ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଅଗ୍ନିପୁରାଣର ଅନୁସାରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କ୍ରମର ଆଚାର ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି। ଆଦିରେ, ଅଧିକାର ସୂଚକ ମୁଣ୍ଡମଣି ପିନ୍ଧି, ରକ୍ଷା ବିଶେଷ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ନିମିତ୍ତ ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ହୃଦୟରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଏହି ବିଧି କରାଯାଏ। ମୁଣ୍ଡରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପାଶ ବିମୋଚନ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ହଟାଇ ଏକ ଶତବାର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ; ପୁନଃ ପାଶ ଠାରୁ ଛୁଟିବା ପାଇଁ ଏହି ପାଠ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଶକୁ କାଟିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; "ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ବନ୍ଧନର ପାଶକୁ, ହଃ ଫଟ୍"—ଏହି ପାଠ କରି ପାଶକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପୁନଃ ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବୃତ୍ତରୂପେ ଗଠନ କରାଯାଏ। ଏବେ, ଘୃତକୁ ହୋମ ଚମଚରେ ରଖି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ପାଶର ଅଙ୍କୁର ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ହୋମ କରାଯିବ। ପାପ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାଇଁ, "ଓଁ ହଃ, ଶସ୍ତ୍ରକୁ, ହ୍ରୂଂ ଫଟ୍" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଅଷ୍ଟ ହୋମ ଦେବା ଉଚିତ; ହୃଦୟରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ତାଙ୍କର ପୂଜା ଓ ହୋମ କରାଯିବ। ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଅଧିକାର ଅର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, "ଓଁ ହାଂ, ରସ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ୱାହା" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବ। ହେ ହରି, ତୁମେ ଏହି ପଶୁଙ୍କୁ, ଯାହାର ବନ୍ଧନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଡ଼ିଗଲା, ପୁନଃ ବନ୍ଧନରେ ରଖିବ ନାହିଁ। ଏଠାରେ, କୌଣସି ବନ୍ଧନ ରହିବ ନାହିଁ—ଏହା ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା। ଏହା ପରେ, ମୁକ୍ତ କରି, ଜ୍ଞାନର ଆକାର ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ବାହୁକୁ ଆଧା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚକ୍ର ପରି ଧରି, ବିଳୟ ମୁଦ୍ରା ନେଇ, ପ୍ରକଟି ମୁଦ୍ରା ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବବତ୍ ଏକ ସୂତା ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଏକ ଜଳବିନ୍ଦୁ ରଖି, ଅଗ୍ନିର ଦୁଇ ଉପାଦାନ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ବିଦ୍ୟାର ଯୁଗଳ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କଳା ଏକାସାଥି ଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର। "ଓଁ ହୋଂ କ୍ଷୀମିତି"—ଏହି ହେଉଛି ଯୁଗଳ। ରାଗ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ନିୟତି, କଳା, ମାୟା, ଅବିଦ୍ୟା—ଏହା ଛଡ଼ା ଏକ କଳା ସହିତ ସାତଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି। ବିଦ୍ୟାରେ "ର", "ଲ", "ଵ", "ଶ", "ଷ", "ସ" ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷର ଅଛି; ପ୍ରଣବ ଆରମ୍ଭରୁ ଏକୁଶଟି ଶବ୍ଦ ଗଣନା କରାଯାଏ। "ଓଁ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ହଂ ଶିବକୁ, ଈଶାନ ମୁଣ୍ଡକୁ, ତତ୍ପୁରୁଷ ମୁଖକୁ, ଅଘୋର ହୃଦୟକୁ, ବାମଦେବ ଗୁପ୍ତକୁ, ସଦ୍ୟୋଜାତ ରୂପକୁ; ଓଁ, ଗୁପ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ଅତିଗୁପ୍ତକୁ, ରକ୍ଷକୁ, ଅକ୍ଷୟକୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥକୁ, ଜ୍ୟୋତିରୂପକୁ, ପରମ ନାଥକୁ, ସ୍ୱରୂପରେ: ଓଁ, ଆକାଶ।" ଏବେ ରୁଦ୍ର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ରୂପ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି। ପ୍ରଥମେ ବାମଦେବ, ପରେ ସର୍ବଭବୋଦ୍ଭବ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଜ୍ରପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଭା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ସହିତ ଦେବତା, ପ୍ରଶାନ୍ତ ନାମକ ଶିଶୁ ଏବଂ ପରମ ଅକ୍ଷର ରୂପେ ପରିଚିତ। ଶିବ, ସଶିବ, ବଭ୍ରୂ, ଅକ୍ଷୟ, ଶମ୍ଭୁ; ଦୁଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ରୂପବର୍ଧନ। ମନୋନ୍ମନା, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚିତ୍ରଙ୍ଗ, ଏବଂ କଲ୍ୟାଣ—ଏହା ସମସ୍ତ ମିଶି ପ୍ଚିଶଟି ହୁଏ। ଘୋରାମର ମନ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି ବୀଜ ଏବଂ ଦୁଇଟି ନାଡ଼ୀ—ପୂଷା ଓ ହସ୍ତିଜିହ୍ୱା, ବ୍ୟାନା ଓ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ। ଏଠି, ଏକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ କେବଳ ରୂପ; ପାଦ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ—ଏହି ତିନିଟି ଗୁଣ ବିଚାରିତ। ଏଠି ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଅବସ୍ଥା; ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ରୁଦ୍ର ଏବଂ କାରଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ। ସୃଷ୍ଟି ଆଦି ମଧ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଘାତ, କ୍ଷେଦ, ପ୍ରବେଶ, ଏବଂ ଯୋଗ—ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆହରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତିକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସଂଗ୍ରହ କରି, ପାତ୍ରରେ ରଖିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଭାବରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଶିଶୁ ବିଷୟରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ଉଚିତ। ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଶିଶୁଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଏବଂ ପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବବତ୍ ଆହ୍ୱାନ କରି ଏହାକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ବାମହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାଦଶାନ୍ତରୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଗର୍ଭରେ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଶୁଦ୍ଧି, ଜନ୍ମାଧିକାର, ଭୋଗ, ବିଳୟ, ନାଡ଼ୀ ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ପଷ୍ଟତା ଲାଭ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ମଳ, କର୍ମବନ୍ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଫାସକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି ଏକ ଶତ ହୋମ ଦେବା ଉଚିତ। ଶସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ ଢିଲା କରି, ମଳଶକ୍ତିକୁ ଲୁଚାଇ, କାଟି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ବୃତ୍ତରୂପେ କରାଯିବ। ଏଠି, ଅକ୍ଷର ଅଭାବ, ଦାହ ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ରୁଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ, ପୂଜା, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧ ଅର୍ପିତ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧ, ଦକ୍ଷିଣା—ହେ ରୁଦ୍ର, ଗ୍ରହଣ କର! ସ୍ୱାହା!" ଏହିପରି ଶାମ୍ଭବୀ ଆଜ୍ଞା ଘୋଷଣା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କାରଣ ଭାବେ ମୁକ୍ତ କରି, ଚେତନାକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ବିସ୍ଥାପନ କରି, ଏହାକୁ ବନ୍ଧନ ସୂତାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ବିନ୍ଦୁକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ପୂରଣ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନକ୍ରିୟାରେ ଘାତ ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବବତ୍ କରିବା ଉଚିତ; ବିଶେଷ ବୀଜମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ପବିତ୍ର କରାଯାଏ। ଏବେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: ଏହିଠାରେ ଏକ ମୂଳ ଦିକ୍ଷା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ଶିଖାଯାଏ; ସୂତା ବାନ୍ଧିବା ଏବଂ ତତ୍ସଂଗ କ୍ରିୟା ସଠିକ୍ ବିଧିରେ କରିବା ଉଚିତ।