ପ୍ରଥମେ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଚିନ୍ତନରେ କୁହାଯାଏ ଯେ, ଏକ ମହାଗର୍ଭ ଅଛି, ଯାହାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଚତୁଷ୍ପଦ ଜନ୍ତୁ ଓ ରେଙ୍ଗା ଜନ୍ତୁମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ଗର୍ଭ ପରେ, ପଞ୍ଚମ ଗର୍ଭ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଏବଂ ଛଠଠା ଗର୍ଭ ହେଉଛି ଅମାନବୀୟ - ଯେଉଁଠାରେ ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ ଅଛି। ଏହି ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭକୁ ସାଧୁ, ପ୍ରାଣୀମାନ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗର୍ଭ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଅଟି ଗର୍ଭ ପୃଥିବୀ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିକାର ଭିତରେ ବିଚାରିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିଲୟ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଘଟେ, ଏଠାରେ ଭୋଗ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ କାରଣ ରହିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା, ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଚାଲିଥାଏ। ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିଲୟକୁ ଚିନ୍ତନ କରି, ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ: "ଓଁ ହାଁ ହ୍ରୂଁ ହାଁ, ସୂତ୍ର ବିଲୟ ପାଇଁ, ହୂଁ ଫଟ୍; ପୁନି ଓଁ ହାଁ ହାଁ, ସୂତ୍ର ବିଲୟ ପାଇଁ, ସ୍ୱାହା।" ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶ୍ୱାସ ଗ୍ରହଣରେ କରିବା, ପୁନି ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନସ୍ଥାନରୁ ତାହାକୁ ଉଠାଇବା, ଏବଂ ଉତ୍ସର୍ଗ ମୁଦ୍ରାରେ ଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଶୁଧ୍ଧି କରି, ତିନି ଅଘ୍ନି ଓବ୍ଲେସନ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୂଜା କରି, ସ୍ୱାହା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁକ୍ତିକାମୀ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ। ଏପରେ, କ୍ରମରେ କ୍ରିୟା ବିଧିକୁ ଜଣାଇ, ରକ୍ଷା ଦେବୀ ଭାବେ ଭାଗୀଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାଗୀଶ୍ୱରୀ ଛଅ ପ୍ରକାରର ରୂପରେ ବିରାଜିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା, ଜ୍ଞାନ, କ୍ରିୟା ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରହିଛି। ଏହି ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଭାଗୀଶ୍ୱରୀ ସମସ୍ତ ଗର୍ଭର ଚେତନାକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ହୃଦୟ କଳଶ ଓ ବୀଜାକ୍ଷର ସହିତ, ମନ୍ତ୍ରର ଶେଷରେ "ହୂଁ ଫଟ୍" ଦେଇ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ଏହି ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏବଂ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଚେତନା ହୃଦୟରେ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ଭାଗୀଶ୍ୱରୀଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ରୂପକୁ ବିଭକ୍ତ କରିବା, ଏବଂ ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକତା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଜନକ ଓ ଚେତନାର ଏକତାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଏବଂ ଶିବ ଲୋକକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦିଆଯାଏ। ଏହି ଧାରଣା ସମସ୍ତ ଗର୍ଭରେ ଏକାସାଥିରେ ନେବା ପାଇଁ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ଚେତନାକୁ ଭାଗୀଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବାମ ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ରଖିବା, ଏବଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ପୂଜା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଗର୍ଭରେ ହୃଦୟରେ ଦେହ ପରିଶୁଧ୍ଧି କରିବା, ଏଠାରେ ପୁରୁଷ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଇଁ କୌଣସି ବିଧି ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠାରେ ନାରୀ ଦେହ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରିବ। ଅଥବା, କେଶ ବିଭାଗ କିମ୍ବା ଦେହର ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ନିମିତ୍ତ ପୂଜା କରିବା, ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶିବାକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଭୋଗକୁ କବଚମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦିଆଯାଏ। ମୋହ ରୂପ ଓ ତାହାର ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନତା, ବିଲୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାଡୀ ଶୁଧ୍ଧି ଓ ତତ୍ତ୍ୱ ବିବେକ ହୃଦୟରେ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ହୋମ କ୍ରମେ କରିବା, ଯାହା ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷ, କର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧି ବନ୍ଧନ ନିବାରଣ ପାଇଁ। ଏପରେ ହୃଦୟ ଶୁଧ୍ଧି କରି, ଶତ ଅଘ୍ନି ଦେଇ, ଅଶୁଦ୍ଧି ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବା। "ସ୍ୱାହା" ଶବ୍ଦ ଶେଷ ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚ ହୋମ, ଏବଂ ମୋହ ବନ୍ଧନ ପାଇଁ ସାତ ଥର ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଦିଆଯାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ରିତୁଆଲ ଛୁରି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ କାଟିବା, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର "ଓଁ ହୂଁ, ବିଲୟ ପଞ୍ଜର ବନ୍ଧନକୁ, ହୂଁ ଫଟ୍" ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରିବା; ଦୁଇ ହାତ ଓ ବାଣ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କରିବା। ଏପରେ ଘୃତ ଭରା ହବନ କୁଶଳ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ସହଯୋଗୀ ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରି, ମୂଳ ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାଖା ଅଖଣ୍ଡ କରିବା। ପଞ୍ଚ ହୋମ ଦେଇ, ତାଳା ବନ୍ଧନ ଅପସାରଣ ପାଇଁ "ଓଁ ହଃ, ଅସ୍ତ୍ରକୁ, ହୂଁ ଫଟ୍" ଦେଇ, ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର ହୋମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା। ତାପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୂଜା ଓ ଅଘ୍ନି ଦେଇ, "ଓଁ ହାଁ, ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶର ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମା, ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ୱାହା" ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିନି ହୋମ ଦେଇ ଅଧିକାର ଦିଆଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପଶୁପାଶର ଦୋଷ ଦାହ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା। ଏହିପରେ, ପୁନର୍ବାର ବନ୍ଧନ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଘୋଷଣା କରିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଡାହାଣ ନାଡୀ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ସହ ପ୍ରେଷଣ କରିବା। ବିଲୟ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଅମୃତ ସମ ଜଳ ଥିବା ଅଘ୍ନିପାତ୍ରକୁ ପୂଜା କରିବା। ଏହି ଜଳକୁ ଉଠାଇ, ଉଦ୍ଭବ ନାମକ ପ୍ରସ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ସୂତ୍ର ସହିତ ଯୋଗ କରିବା, ଏବଂ ନେମିତ୍ତିକ ଅଘ୍ନିପାତ୍ରରେ ଅମୃତ ଜଳ ପୂଜା କରିବା। ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ, ଗୁରୁ ଏହି ଜଳ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବେ, ପରେ ଶିବମନ୍ତ୍ର "ଭୌଷଢ୍" ଶେଷ ଦେଇ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବେ। ଏହି ରୀତି ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ, ଏବଂ ବିଲୟ ଏପରି ଶୁଧ୍ଧିତ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ଏବେ, ସ୍ୱର ଓ ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶୁଧ୍ଧିତ ଦୁଇ ତତ୍ତ୍ୱର ଏକତା ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।