତନ, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଂଯମୀ। ଏମିତି ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ଲୋକ ଦଣ୍ଡ ଦେବାରେ ପ୍ରବୀଣ, କଳା ଓ ଅର୍ଜନରେ ଦକ୍ଷ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ରୋକିପାରିବା ଓ ଦୁର୍ଜନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଦମନ କରିପାରିବା ଦରକାର। ସେ ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି ଦେଖିବା, ମିତ୍ରତା ଓ ବିରୋଧର ନୀତି ଜାଣିବା, ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ସମୟ-ସ୍ଥାନର ଭେଦ ଜାଣିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ରାଜା ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ, ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କରିବା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଭୟ, ଧୋକା, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଚଞ୍ଚଳତା ରହିତ ହେବା ଦରକାର। ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି କ୍ଷତି, ଶୂନ୍ୟତା, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅସୂୟା, ମିଥ୍ୟା ଓ ଅନିୟମ ରହିତ ହେବା ଦରକାର; ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ଉପଦେଶ ନେଇ, କ୍ଷମତାଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହ ଥିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ଗୁଣରେ ଦୃଢ଼, ନିଜ ଉପାର୍ଜିତ ଗୁଣ ଥିବା, ମୃଦୁ, ପବିତ୍ର, ସାହସୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସ୍ନେହପରାୟଣ ହେବା ଦରକାର। ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହାୟକ; ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର ଓ ଦକ୍ଷତା ଥିବା ଦରକାର। ସେମାନେ ଚତୁର, ସାହସୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି, ଉତ୍ସାହୀ, ସଚେତନ, ଅଡ଼ିଘୁଞ୍ଚି ଓ ଚଞ୍ଚଳ ନୁହେଁ, ମିତ୍ରପରାୟଣ, କଷ୍ଟ ସହିବାରେ ସମର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ହେବା ଦରକାର। ସେମାନେ ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଦୃଢ଼ତା, ଧୈର୍ୟ, କ୍ଷମତା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଥିବା ଦରକାର; କଳାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଦକ୍ଷ ହେବା ଦରକାର। ଏକ ମନ୍ତ୍ରୀ ସଦା ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାରେ ଅନୁଚିତ; ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ମନୋବୃତ୍ତି ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ରଖିବା ଉଚିତ। ସେ ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁସାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସେ କାମ କରିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି, ଦକ୍ଷତା, କୁଳ ଓ ପଦ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଦରକାର। କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ସ୍ମୃତିଶକ୍ତି, ତିନି ଗୁଣ, ସାହସ ଓ ସ୍ନେହ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଦରକାର। ସମ୍ବାଦରେ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଉତ୍ସାହ, ପ୍ରଭାବ ଓ କଷ୍ଟସହିତା ଦେଖିବା ଦରକାର। ଦୃଢ଼ତା, ଆସକ୍ତି, ଏବଂ ବିପଦରେ ସ୍ଥିରତା ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଉଚିତ; ଭକ୍ତି, ମିତ୍ରତା ଓ ପବିତ୍ରତା ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିବା ଦରକାର। ଏକାଠି ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି, ଚରିତ୍ର, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଅଡ଼ିଘୁଞ୍ଚି ନ ହେବା ଓ ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖିବା ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଦରକାର। ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଉତ୍ତମତା ଓ ଅଧମତା ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର; ଗୁପ୍ତ ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମାନ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ଦେଶ ଉତ୍ତମ, ଯେଉଁଠାରେ ମୃଦା, ଧର୍ମ, ଖନିଜ ସମ୍ପଦ, ଗାଈ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ପ୍ରଚୁର ପାଣି ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଥାଏ।