ଏକ ଦିନ, ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରି ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, ତିନି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ, ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖିନଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ସେନାର ଗଠନ କରି, ଅଳ୍ପ ସେନାକୁ ଏକଠା କରି, ଅଧିକ ସେନାକୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବିସ୍ତାର କରିବା ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ। ଅଳ୍ପ ଓ ଅଧିକ ସେନାକୁ ନିଏଡ଼ ଆକୃତିରେ ଗଠିତ କରିବା ଉଚିତ, ଯୁଦ୍ଧର ଆକୃତିଗୁଡିକୁ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ଓ ବସ୍ତୁର ଆକୃତି ଭାବରେ ବିବେଚିତ କରାଯାଏ। ଗରୁଡା, ମକର, ଚକ୍ର, ଶ୍ୟେନ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର, ଅଜୟ, ଏବଂ ରଥ ଆକୃତିର ଗଠନ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ। ଚକ୍ର, ଶୁଭ, ନିଏଡ଼ ଆକୃତିରେ ମଧ୍ୟ ଆରେ, ସେନାର ଗଠନ ପାଞ୍ଚଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ଗଠନରେ ଦୁଇଟି ପାଖ, ଦୁଇଟି ଉପପାଖ ଓ ପଞ୍ଚମଭାଗ ସଦା ରହିବା ଉଚିତ; ଏକ କିମ୍ବା ଦୁଇ ଭାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ସେନାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତିନି ଭାଗ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ଆକୃତି ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୂଳ କଟିଯାଏ, ନାଶ ହୋଇଯାଏ; ରାଜା ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେ ତାଙ୍କ ସେନାର ପଛରେ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଖ୍ୟ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଆଉ ଅଟକିବା ଉପାୟ ରହିନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧ ଆକୃତିରେ ଯୋଧ୍ୟମାନେ ଅତି ଗଢ଼ି ନାହିଁ, ଅତି ଶିଥିଳ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ରଖିବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଏକାପରେ ଏକ ଲାଗି ନପାରିବା। ଶତ୍ରୁର ଆକୃତି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଏଡ଼ ଏକଠା ସେନା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କରିବା ଉଚିତ; ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିଏଡ଼ ଗଠନକୁ ଭାଙ୍ଗିବାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଏହିପରି ଏକ ଆକୃତି ନିମିତ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଶତ୍ରୁର ଆକୃତିକୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଭାଙ୍ଗିପାରିବ; ଦ୍ୱିଜ ଜନ, ହାତୀର ଚାରିଟି ପାଦର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାରି ରକ୍ଷକ ନିୟୁକ୍ତ କରାଯାଏ। ରଥ ପାଇଁ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଚମଡ଼ ଆବୃତ ଯୋଧ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ; ଧନୁର୍ବାଣୀମାନେ ଚମଡ଼ ଆବୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ମିଳିବା ଉଚିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଚମଡ଼ ଆବୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଧନୁର୍ବାଣୀମାନେ ପଛରେ ଅଧିକ ଧନୁର୍ବାଣୀ, ତାହା ପଛରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ; ରଥ ପଛରେ ହାତୀମାନେ ରଖିବାକୁ ରାଜା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥାନ୍ତି। ପଦାଟୀ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ; ସାମ୍ନାରେ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହର କାନ୍ଧ ଦେଖାଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ଶତ୍ରୁକୁ ଭୟ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭାଗିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଭୟଭୀତ ଯୋଧ୍ୟମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଆକୃତି ନିମିତ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଶୂରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ଉଚ୍ଚ ଦେହ, ଚଉଡ଼ କାନ୍ଧ ଓ ଅଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯୋଧ୍ୟମାନେ ଏକଠା ଯୋଡ଼ିଥିବା, ଶୀଘ୍ର କ୍ରୋଧିତ, ଜଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶୂର—ଏହିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କୁ ଆଶା କରିଥିବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ହାତୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟର ଯୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ। ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବା ଓ ପଦାଟୀମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ଶତ୍ରୁକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ। ଚମଡ଼ ଆବୃତ ଯୋଧ୍ୟମାନେ ନିଏଡ଼ ଗଠନ ଭାଙ୍ଗିବା ଉପାୟ ଏବଂ ଧନୁର୍ବାଣୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୂରେ ହଟିଯିବା ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ। ବାହନମାନେ ଦୂରରୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ରଥମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରନ୍ତି। ନିଏଡ଼ ଗଠନ ଭାଙ୍ଗିବା, ଭାଙ୍ଗିଯିଥିବା ଦଳକୁ ଏକଠା କରିବା, ଦେଉଳ, ଦ୍ୱାର, ଦୁର୍ଗ ଓ ଗଛ ନଷ୍ଟ କରିବା ହାତୀମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ। ପଦାଟୀମାନେ ଅସମ ଭୂମିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସମ ଭୂମିରେ; ହାତୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୀର ଭୂମି ଯୁଦ୍ଧସ୍ଥଳ ଭାବରେ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ। ଏପରି ଆକୃତି ଗଠନ କରିବା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଛରେ ରହିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି, ଦିଗ୍ରକ୍ଷକମାନେ ଶୁକ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗ ଅନୁଯାୟୀ, ମୃଦୁ ପବନ ସହ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯୋଧ୍ୟମାନେ ନାମ ଓ କୁଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଉଚିତ, ବିଜୟ ପରେ ଭୋଗ ଦେବା ଓ ପତିତମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ। ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିବାରେ ଭୋଗ ମିଳେ; ପତିତମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପାନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ ତାହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରିହାର ନାହିଁ। ଶୂରମାନେ ରକ୍ତ ବହାନ୍ତି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାଉ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବା ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା। ହଜାର ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଶୂରକୁ ଅଭିବାଦନ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି; ରାଜା ପରାଜିତ ଫେରିଥିବାମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ମିଳନ୍ତି। ଯୋଧ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସାଥୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଲେ ପ୍ରତି ପଦେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଫଳ ଲାଗିଥାଏ; ଦେବତାମାନେ ଏହିମାନଙ୍କ ନାଶ କାମନା କରନ୍ତି। ଯୋଧ୍ୟମାନେ ଯିଏ ଫେରିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାନ୍ତି; ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରାଜାକୁ ବିଜୟ ମିଳେ, ଏବଂ ସମାନ ସମାନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ବାହନମାନେ, ଭାଗିଥିବା, ଦର୍ଶକ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, ଏବଂ ପତିତମାନେ—ଏମାନେ ହତ୍ୟା ନହେଁ। ଶତ୍ରୁ ଶାନ୍ତ, ନିଦ୍ରାଗ୍ରସ୍ତ, ଅର୍ଦ୍ଧ ନଦୀ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, କିମ୍ବା ଅପରିସ୍ଥିତିରେ, ଚଳାକ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବା ଉପାୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି—"ଆମେ ଭାଙ୍ଗିଗଲୁ, ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଗଲୁ!" ଯଦି ମିତ୍ର କିମ୍ବା ବଡ଼ ସେନା ଆସିଲେ, ନେତା ହତ୍ୟା ହୋଇଯାନ୍ତି। ନାୟକ ହତ୍ୟା ହୋଇଯାନ୍ତି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ହଟିଯାନ୍ତି; ଭାଗିଥିବା ଯୋଧ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ପଛକୁ ଫେରିବା ଉପାୟ ହୋଇଯାଏ।