ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ଏକ ଉତ୍ସାହିତ ଉପାସକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦେବୀ ଶ୍ରୀଙ୍କର ପାଦପୀଠ ତିଆରି କରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଶ୍ରୀ ସୂକ୍ତ ପାଠ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପୂର୍ବବତ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଏପରେ ଚେତନାଶକ୍ତିକୁ ଜାଗୃତ କରି, ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା; ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଗାଁଓ ଓ ଦୟାଦି ଦାନ ଦିଆଯାଇଲା। ଏଭଳି ଦେବୀମାନେ ଦେବଲୋକ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଉପସ୍ଥାପିତ ଓ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା। ଏହାପରେ ଗଣେଶ ପୂଜାର ବିଧି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। "ଗଣକୁ ନମସ୍କାର"—ଏହା ହୃଦୟରେ; "ଏକଦନ୍ତ"—ମସ୍ତକରେ; "ଗଜକର୍ଣ୍ଣ"—ଶିରୋପରି ଚୂଡାରେ; "ଗଜାନନ"—ଗଣମାନେ ପାଇଁ; "ମହୋଦର, ଭଙ୍ଗଦନ୍ତ, ଭଙ୍ଗହସ୍ତ"—ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ। ଗଣ ଗୁରୁ, ପାଦୁକା, ଦୁଇ ଶକ୍ତି, ଧର୍ମ; ତଳ ହାଡ଼ ଓ ଉପର ଆବରଣ ପୂଜିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ପଦ୍ମନାଭର ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନନ୍ଦା, ସୂର୍ଯେଶା, କାମରୂପା, ଉଦୟା, କାମବର୍ତିନୀ, ସତ୍ୟା, ବିଘ୍ନନାଶା, ଅର୍ପଣ, ସୁଗନ୍ଧ ମୃତ୍ତିକା, ଅକ୍ଷର yaṃ, śoṣa, raṃ, plava, laṃ, vaṃ, ଓ ଅମୃତ ପୂଜିବାକୁ ଉଚିତ। "ମହୋଦରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ମହୋଦରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଏକଦନ୍ତ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ"—ଏହି ଧ୍ୟାନରେ ଗଣପତି, ଗଣନାୟକ, ଗଣେଶ, ଗଣମଧ୍ୟରେ ବିହାରୀ, ଭଙ୍ଗଦନ୍ତ, ଏକଦନ୍ତ, ମହୋଦରଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଗଜାନନ, ଲଟକିଥିବା ପେଟ, ଭୟଙ୍କର, ବିଘ୍ନନାଶକ; ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଗଣପତି ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବେ ତାକ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ନୃହରିଙ୍କ ସ୍ଥାପନା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଧିରେ, ସ୍ୱୟଂ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। "ଓ ସୁଦର୍ଶନ, ମହାଚକ୍ର, ଶାନ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ ନାଶ କର—କଟ, କଟ! ଭେଦ, ଭେଦ! ଫାଟ, ଫାଟ!"—ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଚକ୍ର ପୂଜା କରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନାଶ ହୁଅନ୍ତି। "ଓଁ କ୍ଷୋଁ! ଓ ନରସିଂହ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ—ଜ୍ୱଳ, ଜ୍ୱଳ! ପ୍ରଭା, ପ୍ରଭା! ସ୍ୱାହା! ଓଁ କ୍ଷୌଁ! ଭଗବତ୍ ନରସିଂହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ତାଙ୍କର ଚମକ ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ବଜ୍ର ସମାନ ନଖ ଓ କ୍ଷୁର, ବିକ୍ରାଳ ମାନା, ତାଙ୍କର ଦହାଡ଼ ମହାସାଗର ଉତ୍ତେଜିତ କରେ ଓ ଡ଼ମ୍ବ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରେ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି—ଆସ, ଆସ! ଭଗବତ୍ ନରସିଂହ, ପରମପୁରୁଷ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତର ସତ୍ୟରେ—ପ୍ରକଟ, ପ୍ରକଟ! ବିସ୍ତାର, ବିସ୍ତାର! ଅଗ୍ରସର, ଅଗ୍ରସର! ଦହାଡ଼, ଦହାଡ଼! ସିଂହର ଦହାଡ଼ ମୁକ୍ତ କର! ଫାଟ, ଫାଟ! ଦୂର କର, ଦୂର କର! ପ୍ରବେଶ କର, ପ୍ରବେଶ କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ରପରମ୍ପରାରେ! ଘା, ଘା! କଟ, କଟ! ସଂକୋଚ କର, ସଂକୋଚ କର! ପ୍ରବାହ କର, ପ୍ରବାହ କର! ଭେଦ, ଭେଦ! ବିସ୍ଫୋରଣ କର, ବିସ୍ଫୋରଣ କର! ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଚକ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଅଧୋଲୋକକୁ ନାଶ କର! ସମସ୍ତ ଅଧୋଲୋକକୁ ଅନନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତ୍ରର ଖଞ୍ଜା ଦେଉ! ଅଧୋଲୋକର ଦେମନମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଟାଣିକି ନିଅ—ଦ୍ରୁତ ଦହ, ଦହ! ରାନ୍ଧ, ରାନ୍ଧ! ମଥ, ମଥ! ଶୁଖା, ଶୁଖା! ଛେଦ, ଛେଦ! ଯାଏଁ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି—ଅଧୋଲୋକରୁ, ଫଟ୍! ଦେମନମାନଙ୍କରୁ, ଫଟ୍! ମନ୍ତ୍ରର ରୂପରୁ, ଫଟ୍! ମନ୍ତ୍ରପରମ୍ପରାରୁ, ଫଟ୍! ଭଗବତ୍ ନରସିଂହ, ବିଷ୍ଣୁ ନରସିଂହ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ରୂପରୁ ରକ୍ଷା କର—ରକ୍ଷା, ରକ୍ଷା! ହୃଁ, ଫଟ୍! ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ତିନି ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିନି-ଜଗତ-ମୋହନକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ; ଦକ୍ଷିଣରେ ଗଦାଧର, ଶାନ୍ତକର୍ତ୍ତା, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଚାରି ହାତରେ। ଚକ୍ରକୁ ବାମପଟେ ଉପରେ ଓ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖକୁ ତଳେ ରଖିବା, ଶ୍ରୀ ଓ ପୁଷ୍ଟି, ବଳ ଓ ଭଦ୍ରା ସହିତ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରରେ, ଘରରେ କିମ୍ବା ପଣ୍ଡାଲରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା; ଭଳି ଭାବେ ବାମନ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ହୟଗ୍ରୀବ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ଅବତାର, ସଂକର୍ଷଣ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ତଥା ରୁଦ୍ରର ଲିଂଗ ଓ ଆଦି ଅବତାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର, ହରି, ଶଙ୍କର, ମାତୃ, ଭୈରବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହମାନେ, ଏବଂ ଭିନାୟକଙ୍କୁ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଉଚିତ। ଗୌରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀ, ବଳା ଓ ବଳା, ଓ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ଶୁଭ ବିଧି ବିବରଣା କରାଯିବ। ସ୍ଵସ୍ତିକ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳାରେ ପୂଜା କରି, ଦର୍ଭା ଶୟନ ଉପରେ ବସି, ଲିଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପଦ୍ମ ଉପରେ ପାଞ୍ଚ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ, ହରି ଓ ଲେଖକଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଚାନ୍ଦି କିମ୍ବା ସୁନା ଲେଖନୀ ଦ୍ୱାରା ନାଗରୀ ଲିପି ଲେଖିବା ଉଚିତ; ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜି, ପୁରାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଣ୍ଡଳା ଆରମ୍ଭରେ, ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଶୁଭ ଆସନରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକକୁ ଆଇନାରେ ଦେଖି, ଘଡ଼ି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଚକ୍ଷୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରି, ଶୟନ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକରେ ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗ ଭିତରେ ରଖି, ପ୍ରାଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପୂଜା, ଓ ପକା ଭୋଜନ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ, ମାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁସ୍ତକକୁ ଗଡ଼ି କିମ୍ବା ହାତୀ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକକୁ ଘର କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ରଖି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଡ଼ି, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପୁସ୍ତକ ପାଠ କରାଯିବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭରେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଘଡ଼ି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ପୁସ୍ତକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଲେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ତିନି ଅତି ଦୟାଳୁ: ଗାଁଓ, ଭୂମି, ଓ ସରସ୍ୱତୀ।