अग्निपुराणम्

स्तोकाल्पक्षुल्लकाः सूक्ष्मं श्लक्ष्णं दभ्रं कृशन्तनु । मात्राकुटीलवकणा भूयिष्ठं पुरुहं पुरु ।। ३६७.

स्तोक, अल्पक आणि क्षुल्लक म्हणजे लहान; सूक्ष्म म्हणजे बारकावे; श्लक्ष्ण म्हणजे गुळगुळीत; दभ्र म्हणजे हलका; कृश आणि तनु म्हणजे सडपातळ; मात्रा, कुटिल आणि वकण म्हणजे अगदी लहान; भूयिष्ठ, पुरु आणि पुरुह म्हणजे पुष्कळ.

अखण्डं पूर्णसकलमुपकण्ठान्तिकाभितः । समीपे सन्निदाभ्यासौ नेदिष्ठं सुसमीपकं ।। ३६७.

अखंड म्हणजे अखंडित; पूर्ण म्हणजे भरलेले; सकल म्हणजे संपूर्ण; उपकंठ, अंतिक आणि अभितः म्हणजे जवळ; समीप, सन्निद आणि अभ्यास हेही जवळ असणे; नेदिष्ठ म्हणजे सगळ्यात जवळ; सुसमीपक म्हणजे अगदीच जवळ.

सुदूरे तु दविष्ठं स्याद्‌वृत्तं निस्तलवर्तुले । उच्चप्रांशून्नतोदग्रा ध्रुवो नित्यः सनातनः ।। ३६७.

सुदूर म्हणजे फार लांब; दविष्ठ म्हणजे सगळ्यात लांब; वृत्त म्हणजे गोल; निस्तल आणि वर्तुल म्हणजे वर्तुळाकार; उच्च, प्रांशु, उन्नत आणि उद्ग्र हे उंच; ध्रुव म्हणजे स्थिर; नित्य म्हणजे शाश्वत; सनातन म्हणजे चिरंतन.

आविद्धं कुटिलं भुग्नं वेल्लितं वक्रमित्यपि । चञ्चलं चरलञ्चैव कठोरं जठरं दृढ़ं ।। ३६७.

आविद्ध म्हणजे भोक पडलेले; कुटिल म्हणजे वाकडे; भुंग म्हणजे वाकलेले; वेल्लित म्हणजे वळवलेले; वक्र म्हणजे टेढे; चंचल आणि चरळ म्हणजे स्थिर नसलेले; कठोर म्हणजे कडक; जठर म्हणजे मजबूत; दृढ म्हणजे बळकट.

प्रत्यग्रोऽभिनवो नव्यो नवीनो नूतनो नवः । एकतानोऽन्न्यवृत्तिरुच्चण्डमविलम्बितं ।। ३६७.

प्रत्यग्र, अभिनव, नव्य, नवीन, नूतन आणि नव हे सगळे नवे; एकतान म्हणजे सारखेच; अन्यवृत्ति म्हणजे वेगळ्या प्रकारचे; उच्चंड म्हणजे अतिशय तिव्र; अविलंबित म्हणजे विलंब न करता.

उच्चावचं नैकभेदं सम्बाधकलिलं तथा । तिमितं स्तिमितं क्लिन्नमभियोगस्त्वभिग्रहः ।। ३६७.

उच्चावच म्हणजे कधी वर कधी खाली; अनेकभेद म्हणजे विविध प्रकार; संबाध आणि कलिल म्हणजे गर्दी किंवा गोंधळ; तिमित आणि स्तिमित म्हणजे मंद; क्लिन्न म्हणजे ओलसर; अभियोग म्हणजे आरोप; अभिग्रह म्हणजे पकडणे.

स्फतिर्वृद्धौ प्रथा ख्यातौ समाहारः समुच्चयः । अपहारस्त्वपचयो विहारस्तु परिक्रमः ।। ३६७.

स्फति म्हणजे वाढ; वृद्धी म्हणजे वाढ; प्रथा म्हणजे कीर्ती; ख्याती म्हणजे प्रसिद्धी; समाहार आणि समुच्चय म्हणजे एकत्रिकरण; अपहार म्हणजे दूर करणे; अपचय म्हणजे घट; विहार म्हणजे फिरणे; परिक्रमा म्हणजे प्रदक्षिणा.

प्रत्याहार उपादानं निर्द्धारोऽब्यवकर्षणं । विघ्नोऽन्तरायः प्रत्यूहः स्यादास्या त्वासना स्थितिः ।। ३६७.

प्रत्याहार म्हणजे मागे घेणे; उपादान म्हणजे घेणे; निर्धार म्हणजे ठरवणे; अव्यवकर्षण म्हणजे मागे न घेणे; विघ्न, अंतराय आणि प्रत्यूह हे अडथळे; आस्य म्हणजे तोंड; आसन म्हणजे बसण्याची जागा; स्थिती म्हणजे स्थिती.

सन्निधिः सन्निकर्षः स्यात्संक्रमो दुर्गसञ्चरः । उपलम्भस्त्वनुभवः प्रत्यादेशो निराकृतिः ।। ३६७.

सन्निधी आणि सन्निकर्ष म्हणजे जवळ असणे; संक्रमण म्हणजे बदल; दुर्गसंचार म्हणजे कठीण मार्ग; उपलंभ म्हणजे जाणिव; अनुभाव म्हणजे अनुभव; प्रत्यादेश म्हणजे उलट सूचना; निराकृति म्हणजे नकार.

परिरम्भः परिष्वङ्गः संश्लेष उपगूहनं । अनुमा पक्षहेत्वाद्यैडिम्बे भ्रमरविप्लवौ ।। ३६७.

परिरंभ आणि परिष्वंग म्हणजे मिठी मारणे; संश्लेष म्हणजे एकत्र येणे; उपगूहन म्हणजे झाकणे; अनुमान म्हणजे तर्क; पक्ष आणि हेतु म्हणजे कारण; ऐडिंब म्हणजे शंका; भ्रम आणि विप्लव म्हणजे गोंधळ किंवा चूक.

असन्निकृष्टार्थज्ञानं शब्दाद्धि शाब्दमीरितं । सादृश्यदर्शनात्तुल्ये बुद्धिः स्यादुपमानकं ।। ३६७.

जेव्हा जवळ नसलेल्या वस्तूचे ज्ञान शब्दावरून मिळते, त्याला शाब्द म्हणतात; जेव्हा साम्य पाहून ज्ञान होते, त्याला उपमान म्हणतात.

काय्य दृष्ट्वा विना नस्यादर्थापत्तिः परार्थधीः । प्रतियोगिन्यऽगृहीते भुवि नास्तीत्यभावकः ३६७.

कारण न पाहता केवळ परिणाम पाहून जेव्हा काही समजते, त्याला अर्थापत्ति म्हणतात; जेव्हा विरुद्ध वस्तू आढळत नाही, तेव्हा नसल्याचे ज्ञान म्हणजे अभाव.

अग्निरुवाच चतुर्विधस्तु प्रलयो नित्यो यः प्राणिनां लयः । सदा विनाशो जातानां ब्राह्मो नैमित्तिको लयः ।। ३६८.

अग्नी म्हणतो: प्रलय चार प्रकारचे असतात; नित्य प्रलय म्हणजे सर्व जीवांचे विलयन; नेहमी होणारा जन्मलेल्या गोष्टींचा नाश, ब्राह्म प्रलय आणि नैमित्तिक प्रलय.

चतुर्यगसहस्त्रान्ते प्राकृतः प्राकृतो लयः लय आत्यन्तिको ज्ञानादात्मनः परमात्मनि ।। ३६८.

चार युगांच्या हजारो वर्षांच्या शेवटी 'प्राकृत' नाश होतो; पण खरी अंतिम विलय ही ज्ञानामुळे होते, जेव्हा आत्मा परमात्म्यात एकरूप होतो.

नैमित्तिकस्य कल्पान्ते वक्ष्ये रूपं लयस्य ते । चतुर्युगसहस्नान्ते क्षीणप्राये महीतले ।। ३६८.

कल्पाच्या अखेरीस, चार युगांच्या हजारो वर्षांनी, पृथ्वीवर सगळे संपत आले की, मी तुला त्या निमित्तिक नाशाचं स्वरूप सांगतो.

अनावृष्टिरतीवोग्रा जायते शतवार्षिकी । ततः सत्त्वक्षयः स्याच्च ततो विष्णुर्जगत्पतिः ।। ३६८.

शंभर वर्षांची अतिशय भीषण दुष्काळ येतो; त्यानंतर सजीवांचा नाश होतो आणि मग जगाचा स्वामी विष्णू कृती करतो.

स्थितो जलानि पिवति भानोः सप्तसु रश्मिषु । भूपार्तालसमुद्रादितोयं नयति संक्षयं ।। ३६८.

सूर्याच्या सात किरणांत उभा राहून तो पृथ्वी, तळी, समुद्र यांतील सगळं पाणी पिऊन संपवतो.

ततस्तस्यानुभावेन तोयाहारोपबृंहिताः । त एव रश्मयः सप्त जायन्ते सप्त भास्कराः ।। ३६८.

मग त्याच्या प्रभावाने, पाणी शोषून घेतलेल्या त्या सातही किरणांपासून सात सूर्य निर्माण होतात.

