ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନର ଆରମ୍ଭରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ରଥ ଏବଂ ଏହାର ଉପକରଣ ସହ ତୁରନ୍ତ ଆଣିବା ଉଚିତ। ପାଣ୍ଡଲର ମଧ୍ୟରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସାଯିବା ଦରକାର। ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ଶୁଭାସନ ଉପରେ ସୁସଂଖଳିତ ଭାବରେ ବସାଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ପଦ୍ମାସନର ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଳାକୁ ବସାଯିବା ଦରକାର। ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ଶତ ରେଶାର ଆସନ, ନିଦ୍ରା ପାଇଁ ଘଡ଼ା ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ଶିବ କୋଣରେ, ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଦରକାର। ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇ, ଏହାର ମୁଣ୍ଡକୁ ପ୍ରଥମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆସନରେ ବସାଯିବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତିଗୁଡିକୁ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ବସାଯିବା ଦରକାର। ତାପରେ, ଧୂପ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ଦେବା, ଘରର ଉପହାର ଓ ଭୋଜନ ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବା ଉଚିତ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ। ଘିଅ ଓ ମଧ ମିଶିତ ଏକ ପାତ୍ର ପଦଯୁଗଳର ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଗୁରୁ ଏଠାରେ ଉଭୟ ଶତ୍ତତି ଷଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥାନ୍ତି। ସେ ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକୁ ଭୂମି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନି ଫୁଲର ମାଳା ଭାବରେ, ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ ନିଯୁକ୍ତ କରି ତିନି ବିଭାଗ ଏକାତ୍ମ କରିଥାନ୍ତି। ଶକ୍ତି ତତ୍ତ୍ୱର ଶେଷରେ, ମାୟା ତତ୍ତ୍ୱର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗ ଦ୍ୱାରା ବିଭାଜିତ ବୃତ୍ତରେ, ସୃଷ୍ଟି କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଶିବ ଆତ୍ମା ଓ ଜ୍ଞାନ ତତ୍ତ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶରେ, ଆକାର ଓ ନିରାକାର ଦେବତା—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହରା—ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ବସାଯିବା ଦରକାର। ଭୂମି, ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ବାୟୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଓ ଆକାଶ ଆକାର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଦେବତା ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପଶୁପତି, ଉଗ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଭବ, ମଖେଶ୍ୱର, ମହାଦେବ, ଭୀମ—ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସେମାନଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ। ‘ଲ’, ‘ବ’, ‘ଶ’, ‘ଚ’, ‘ୟ’ ଓ ‘ହ’ ଅକ୍ଷର, ତିନି ମାପରେ, ପ୍ରଣବ, ହୃଦୟ, ଅଣୁ, କିମ୍ବା ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିର ଯୋଗରେ, ପଞ୍ଚ ଆକାର କିମ୍ବା ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ ତତ୍ତ୍ୱ ବସାଯିବା ଉଚିତ। ସୃଷ୍ଟି କ୍ରମ ଅନୁସାରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଧରଣୀଧର, ରୁଦ୍ର, ଈଶ, ସଦାଖ୍ୟ ଏହି ପଞ୍ଚ ଦେବତା ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ମୋକ୍ଷ ଆକାଂକ୍ଷୀ ପାଇଁ, ନିବୃତ୍ତି କିମ୍ବା ଅଜାତ ଆରମ୍ଭରୁ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଦେବତା ବସାଯିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ ଯାହା ସମସ୍ତ ଉପାଦାନର କାରଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାପିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ ଜ୍ଞାନ ଦେବତା ଦେଖାଯିବ, ଅଶୁଦ୍ଧରେ ଲୋକ ପତି; ଆକାର, ବନ୍ଧନ, ଉପଭୋଗ୍ତା ଓ ମନ୍ତ୍ର ପତି ଏହିଠି ଦେଖାଯିବ। ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକୃତି ଓ ତାଙ୍କର ଦେବତା, ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକୃତି ତତ୍ତ୍ୱ, ତାପରେ ଅଷ୍ଟ, ପଞ୍ଚ, ତିନି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ବସାଯିବା ଦରକାର। ‘ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଶକ୍ତି ତତ୍ତ୍ୱକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଶକ୍ତି ତତ୍ତ୍ୱର ପତିକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଭୂମି ଆକାରକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଶିବ, ଭୂମି ଆକାରର ପତିକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଭୂମି ଆକାରକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ବ୍ରହ୍ମା, ଆକାରର ପତିକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ରୁଦ୍ର, ଶିବ ତତ୍ତ୍ୱର ପତିକୁ।’ ନାଭି ମୂଳରୁ ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି କାରଣ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏହାକୁ ଦ୍ୱାଦଶାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାର କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ରକୁ ମନରେ ଅଲଗା ଭାବରେ, ଆନନ୍ଦ ରସ ଭଳି ଅନୁଭବ କରି, ଦ୍ୱାଦଶାନ୍ତରୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ନିରାକାର ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶିବରେ ଏକାତ୍ମ କରିବା ଦରକାର। ଶିବଙ୍କୁ ଅଠାଇଶ ରେଖା, ହଜାର ରେଖାର ଚମକ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଅଙ୍ଗ ସହ ବିଭୂଷିତ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଲିଙ୍ଗରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ଲିଙ୍ଗରେ ପ୍ରାଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ। ଏବେ ତଳା ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପଦ୍ଧତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଉଛି। ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପୂର୍ବରୁ ତଳାକୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ପଦାର୍ଥରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଭଲ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକିବା ଉଚିତ, ଓ ଯୋନି ଚିହ୍ନରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚ ମଣି ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ସହ ଲିଙ୍ଗର ଉତ୍ତରେ ଏହାକୁ ବସାଯିବା ଉଚିତ; ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପଦ୍ଧତି ଅନୁସାରେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ପରେ, ଲିଙ୍ଗର ତଳାରେ ଶିଳା ବସାଯିବା ଉଚିତ; ଏହାର ଅଭିଷେକ ଓ ପୂଜା କ୍ରମ ଶକ୍ତି ଓ ବୃଷ୍ଣ ଯାଏଁ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରଣବ ଅକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ, ‘ହୁଁ’, ‘ପୁଁ’, ‘ହ୍ରୀଁ’ କିମ୍ବା ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି, ଶିଳା ଆକାରର ଅଧିଷ୍ଠିତ ଏକ ଗଠିଆ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଭସ୍ମ, ଦର୍ଭା ଓ ତିଳ ସହ ତିନି ଘେରା ତିଆରି କରିବା ଦରକାର; ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦିଗପାଳଙ୍କୁ ବାହାରେ ଏକ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଗଠିଆ ଉପରେ ‘ଓଁ ହୁଁ ହ୍ରଁ, କ୍ରିୟା ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ ହୁଁ ହ୍ରାଁ ହଃ, ହେ ମହା ଓ ସୁନ୍ଦରା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆପ୍ତ, ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର; ‘ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ଧାରଣ ଶକ୍ତିକୁ; ଓଁ ହାଁ, ନମସ୍କାର ବୃଷ୍ଣକୁ।’ ପଞ୍ଚ ଦେବୀ—ଧାରିକା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଉগ্ৰ; ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଧାତ୍ରୀ ଓ ବିଧାତ୍ରୀ ଏହିପରି ବସାଯିବା ଦରକାର। ତିନି ଦେବୀ—ବାମା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ଓ କ୍ରିୟା, ଜ୍ଞାନ, ବିଭାଗ ଶକ୍ତି; ଏହିପରି କ୍ରିୟା, ଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ଆକାରରେ ବସାଯିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ—ଅନ୍ଧକାର, ମୋହ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସମାପ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ମାୟା ଜନିତ ଜ୍ୱର; ଏପରି ମହା ମୋହ ଓ ତିନି ଉগ্ৰ ଜ୍ୱର ବସାଯିବା ଦରକାର। ତିନି ଦେବୀ—କ୍ରିୟା, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଘ୍ନ ନିବାରଣୀ—ତିନି ତତ୍ତ୍ୱରେ, ଆତ୍ମା ଆଦିରେ, ଉଗ୍ର ଆକାରରେ ବସାଯିବା ଉଚିତ।