ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ନାରୀଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଛୁଆଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ କମ୍ପିତ କରେ, ଶରୀରକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରେମର କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଇଥାଏ, ଭଲ କଥା ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥିଲେ ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଅନ୍ୟମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ନିରାସକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଏପରି: ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଏହି ସମୟ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବାର, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ନିଜକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତିନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ନଜର ପକାଯାଏ, ସେ ମୁଁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଇଥାଏ। ଅନ୍ୟଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ନଜର ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂରେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନ୍ତିନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭାର୍ଗବ, ସେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାଗକୁ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଅଂଶକୁ ଧରାଯାଏ, ତାହାକୁ ସତର୍କତାର ସହିତ ଲୁଚାଇ ରଖେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଖେଳଧଳା, ଆଲିଙ୍ଗନ, ଚୁମ୍ବନ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ କଥା ହୁଏ, ସତ୍ୟ କଥା ଉତ୍ତର ଦେଇଥାଏ। ଛୁଅଯାଏ ମାତ୍ରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ଘାମେ ଢାକିଯାଏ, ହେ ରାମ, ସେ ସାଧାରଣ ଉପହାର ମାଗିଥାଏ। ସେ କିଛି ସାନ୍ନା ଉପହାର ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୁଏ; ନିଜ ନାମର ସ୍ତୁତି ଶୁଣିଲେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ସେ ନିଜ ହାତର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଫଳ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ହୃଦୟରେ ରଖେ। ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ମଧୁରତାରେ ଢାକିଦିଏ; ସେ ଶୁଇଲେ ଏହି ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଏ, ଓ ସେ ପ୍ରଥମେ ଉଠିଲେ ଏହି ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଉଠିଯାଏ। ସେ ବେଶି ଥରେ ତାଙ୍କର ଜଂଘାକୁ ଛୁଏ ଓ ଶୁଅନ୍ତୁ ଦେଖି ସେ ଜଗାଇଦିଏ, କପିଥ୍ଥ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦହିର ମାଳା ସହିତ ମଧ୍ୟ। ଘୃତ ଦୁଧ ଓ ବାର୍ଲି ସହିତ ମିଶିଲେ ହସ୍ତି ହୁଏ; ଏଭଳି ଭାବେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଦିଏ। ଶୁଦ୍ଧି, ଆଚମନ, ବିରେଚନ, ଧ୍ୟାନ, ରନ୍ଧନ, ଜାଗ୍ରଣ, ଧୂପନ ଓ ଗନ୍ଧ ଦେବା—ଏହି ଆଠଟି କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; କପିଥ୍ଥ, ବିଲ୍ବ, ଆମ୍ବ ଓ କରବୀର ପତ୍ର ସହିତ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧିତ, ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାଏ; ଯଦି ଏମିତି ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ, ତେବେ କସ୍ତୂରୀ ପାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। ସରଳ, ଦେବଦାରୁ କାଠ, କପୂର, କୁନ୍ଦ, ବାଳା, କୁନ୍ଦୁରୁକ, ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଓ ଶ୍ରୀନିବାସକ, ସର୍ଜ ରସ ଏବଂ ଏହିପରି ୨୧ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି; ଏହି ଧୂପ ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦୁଇ ଅଂଶ ନେଇ ସର୍ଜ ସହିତ ସମାନ ମିଶାଇ, ନଖ, ତିଳଖଲି, ମଧୁ ଯୋଗ କରି ଧୂପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ। ମାସି, ସୁରା, କୁଷ୍ଠ—ଏହି ତିନି ନହେଉଁ ସ୍ନାନ ଦ୍ରବ୍ୟ। ଏମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ତିନି ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ କସ୍ତୂରୀ ମିଶାଇ ସ୍ନାନ କଲେ, ପ୍ରେମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ନୀଳୋତ୍ପଳ ଗନ୍ଧ ଥିବା ପାଣିରେ ଅର୍ଧ ଭାଗ ଟାଗରା, କସ୍ତୂରୀ, ତେଲ ଓ କେଶର ମିଶାଇଲେ ଗନ୍ଧ ଦେଖାଯାଏ। ଅର୍ଧ ଭାଗ ଟାଗରା ଯୋଗ କଲେ ଚମେଳୀ ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଆସେ; ବକୁଳ ଫୁଲ ଯୋଗ କଲେ ମଧୁର ଓ ମିଳିତ ଗନ୍ଧ ମିଳେ। ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ଟାଗରା, ଚୋଲା, ଦାଳଚିନି ଚାମୁର, ବ୍ୟାଘ୍ରନଖ, ନଖ, ଗନ୍ଧପତ୍ର ଯୋଗ କଲେ ତେଲ ଶୁଭ ହୁଏ। ତିଳ ତେଲ ଫୁଲରେ ଚାପି ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପର ଗନ୍ଧ ଯୋଗ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗନ୍ଧ ଆସେ। ଏଲା, ଲବଙ୍ଗ, କକ୍କୋଳ, ଜୟଫଳ, ପିପ୍ପଳୀ ଓ ଜାତୀ ପତ୍ର ମୁଁହ ଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। କପୂର, କେଶର, କସ୍ତୂରୀ, ମୃଗକସ୍ତୂରୀ, ହରେଣୁକା, କକ୍କୋଳ, ଏଲା, ଲବଙ୍ଗ, ଜାତୀ ଫଳ ମଧ୍ୟ। ତମାଳପତ୍ର, ନଗରମୁଷ୍କ, ମୁସ୍ତା, ଲତା, କସ୍ତୂରୀ, ଲବଙ୍ଗ କାଂଟା, ଜାତୀ ପତ୍ର ଓ ଫଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଁହରେ ଦେଲେ ମୁଁହ ରୋଗ ନାଶ ହୁଏ। ଚୁନାପତ୍ର ସଫା କରି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ପତ୍ରର ପାଣିରେ ଧୋଇ ଧୂପ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ମିଶାଇଲେ ମୁଁହ ଶୁଧ୍ଧି ହୁଏ। ତୀତଳ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଗାଏର ମୁତ୍ରରେ ତିନି ଦିନ ଭିଜାଇ ଚୁନାପତ୍ର ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ମୁଁହ ମଧୁର ହୁଏ। ସମାନ ଭାଗ ତମାଳପତ୍ର ଓ ପଥ୍ୟା, ଅର୍ଧ ଭାଗ ଶଶିଭାଗ, ଓ ସମାନ ଭାଗ ପନ ନେଇ ମୁଁହ ମଧୁର ହୁଏ। ଏପରି ଭାବରେ ରାଜା ସଦା ନାରୀମାନେ ଉପରେ ରକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଓ ମାତା ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୁଷ୍କର କହିଲେ: ରାଜାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଯେ, ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା, ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଧନୁର୍ବେଦ ଶିକ୍ଷା ଦେବା। ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଭଲ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଠାରୁ କଳାଶିଳ୍ପ ଶିଖିବାକୁ ଦିଅ, ଚାଟୁକାର ବା ମିଥ୍ୟାବାଦୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ; ଶରୀର ରକ୍ଷା ନାମେ ରକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା। କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଲୋଭୀ, ଅହଂକାରୀଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିବା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯେ ଦୁର୍ଲଭ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇ ଆଟକାଇ ରଖନ୍ତୁ। ଶିଷ୍ଟ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ, ଏବଂ ରାଜା ଅଞ୍ଚଳ, ମଦ୍ୟପାନ, ଜୁଆ, ରାଜ୍ୟ ନାଶକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନରେ ଶୁଆ, ଅନାବଶ୍ୟକ ଘୁଞ୍ଚିବା, କଠୋର ଭାଷଣ, ଅପବାଦ, ନିର୍ଦୟ ଦଣ୍ଡ, ଧନ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। କୋଟ ଧ୍ବଂସ, ଦୁର୍ଗ ଅବହେଳା, ଧନ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର, ଅନ୍ୟାୟ ଅନୁଶାସନ—ଏହା ରାଜ୍ୟ ଧନ ସମ୍ପଦର ନାଶକ। ଅଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଅଯୋଗ୍ୟ ସମୟରେ, ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ, ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଅଧର୍ମ ଓ ଅନୈତିକତାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ। କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମାନ, ଲୋଭ, ଦର୍ପ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ଦାସମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆଣି, ପରେ ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ।