ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କରଙ୍କ ନାଶକ ଭାବେ ଡାକାଯାଏ—“କଟ, କଟ! ଭେଦ, ଭେଦ! ଫାଡ, ଫାଡ!” ଏହି ପୂଜା ପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚିରି ଯାନ୍ତି। ତାପରେ, ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାତ ରୂପରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ—“ଓମ୍ କ୍ଷୋଁ! ଓ ନରସିଂହ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍—ଦହ, ଦହ! ଚମକ, ଚମକ! ଓମ୍ କ୍ଷୌଁ! ଧନ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ଯାହାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହଜାର ହଜାର ତାପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ହୀରା ପରି ଦୃଢ଼ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଜଟା, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ମହାସାଗରକୁ କମ୍ପିତ କରେ, ଡମ୍ରୁ ଶବ୍ଦ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଠେ, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧି ପାରେନି। ଓ ଧନ୍ୟ ନରସିଂହ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହେଉ, ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ, ଅଗ୍ରସର ହେଉ, ଗର୍ଜନ କର, ସିଂହ ଗର୍ଜନ ଛାଡ, ଫାଡ, ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଆଘାତ କର, କଟ, ସଂକୋଚ କର, ପ୍ରବାହ କର, ଭେଦ, ବିସ୍ଫୋରଣ କର, ଦଗ୍ଧ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ସମୂହକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଛିଟାଇ ଦେ, ସମସ୍ତ ପାତାଳକୁ ନାଶ କର, ଅନନ୍ତ ଅଗ୍ନି ବଜ୍ର ପଞ୍ଜରେ ପାତାଳକୁ ଘେରି ଦେ, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଣିବା, ଶୀଘ୍ର ଦହ, ରନ୍ଧ, ମଥ, ଶୁଷ୍କ କର, ଛେଦ କର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ମୋର ଅଧୀନକୁ ଆସନ୍ତି। ପାତାଳରୁ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ପରମ୍ପରାରୁ ସମସ୍ତ ଅପଶକ୍ତି ଦୂର କର। ଓ ଧନ୍ୟ ନରସିଂହ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଆପଦ ଓ ମନ୍ତ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କର। ହ୍ରୁଁ, ଫଟ୍! ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ତାପରେ, ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ତିନି-ଲୋକ-ମୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ; ଡାହାଣପଟେ ଗଦାଧାରୀ, ଶାନ୍ତିଦାତା, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଚାରି ହାତରେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ବାମପଟେ ଉପରେ ଚକ୍ର, ତଳେ ଶଂଖ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଏବଂ ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ବଳ, ଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ଏମାନେ ଏକତ୍ର କରିବା ନିୟମ। ଏହାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର, ଘର କିମ୍ବା ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଭାବେ ବାମନ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ହୟଗ୍ରୀବ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା କଥା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଳରେ ଶୟନ ଦେଇ, ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ଅବତାରମାନେ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ରୁଦ୍ର ରୂପ ଲିଙ୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର, ହରି, ଶଙ୍କର, ମାତୃକାମାନେ, ଭୈରବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହମାନେ ଓ ବିନାୟକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ମୁଁ ଏବେ ଗୌରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା, ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀମାନେ, ବଳା ଓ ବଳା, ଏବଂ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପ୍ରଣାଳୀ ବିଷୟରେ କହିବି। ଶ୍ୱାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳା ଉପରେ ପୂଜା କରି, କୁଶା ଘାସର ଶଇଁ ଉପରେ ବସି, ଲିଖିତ ପୁସ୍ତକ, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞକାରୀ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ମଣ୍ଡଳରେ ପଞ୍ଚଟି ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ, ହରି ଓ ଲେଖକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ନିୟମ। ଚାନ୍ଦି କିମ୍ବା ସୁନାର କଳମରେ ନାଗରୀ ଲିପି ଲେଖି, ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବବତ୍ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିବା ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ କୋଣରେ ଶୁଭାସନ ଉପରେ ଆରମ୍ଭ କରିବା ନିୟମ। ଆଇନାରେ ପୁସ୍ତକ ଦେଖି, ଘଡ଼ାର ପାଣି ଛିଟି, ନୟନ ଉଦ୍ଘାଟନ କରି ପୁସ୍ତକକୁ ଶଈଁ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ବେଦର ପ୍ରଥମ ଭାଗ ପୁସ୍ତକରେ ରଖି, ପ୍ରାଣପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପୂଜା ଓ ପକା ଭୋଗ ଦେବା ନିୟମ। ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ, ପୁସ୍ତକକୁ ଲୋକମାନେ ଗାଡ଼ି କିମ୍ବା ହାତୀରେ ବହିବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକକୁ ଘର କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ରଖି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ମୁଡ଼ି, ପାଠ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପୁସ୍ତକ ପାଠ କରାଯିବା ଦରକାର; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭରେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଘଡ଼ାର ପାଣି ଛିଟିବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଗାଈ, ଭୂମି ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ଏହି ତିନି ଅତି କୃପାଳୁ। ଜ୍ଞାନ ଫଳ, କାଳି ଓ ତାଳପତ୍ର ସହିତ ଦାନ କଲେ, ଯେତେ ତାଳପତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷର ତେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ପୁରାଣ ଓ ଭାରତ ପଞ୍ଚ ରାତି ଦାନ କଲେ, ଏକେଇଶ ପୁସ୍ତି ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ପରମ ପଦରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ଅର୍ଘ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଇ ଅଗ୍ନିଶାଳାକୁ ଯାଇ, ଦେବଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ବେଦିକା ଯାଞ୍ଚ, କୁଶା ଘାସରେ ଛିଟି ଓ ଛୁଆଇ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରକ୍ଷା ପାଣି ଲଗାଇବା ଦରକାର।