दहन्त्यऽशेषं त्रैलोक्यं सपातालतलं द्विज। सूर्म्मपृष्ठसमा भूः स्यात्ततः कालाग्निरुद्रकः ।। ३६८.

हे सात सूर्य त्रैलोक्य आणि पाताळासकट सगळं जाळून टाकतात, द्विजा; पृथ्वी लाटेच्या पृष्ठभागासारखी होते आणि मग काळाग्नी नावाचा रुद्र प्रकट होतो.

शेषाहिश्वाससम्बातात् पातालानि दहत्यधः । पातालेभ्यो भुवं विष्णुर्भुवः स्वर्गं दहत्यतः ।। ३६८.

शेषनागाच्या श्वासामुळे पाताळाखालील लोक जळतात; पाताळातून विष्णू पृथ्वी जाळतो आणि मग स्वर्गही जळतो.

अम्बरी षमिवाभाति त्रैलोक्यामखिलं तथा । ततस्तापपरीतास्तु लोकद्वयनिवासिनः ।। ३६८.

आकाश पूर्णपणे रिकाम्यासारखं चमकतं आणि तसंच सगळं त्रैलोक्य; मग उष्णतेने त्रस्त असलेले दोन लोकांचे रहिवासी त्याचा परिणाम भोगतात.

गच्छन्ति ते महर्लोकं महर्लोकाज्जनं ततः । रुद्ररूपी जगद्दग्ध्वा मुखनिश्वासतो हरेः ।। ३६८.

ते लोक महर्लोकात जातात आणि तिथून जनलोकात; रुद्राने जग जाळल्यानंतर, हरिच्या मुखश्वासातून पुढचं घडतं.

उत्तिष्ठन्ति ततो मेघा नानारूपाः सविद्युतः । शतं वंर्षाणि वर्षन्तः शमयन्त्यग्निमुत्थितम् ।। ३६८.

मग विविध रूपांची, वीजांनी युक्त मेघ निर्माण होतात; ते शंभर वर्षे पाऊस पाडतात आणि निर्माण झालेला अग्नी शांत करतात.

सप्तर्षिस्थानमाक्रम्य स्थितेऽम्भसि शतं मरुत् । मुखनिश्वासतो विष्णोर्नाशं नयति तान् घनान् ।। ३६८.

सप्तर्षींच्या स्थानावर पाणी स्थिर राहिल्यावर, शंभर वर्षांनी, विष्णूच्या मुखश्वासातून आलेल्या वाऱ्यांनी हे मेघ नष्ट होतात.

वायुं पीत्वा हरिः शेषे शेते चैकार्णवे प्रमुः । ब्रह्मरूपधऱः सिद्धैर्जलगैर्मुनिभिस्तुतः ।। ३६८.

वाऱ्याचा उपभोग घेतल्यावर, हरि एकाच महासागरावर शेषावर झोपतो; तो ब्रह्मा रूप धारण करतो आणि सिद्ध, जलचर, ऋषी त्याची स्तुती करतात.

आत्ममायामयीं दिव्यां योगनिद्रां समास्थितः । आत्मानं वासुदेवाख्यां चिन्तयन्मधुसूदनः ।। ३६८.

स्वतःच्या मायेमुळे निर्माण झालेल्या दिव्य योगनिद्रेत तो स्थिर होतो; वासुदेव, मधुसूदन म्हणून स्वतःचाच विचार करतो.

कल्पं शेते प्रबुद्धोऽथ ब्रह्मरूपी सृजत्यऽसौ । द्विपरार्धन्ततो व्यक्तं प्रकृतौ लीयते द्विज ।। ३६८.

तो एक कल्प झोपतो; मग जागा होऊन ब्रह्मा रूप घेऊन सृष्टी निर्माण करतो; दोन परार्धांनंतर, हे सर्व प्रकट पुन्हा प्रकृतीत विलीन होतं, द्विजा.

स्थानात् स्थानं दशगुणमेकस्माद् गुण्यते स्थले । ततोऽष्टादशमे भागे परार्द्धमभिधीयते ।। ३६८.

एका स्थानापासून दुसऱ्या स्थानापर्यंत प्रत्येक दहा पट वाढत जातं; अशा प्रकारे, अठराव्या भागात परार्ध म्हणतात.

परार्धं द्विगुणं यत्तु प्राकृतः प्रलयः स्मृतः । अनावृष्ट्याऽग्निसम्पर्कात् कृते संज्वलने द्विज ।। ३६८.

जे परार्धाच्या दुप्पट आहे, त्याला प्राकृत प्रलय म्हणतात; दुष्काळ आणि अग्नीच्या संयोगाने, तेव्हा जळणं घडतं, द्विजा.