ତୃତୀୟ ଦିନରେ, ରାଜା ଦିଗପାଳମାନେ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗର ଅଧିପତିମାନଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ବଳି ଦେଇ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଗ୍ରହମାନେଙ୍କୁ, ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଏହାପରେ, ଯାତ୍ରାପଥରେ ଥିବା ଦେବତା, ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଶକ୍ତିମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟଭୂମି ଓ ପୃଥିବୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ କରାଯାଏ। ରାତିବେଳେ, ଭୂତଗଣ, ଭୂତପୂର୍ବ ଦେବତା, ଏବଂ ବାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଭଦ୍ରାକାଳୀ, ଶ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯିବା ଉଚିତ୍। ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ନାରାୟଣ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ନୃସିଂହ, ବରାହ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ହେଉଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୋମ, କୁଜ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଜୀବ, ଶୁକ୍ର, ଶନେଇଶ୍ଚର, ରାହୁ, କେତୁ, ଗଣପତି, ସେନାନୀ, ଚଣ୍ଡିକା, ଉମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରାଯାଏ। ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନାଗ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟଭୂମି ଓ ପୃଥିବୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ସେଠି ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଉନ୍ତୁ। ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ନିଜ ପୁଅ, ମାତା, ଓ ଦାସମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି—“ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ମୋ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏହାପରେ, ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି। ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ, ବିଜୟସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ଅଭିଷେକ ରୂପେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯିବ। ସପ୍ତମ ଦିନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ ତିନିପଦ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଆବଶ୍ୟକ। ନୀରାଜନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯାନ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍; ମଙ୍ଗଳ ଓ ବିଜୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରାଯିବ। ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟଭୂମି ଓ ପୃଥିବୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯାତ୍ରା ସଫଳ ହେଉ। “ସମସ୍ତ ଦେବତା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ” ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜା ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ନେଇ, “ଓ ସର୍ପଧନୁଷ୍” ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। “ନଦ୍ୱିଣ୍ଣୋର୍” ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରାଜା ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ତିରିଶି ଦୁଇ ଦିଗକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଡାହାଣ ପାଦ ରେ ପାହାଡ଼ର ମୁହଁରେ ପାଦ ଦେଇ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି। ଏହାପରେ, ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଆରୋହଣ କରି, ବାଜା-ଗାଜା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, କେବେ ପଛକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂର ଯିବା ପରେ, ରାଜା ଥମ୍ବି ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ନିଜ ସେନାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି ବିଦେଶ ଦେଶକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କେବେ ବି ଅବହେଳିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେଠାର ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କିମ୍ବା ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଜୟ ଲାଗି ନିଜ ସ୍ୱନଗରକୁ ଫେରିଲେ, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ଯେବେ ଯୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ରାଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନମାନେଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ନୃସିଂହ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ରାତିରେ ରାଜଚିହ୍ନ, ଛତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀଙ୍କୁ ପୂଜି, ପ୍ରଭାତରେ ପୁନର୍ବାର ନୃସିଂହ ଓ ସମସ୍ତ ଯାନମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ପୂଜାର ଦାୟିତ୍ୱ ପୁରୋହିତ ନିର୍ବାହ କରି, ଅଗ୍ନି ପୂଜା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ନେଇ, ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଶତ୍ରୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରି, ଅଳ୍ପ ସେନା ସହ ବଡ଼ ସେନାକୁ ମିଶାଇ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ବ୍ୟୁହର ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ। ସୂଚୀ, ଗରୁଡ଼, ମକର, ଚକ୍ର, ଶ୍ୟେନ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ର, ରଥ ଆଦି ବ୍ୟୁହ ଗଠିତ ହୁଏ। ବୃତ୍ତ, ସର୍ବମଙ୍ଗଳ, ସୂଚୀ ଆଦି ବ୍ୟୁହ ଓ ସେନାର ପଞ୍ଚ ଭାଗ ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ—ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ, ଦୁଇଟି ଉପପକ୍ଷ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଭାଗ ସଦା ରହିଥାଏ। ଏକ କିମ୍ବା ଦୁଇ ଭାଗ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ସମ୍ଭବ। ତିନୋଟି ଭାଗ ରଖି ସେନାର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ କେବେ ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୂଳ ଅଂଶ କାଟିଦିଆଯିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ହୁଏ, ତେଣୁ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେନା ପଛରେ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯେତେବେଳେ ସେନାର ପ୍ରଧାନ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ତେବେ ଆଉ ନବୀନ ରକ୍ଷା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଯୁଦ୍ଧ ରେଖା ଗଠନ କରିବାବେଳେ ଯୋଧ୍ୟାମାନେକୁ ଅତି ଘନ ନ କରିବା ଓ ଅତି ଛିଟା ନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଏକାପରେ ଏକ ଲାଗି ନପଡ଼ିବ। ଶତ୍ରୁ ରେଖା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଘନିଷ୍ଠ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘନିଷ୍ଠ ରେଖାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ରେଖା ଇଚ୍ଛାମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥାଏ, ତାହା ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ୍। ହାତୀର ପାଦ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାରିଜଣ ରକ୍ଷକ ରଖାଯିବା ଉଚିତ୍। ରଥ ପାଇଁ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା, ଚମଡ଼ା ଢାକିଥିବା ଯୋଧ୍ୟା ଓ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଚମଡ଼ା ଅଭୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଆଗକୁ ରଖାଯିବେ। ଧନୁର୍ଧରମାନେ ପଛରେ ଅଧିକ ଧନୁର୍ଧର, ପଛରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ପଛରେ ରଥ, ତାହା ପଛରେ ହାତୀ ରଖିବେ। ପଦାତି, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ସଠିକ୍ ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ସାମ୍ନାରେ ସାହସୀ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଏମିତି ଭାବେ ରଖାଯିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ମାତ୍ର କନ୍ଧ ଦେଖାଇବେ।