ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଅପରିପକ୍ୱ ପୁଅ ଅପରିପକ୍ୱ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର କୌଣସି ପରିବାର ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପତିକୁ ରାଜା ନିଜେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁ ମହିଳା ଦମ୍ପତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ବିଧବା କିମ୍ବା ଅନାଥ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପତି ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ଦଖଲ କରିଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଚୋରି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଶାସ୍ତି ଦେବେ। ଯଦି ଚୋରମାନେ ସମ୍ପତି ଚୋରି କରନ୍ତି, ରାଜା ନିଜେ ଏହା ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ। ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପତି ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଫେରତ ନେବେ; ଯେଉଁମାନେ ମିଛରେ ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ରାଜ୍ୟରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିବେ। ଘରୋଇ ଚୋରମାନେ ଚୋରି କରିଥିବା ବସ୍ତୁ ରାଜା ନିଜ ଘରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ରାଜ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ଉପର୍ଜନରୁ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଶତ ରେ ଏକ ଅଂଶ ନେବେ। ବିଦେଶୀ ବ୍ୟବସାୟର ଶୁଳ୍କ ଜାଣି, ହାନି ଓ ବ୍ୟୟ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରି, ବ୍ୟବସାୟୀ ଲାଭ କରିପାରିବେ ଏପରି ଭାବରେ ଶୁଳ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବେ। ଲାଭରୁ ଏକ ଶତରେ ଏକ ଅଂଶ ନେବେ; ଯଦି ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ, ତେବେ ଅଧିକ ନେବେ। କିନ୍ତୁ ମହିଳା ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଶୁଳ୍କ ନେବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଚାରିପାଖ ଶୁଳ୍କ ଦେବା ସମୟରେ ଦାସମାନେ ଭୁଲ କରି ଅପହୃତ ହେଉଛି, ଦାସମାନେ ଏହା ପୂରଣ କରିବେ। ଧାନ ମୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ଓ ଡାଲିରୁ ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ନେବେ। ଜଙ୍ଗଲ ଉତ୍ପାଦରୁ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅଂଶ ନେବେ; ଗାଈ ଓ ସୁନାରୁ ପଞ୍ଚମାଂଶ କିମ୍ବା ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେବେ। ସୁଗନ୍ଧ, ଔଷଧୀ, ରସ, ପାତ୍ର, ପାଷାଣ, ପତ୍ର, ଶାକ, ଘାସ, ବାଁସ, ବାଂଶୀ, ଚମଡ଼ା, କାଠ, ମଧୁ, ମାଂସ, ଆଉ ସୋରିଷ ମାନେ ଯେଉଁଠାରୁ ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେବେ। ଏହି ସବୁ ଉପରେ ରାଜାଙ୍କର ନିୟମିତ ଅଂଶ ଅଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ରାଜା କର ନେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜ୍ୟରେ ଅନ୍ନାଭାବରେ ଦୁଃଖିତ, ତେବେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ବିପଦ ଦ୍ୱାରା ଅବନତି ହୁଏ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ଦେବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଯେପରି ଜଣେ ପିତା ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଭଳି ରାଜା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କ ଆୟୁ, ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମାସକୁ ଏକ କାମ ରାଜା ପାଇଁ କରିବେ। ତାପରେ, ପୁଷ୍କର କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ତଃପୁର ଚିନ୍ତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟପ୍ରାପ୍ତି ଉପାୟ ବିଷୟରେ କହିବି। ଏଥିରେ ନାରୀମାନେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଅଛି। ଧର୍ମ ହେଉଛି ମୂଳ, ଧନ ହେଉଛି ତାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଫଳ; ଏହି