ରାଜାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ରାଜ୍ୟ ପାଳନର ନୀତି ବିଷୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ରାଜା ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁବେ, କଉଡ଼ି ଦେଖିବା, ପାଥର ଦିଆ ବସନା, ଜାତି ଦ୍ରବ୍ୟ, ମଧ, ମାଂସ ଓ ସୋରିସ ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ଭାଗ ନେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଏହି ନୀତି ଏକ ମହାନ ବିନୟ ଦେଖାଏ—ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ କର ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ରାଜ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁକ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ସେଇ ରାଜ୍ୟ ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ବିପଦରେ ଅବନତି ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରାଜା ଜାଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବନ ଉପାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ସେଉଁଠି ରାଜା ଏକ ପିତା ପରି ସେମାନେ ଉପରେ ସର୍ବତ୍ର ସୁରକ୍ଷା ଦେଖିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିତି ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ରାଜାଙ୍କ ଜୀବନ, ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଆର୍ଥିକ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମାସ ପ୍ରତି ଏକ କାମ କରି ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା ଦେବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ ପୁଷ୍କର ରାମଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ନୀତି ଓ ଜୀବନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସେବା ଦେବାର ଉଚିତ୍ ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି। ଧର୍ମ ହେଉଛି ମୂଳ, ଧନ ହେଉଛି ତଣ୍ଡ, ଓ କର୍ମ ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼; ଏହି ତିନି ଲକ୍ଷ୍ୟର ଗଛରେ ସୁରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଫଳର ଅଂଶ ମିଳିଥାଏ। ନାରୀମାନେ ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ ଚଳିଥିବାରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖିବା ଦରକାର। ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ନାରୀମାନେ ଉପରେ ସେବା କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅତିରିକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀର ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି—ସେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ, ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବ ରଖିଥାଏ। ଚୁମ୍ବନ କରିଲେ ମୁହଁ ପଖାଇଦେଇ, ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁନ୍ତି, ଆରମ୍ଭରୁ ଶୁଇ ଥାନ୍ତି ଓ ଦେରିରେ ଉଠନ୍ତି। ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ଦେହ ହେଲାଇ ଦିଅନ୍ତି ଓ ଶରୀର ଦୂର କରନ୍ତି; କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁନ୍ତି ନାହିଁ, ମୁହଁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଦା ଥିଲେ, ଅନାସକ୍ତା ନାରୀର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି—ସେ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଜିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦେଖିଲେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ମୁହଁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର ହେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାର୍ଗବ, ସେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଓ ଗୁପ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧରିଥିବା ଅଂଶ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତି। ପ୍ରେମର ନାରୀ ଦେଖିଲେ ଖେଳ ଚାଳ ଦେଉଥାଏ, ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଚୁମ୍ବନ କରିଥାଏ; କଥା ହେଲେ ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଉଥାଏ। ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ଅଙ୍ଗ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ଦେହରେ ପସିନା ଆସେ; ରାମ, ସେ ସାଧାରଣ ଉପହାର ଚାହିଁ ଥାଏ। ଅଳ୍ପ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଖୁସି ହୁଏ; ନାମ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ନେଉଥାଏ। ନିଜ ହାତର ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଫଳ ପଠାଏ, ଯାହା ସେ ପାଇଥାଏ ହୃଦୟରେ ରଖିଥାଏ। ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଇ ଦେହକୁ ଅମୃତ ପରି ଆବୃତ କରିଥାଏ; ସେ ଶୁଇଲେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶୁଇଥାଏ, ଆରମ୍ଭରେ ଉଠିଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉଠିଥାଏ। ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଉରୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗେଇଦେଉଥାଏ; କପିତ୍ଥ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦହିର ମାଲା ସହିତ ମଧ୍ୟ। ଘିଅ ଦୁଧ ଓ ଯବ ମିଶାଇ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ ଦିଅଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଗନ୍ଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଶୁଧ୍ଧି, ଜଳ ଚୁଷିବା, ଶୋଧନ, ଧ୍ୟାନ, ଖାଦ୍ୟ ପାକ, ଜାଗରଣ, ଧୂପନ, ଓ ଗନ୍ଧ ଦେବା—ଏହି ଆଠ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। କପିତ୍ଥ, ବିଲ୍ବ, ଆମ୍ବ ଓ କରବୀର ପତ୍ର ସହିତ। ଯେକୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ଜଳରେ ଶୁଧ୍ଧି ହେଲେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ; ଏହା ନାହିଁ ହେଲେ କସ୍ତୂରୀ ଜଳରେ ଶୁଧ୍ଧି ହୁଏ। ସରଳ, ଦେବଦାରୁ, କାପୁର ଓ କୁନ୍ଦ, ବାଳ, କୁନ୍ଦୁରୁକ, ଗୁଗୁଳୁ, ଶ୍ରୀନିବାସକ; ସର୍ଜ ରସିନ ସହିତ ଏହି ଏକୋଇ ଧୂପ ଦ୍ରବ୍ୟ। ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟର ଯେକୌଣସି ଗଣ ଚାହିଁଲେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦୁଇ ଦୁଇ ଭାଗ ସର୍ଜ ସହିତ ମିଶାଇବା ଉଚିତ; ନଖ, ତିଳ ଖଳ, ମଧ ସହିତ ମିଶାଇବା ଉଚିତ। ମାସି, ସୁରା, କୁଷ୍ଟ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ ଦ୍ରବ୍ୟ। ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ତିନି ଦ୍ରବ୍ୟ ଚୟନ କରି, କସ୍ତୂରୀ ମିଶାଇ ସ୍ନାନ କରିଲେ ପ୍ରେମ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ନୀଳ ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ଦିଅଥିବା ଜଳରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗ ଭଲେରିଆନ, କସ୍ତୂରୀ ଓ ତେଲ ମିଶାଇ ସ୍ନାନ କରିଲେ କେସର ଗନ୍ଧ ଆସେ। ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗ ଟାଗରା ମିଶାଇଲେ ଚମ୍ପା ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଆସେ; ଭକୁଳ ଫୁଲ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ହୁଏ। ମାଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ଟାଗରା, କୋଳା, ଦାଳଚିନି ଚାମ୍, ବ୍ୟାଘ୍ରନଖ, ନଖ ଓ ଗନ୍ଧପତ୍ର ମିଶାଇଲେ ତେଲ ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ହୁଏ। ତିଳ ତେଲ ଫୁଲ ସହିତ ଚିପି ତିଆରି କରି, ପ୍ରଚୁର ଫୁଲ ଦେଇ ଗନ୍ଧ ଦିଅଏ। ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟ—ଏଲା, ଲବଙ୍ଗ, କକ୍କୋଳ, ଜାଇତୁନ, ଚିନି ସମ୍ବଲ, ଜାତୀ ପତ୍ର—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଅଏ ମୁଁହ ଗନ୍ଧ। କାପୁର, କେସର, କସ୍ତୂରୀ, ମୃଗ କସ୍ତୂରୀ, ହରେଣୁକା, କକ୍କୋଳ, ଏଲା, ଲବଙ୍ଗ, ଜାତୀ ଫଳ। ଦାଳଚିନି ପତ୍ର, ନଗର ମୂଳ, ମୁଷ୍ଟା, ଲତା, କସ୍ତୂରୀକା, ଲବଙ୍ଗ କଂଟ, ଜାତୀ ପତ୍ର ଓ ଫଳ। ଏହି ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଁହରେ ରଖିଲେ ମୁଁହ ରୋଗ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଖଜୁରିକା, ପଞ୍ଚ ପତ୍ର ଜଳରେ ଭଲ ଭାବେ ଧୋଇ, ମୁଁହ ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ମିଶାଇଲେ ମୁଁହ ଗନ୍ଧ ଦିଅଏ। ତିତା କୂଞ୍ଚି, ଗାଈର ମୁତ୍ରରେ ତିନି ଦିନ ଭିଜାଇ, ଖଜୁରିକା ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଲେ ମୁଁହ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ ଦିଅଏ। ଏହିପରି ନୀତି ଓ ଶୁଭ୍ର ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁସରି ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।