ଯୁଦ୍ଧର ମୈଦାନରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଧି ଓ ନୀତି ଅନୁସାରେ ସେନାବଳୀ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହାକୁ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଚମଡ଼ା ମେଘା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନାଙ୍କ ଘନୀଭୂତ ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନେ ପଛକୁ ଫେରିଯିବା ଉପାୟ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇଛି। ଯାନବାହନମାନେ ଦୂରରୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବାକୁ ଉଚିତ୍ ବୋଲି କହାଯାଇଛି, ଏବଂ ରଥମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାର କାମ କରନ୍ତି। ହାଥୀମାନେ ଘନ ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସେନାକୁ ପୁନଃ ଏକତ୍ର କରିବା, ଦେଉଳ, ଦ୍ୱାର, ଗୋପୁର ଓ ବୃକ୍ଷ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉପରେ ନିୟୋଜିତ। ପଦାତିମାନେ ବିକୃତ ଭୂମିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉଚିତ୍, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଲୋକମାନେ ସମ ଭୂମି ଚୟନ କରିବେ, ଏବଂ ହାଥୀମାନେ କ୍ଳିବ୍ର ଭୂମିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ଏପରି ଭାବେ ସେନା ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଛେ ରହିଥାଏ। ଦିଗପାଳମାନେ ଶୁକ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିଗ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ଥାପିତ ହେବେ, ମୃଦୁ ପବନ ବହିବା ଉଚିତ୍। ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିଜ ନାମ ଓ ବଂଶ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବିଜୟ ପରେ ଭୋଗ ଓ ପତିତ ହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯିବେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଲେ ଭୋଗ ମିଳେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଦିଅନ୍ତି ସେମାନେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ତମ ପୂର୍ଣ୍ଣି ନାହିଁ। ଶୂରବୀରମାନେ ରକ୍ତପାତ କରି ନିଜ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସହିବା ତାଙ୍କର ପରମ ତପସ୍ୟା। ହଜାର ହଜାର ଦେବଙ୍ଗନା ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ଶୂରଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଫେରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ରାଜା ପାଆନ୍ତି। ସହଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିଏ ପଳାଏ, ସେ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ନାଶକୁ ଦେବତାମାନେ ଚାହାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଶୂରମାନେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରାଜା ଜୟ ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ସମାନ ସହ ସମାନ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ହାଥୀ, ପଳାୟନକାରୀ, ଦର୍ଶକ, ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ନିରାୟୁଧ ଓ ପତିତ—ଏମାନେ କେବେ ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶତ୍ରୁ ଶାନ୍ତ, ନିଦ୍ରାଗ୍ରସ୍ତ, ନଦୀ ବା ଅରଣ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ବେଳେ, କିମ୍ବା ଖରାପ ପବନ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଚାଳାକି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କହିବା ଯେ, "ଆମେ ଭଙ୍ଗିଗଲୁ, ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗିଗଲୁ!" ଯଦି ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ସେନା ଆସିଯାଏ, ତେବେ ନେତାକୁ ହନନ୍ତି। ନେତା ହନ୍ତ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପଳାୟନ କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ପଛକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ। ଧୂପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ର, ଭୟ ଜନକ ଧ୍ୱଜ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଉପକରଣ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭ କରାଯାଇଥିବା ରତ୍ନ ଓ ରାଜଧନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ବଣ୍ଟନ କରାଯିବ। ପରାଜିତ ଦଳର ନାରୀମାନେ କିମ୍ବା ବିଜୟୀଙ୍କ ନାରୀମାନେ କେବେ ଅପମାନିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁକୁ ବନ୍ଧି ନେଇ ଆସିବା ପରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍। ପୁନର୍ବାର ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେଶର ଚାଳିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରି, ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ, ପୁଷ୍କର କହିଲେ—ଯେପରିକି ଏକଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ଥିର ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ, ସେପରି ରାଜାମାନେ ଜୟ ପାଇଁ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ପଠିବା ଉଚିତ୍। ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—"ମୁଁ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ମାଆ, ସାଗର ଜନିତା, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିରାଜିତ। ତୁମେ ବିଜୟ, ତୁମେ ହବି, ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ଅମୃତ, ଜଗତର ପବିତ୍ରତା; ସାନ୍ଧ୍ୟା, ରାତ୍ରି, ତେଜ, ଶ୍ରୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସାରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନ, ପରମ ଜ୍ଞାନ, ଗୁହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳଦାତ୍ରୀ। ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ, ତ୍ରୟୀ, ବ୍ୟବସାୟ, ରାଜନୀତି; ମୃଦୁ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭରିଛ। ଯଜ୍ଞମୟ ଦେହ ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଭଜନ୍ତି, ତାହା ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ? ତୁମେ ତ୍ରିଜଗତ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ; ଏବେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତ ଫଳିଉଛି। ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ଘର, ବନ୍ଧୁ, ଧାନ, ଧନ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେ। ଶରୀର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଧନ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ, ସୁଖ—ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମାଆ, ହରି ସେମାନଙ୍କର ପିତା; ମାଆ, ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ତୁମେ ବ୍ୟାପିଛ। ମାଆ, ମାନ, ଧନ, ଭଣ୍ଡାର, ଘର, ସମ୍ପତ୍ତି, ଦେହ, ଭାର୍ୟା ଛାଡ଼ି ଯିଏଁ ନାହଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କର। ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ପଶୁ, ଭୂଷଣ ଛାଡ଼ି ଯିଏଁ ନାହଁ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିରାଜିତ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଶିଳ୍ପ ଓ ଶିଳ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ତୁମେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଗୁଣ, ଶିଳ୍ପ ଓ ପରିବାର ଶ୍ରୀରେ ଭୂଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯଦିଓ ଗୁଣହୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦେଖ, ସେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଧର୍ମିକ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବୀର, ପ୍ରାକ୍ରମୀ। ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ଦୂରେଯାଅ, ସେଠାରୁ ଶିଳ୍ପ ଓ ଗୁଣ ଚାଲିଯାଏ। ତୁମର ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜିହ୍ବା ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; କୃପା କର, ପଦ୍ମନୟନା, ଆମେ ତୁମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।" ପୁଷ୍କର କହିଲେ—ଏପରି ଷ୍ଟୁତି କରିବା ପରେ, ଶ୍ରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ବର, ରାଜ୍ୟର ସ୍ଥିରତା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଓ ଏହିପରି ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।