ତିନି ଲକ୍ଷ୍ୟର ବୃକ୍ଷରେ ସୁରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଫଳ ମିଳେ।" "ନାରୀମାନେ ଇଚ୍ଛାଶୀଳ, ଏହିପାଇଁ ମଣିମାଳା ଓ ଗହଣା ସଂଗ୍ରହ ଦରକାର। ରାଜା ଯଦି ରାଜ୍ୟସୁଖ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମହିଳାମାନେ ସେବା କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅତିରିକ୍ତ ନୁହେଁ।" "ଯଦି କୌଣସି ମହିଳା ଦୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ଅନୁଚିତ କାମ କରେ, ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଅହଂକାର ଓ ଅଭିମାନ ଧରିଥାଏ। ଚୁମ୍ବନ କଲେ ମୁହଁ ପଞ୍ଚେଇ ଦେଉଛି, ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ମାନେ, ଶେଷ ଓ ଆରମ୍ଭରେ ସୋଇଯାଏ, ଦେଖିବା ପରେ ଦେରେ ଜାଗିଉଛି। ଛୁଇଁଲେ ଅଙ୍ଗ ମଡ଼ାଏ, ଦେହ ଦୂର କରେ, କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଘୁଞ୍ଚାଏ।" "ଯେଉଁ ଚାହିଁଥିବା ମହିଳା ଉଦାସୀନ, ସେ ସମୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାର କରେ ନାହିଁ। କେବଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୁଏ, ଦେଖିଲେ ମୁଁ ଘୁଞ୍ଚାଏ। ଅନ୍ୟେଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାଗ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଧରାଯାଏ, ଏହା ଲୁଚାଏ।" "ସେ ଦେଖିଲେ ଖେଳ ଭାବରେ ଚାଳ ଦେଉଛି, ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଚୁମ୍ବନ କରେ, କଥା କହିଲେ ନିଷ୍କପଟ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି। ଛୁଇଁଲେ ଅଙ୍ଗ ଉତ୍ସୁକ ହୁଏ, ଘମ ଛାଏ, ଏବଂ ଛୋଟ ଉପହାର ମାଗେ। ଅଳ୍ପ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗେ, ନାମ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ।" "ସେ ନିଜ ହାତର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଫଳ ପଠାଏ, ଯାହା ସେ ପାଏ, ହୃଦୟରେ ରଖେ। ଆଲିଙ୍ଗନରେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଅମୃତ ଭଳି ଢାକିଦିଏ; ସେ ସୋଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସୋଇଯାଏ, ପ୍ରଥମେ ଜାଗିଉଛି। ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଜଂଘା ଛୁଇଁ ଉଠାଏ, କପିଥ୍ଥ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦହିର ମାଳା ସହିତ।" "ଘୃତ ଦୁଧ ଓ ଯବ ମିଶାଇ ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇଥାଏ, ଏଭଳି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସୁଗନ୍ଧ ଦିଏ। ଶୁଧ୍ଧି, ଆଚମନ, ବିରେଚନ, ଧ୍ୟାନ, ପାକ, ଜାଗ୍ରଣ, ଧୂପନ, ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିକରଣ—ଏହି ଅଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କପିଥ୍ଥ, ବିଲ୍ବ, ଆମ୍ବ ଓ କରବୀର ପତ୍ର ସହିତ।" "ପାଣିରେ ଶୁଧ୍ଧି ହେଉଥିବା ସବୁ ବସ୍ତୁ ପବିତ୍ର; ଏହି ସବୁ ନାହିଁ ହେଲେ, କଷେରୁଦ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର। ସରଳ, ଦେବଦାରୁ, କପୂର, କୁନ୍ଦ, ବାଳ, କୁନ୍ଦୁରୁକ, ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ, ଶ୍ରୀନିବାସକ, ଏବଂ ସର୍ଜ ରସ—ଏହି ଏକୋଇଶ ଧୂପ ଦ୍ରବ୍ୟ; ଏଠାରୁ ଚାହିଁଥିବା ଯେକୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇପାରିବେ।" "ଏହାରୁ ଦୁଇ ଦୁଇ ଅଂଶ ନେଇ ସର୍ଜ ସହିତ ମିଶାଇବେ, ନଖ, ତିଳ ଖଳ୍ଲି ଓ ମଧୁ ମିଶାଇବେ। ମାସି, ସୁରା ଓ କୁଷ୍ଠ ଏହି ସ୍ନାନ ଦ୍ରବ୍ୟ; ଏଠାରୁ ଯେକୌଣସି ତିନି ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ କଷେରୁଦ୍ର ମିଶାଇ ସ୍ନାନ କଲେ ପ୍ରେମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।" ଏହିପରି ଧର୍ମ, ନୀତି ଓ ଦୈନିକ ଚର୍ୟା ରାଜାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ଏବଂ ଅନ୍ତଃପୁର ଚର୍ୟାର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠି, ନାରୀ ସୁଖ ଓ ସମାଜ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ।