ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମକର ମାନେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମଧୁବନରେ ମଧୁ ପିଇଲେ। ଦଧିମୁଖ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହେଲାପରେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।” ଏହା ଶୁଣି ରାମ ଖୁସି ହେଇ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ କେମିତି ଦେଖିଲ? ସୀତା ମୋତେ କଣ କହିଲେ?” ରାମ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋ ଆଗ୍ନିକାମନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୀତାଙ୍କ କଥାର ଅମୃତ ମୋପରେ ଛିଟିଦେ।” ହନୁମାନ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ଯାଇଥିଲି। ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଲଙ୍କାକୁ ଅଗ୍ନି ଦେଲି, ଏହି ସୀତା-ମଣି ନେଇଛି। ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କର, ସୀତାକୁ ଫେରାଇବ। ରାମ, ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ରାମ ମଣି ନେଇ ବିରହ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ମଣିକୁ ଦେଖି ରାମ କହିଲେ, “ଜାନକୀକୁ ଦେଖିଛି। ସୀତା, ମୋତେ ତାଙ୍କଠାରେ ନେଇଯିବୁ।” ସୀତା ବିନା ଜୀବନ ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି କହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏହାପରେ ରାମ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭୀଷଣ ମିଳିଲେ। ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସୀତାକୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।” ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ କିଛି ଥିଲେ ନାହିଁ। ରାମ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ମିତ୍ର କରି ଲଙ୍କାର ରାଜା ପଦେ ବସାଇଲେ। ସମୁଦ୍ର ରାସ୍ତା ଦେଇନଥିଲା, ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦିଲେ। ଏହାପରେ ସମୁଦ୍ର ଦେବତା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ରାମ କହିଲେ, “ନଳଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପୁଲି ତିଅ, ଲଙ୍କାକୁ ଯାଅ।” ସମୁଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିଲି; ରାମ ଓ ନଳ ପୁଲି ତିଅ ଏବଂ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବେ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା।” ନାରଦ କହିଲେ, ଅଙ୍ଗଦ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, “ଯଥାଶୀଘ୍ର ଜାନକୀକୁ ରଘୁବୀରଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ, ନାହିଁ ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଗିବ।