ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଶିବଲିଙ୍ଗର ନିର୍ମାଣ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଲିଙ୍ଗର ଦୀର୍ଘ ଅଂଶକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭଜିତ କରି, ଏହି ତିନି ଭାଗର ଦେହ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଭ ଚିହ୍ନର ପ୍ରସ୍ଥ ମାପାଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ପାଇଁ ହାତକୁ ଘେରି ନଉ ଭାଗରୁ ଆଠ ଭାଗ ଯବ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଚିହ୍ନର ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଗଭୀରତା ମାପିବା ନିୟମ ରହିଛି। ଏପରି ଭାବରେ, ଯଦି ଲିଙ୍ଗର ଉଚ୍ଚତା ଡେଢ଼ି ହାତ, ତେବେ ତଳ ଭାଗରେ ମାଟି ଆଠ ଯବ ଚୌଡ଼ା ଓ ଗଭୀର ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ମାପ ନବହାତରେ ବି ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ବୃଦ୍ଧି ସହିତ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଶୈବ ଲିଙ୍ଗରେ, ଯେତେବେଳେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତା ମାପାଯାଏ, ସେଠାରେ ଚିହ୍ନର ପ୍ରସ୍ଥ ଯବ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯିବ। ଏହି ଚିହ୍ନର ରେଖା ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ବୃଦ୍ଧି ସହିତ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲିଙ୍ଗ ତଳରୁ ଶିରାବଧି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରହିବା ଉଚିତ। ଶୁଭ ଚିହ୍ନର ମାନ୍ଦଳ ଏଠି ଅଷ୍ଟଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ, ତାର ଶିରାଭାଗରେ ଦୁଇ ଶୁଭ ଅଂଶ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ଛାଡ଼ି, ତଳେ ଦୁଇ ଅଂଶ ରହିଥାଏ। ପଛ ଦିଗରେ ତିନିଟି ରେଖା ଯୋଗ କରି ଏହି ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ମଣିର ଲିଙ୍ଗ ଯଦି ସୁନାର ତିଆରି, ତେବେ ଏହି ଚିହ୍ନ ଦୁଇ ଯବ ଚୌଡ଼ା ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ଚିହ୍ନମାନେ ଏହାର ସ୍ୱରୂପକୁ ସୂଚାଇଥାନ୍ତି; ମଣିର ଅଭା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ମୁହଁରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ଦେଖିଲେ, ଏହା ଉପସ୍ଥିତିର ଚିହ୍ନ। ଚିହ୍ନ ଓ ରେଖା ଉତ୍ତୋଳନ ପାଇଁ ଘୃତ ଓ ମଧୁ ବ୍ୟବହାର କରି, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରି, କଳାର ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।