या ग्रंथातील श्लोकांनुसार, देवमूर्तीची रचना अत्यंत नितांत नियमबद्ध आणि प्रमाणबद्ध असावी लागते. मूर्तीचे तळव्याचे रुंदी सहा अंगुळांची व लांबी सात अंगुळांची असावी, तर मधली बोट पाच अंगुळांची मोजली जाते. तर्जनी आणि अनामिका या बोटांची लांबी अर्ध्या अंगुळाने कमी असावी, तर लहान बोट आणि अंगठा प्रत्येकी चार अंगुळांचे असावेत. अंगठ्याला दोन सांधे आणि उर्वरित बोटांना प्रत्येकी तीन सांधे असावेत; सर्व बोटांच्या सांध्यांवर नखांची माप निश्चित केली आहे. छातीचे माप हे पोटाच्या मापाइतकेच असावे, आणि नाभीची रुंदी एक अंगुळ असावी. गुप्तांगांमध्ये असणारे अंतर एक ताळ्याएवढे असावे, आणि नाभीच्या मध्यभागी परिघ बयालीस अंगुळांचा असावा. स्तनांमध्येही ताळ्याएवढे अंतर असावे; स्तनाग्र जवसाच्या दाण्यासारखे लहान, आणि त्याभोवतीचे क्षेत्र दोन अंगुळांचे असावे. छातीभोवतीचा पट्टा चौसष्ट अंगुळांचा असावा, तर त्याखालील माप चारमुखी मूर्तीच्या संदर्भात स्पष्ट केले आहे. कंबरेभोवतीचा परिघ चौपन्न अंगुळांचा असावा, आणि मांडीच्या मुळाशी रुंदी बारा अंगुळांची असावी. त्यानंतर मधला भाग मोठा, आणि खाली जाताना हळूहळू कमी होत जावा; गुडघ्याचा परिघ चौवीस अंगुळांचा (आठाचा तीनपट) असावा. पिंडराच्या मध्यभागी रुंदी सात अंगुळांची, परिघ त्याच्या तीनपट, आणि पिंडराच्या टोकास पाच अंगुळांची रुंदी असावी. त्याचा परिघही तीनपट असावा. पायांचे मोजमाप ताळ्याने घ्यावे, आणि पाय उचलताना त्यांची उंची चार अंगुळांची असावी. टाचेसमोरचा भाग चार अंगुळांचा असावा; पायाची रुंदी तीन विभागांनी मोजावी, आणि टाचा तीन अंगुळांची असावी. अंगठा आणि तर्जनी पाच अंगुळांचे, उर्वरित बोटे प्रत्येकी एक-आठवा भाग कमी करत मोजावी. अंगठ्यावरील नख दीड अंगुळाचे, आणि नख जवसाच्या दाण्यासारखे असावे. इतर भागांची माप अनुक्रमे अर्धा अंगुळाने कमी करत द्यावी; वृषण तीन अंगुळांचे आणि लिंग चार अंगुळांचे असावे. वृषणाच्या टोकास चार अंगुळांचे माप असावे, आणि वृषणाचा परिघ सहा अंगुळांचा असावा. मूर्तीला अलंकारांनी सुशोभित करावे; हे तिच्या वैशिष्ट्यांचे वर्णन आहे. अशा प्रकारे, लोकप्रचलित वैशिष्ट्ये पाहून मूर्ती तयार करावी. उजव्या हातात चक्र, त्याखाली कमळ, डाव्या हातात शंख व गदा ठेवाव्यात—हे काळवस्त्रधारी वासुदेवाच्या चिन्हानुसार आहे. श्री व पुष्टि यांच्या मूर्तीही तयार कराव्यात, ज्यांच्या हातात कमळ व वीणा असावी; त्यांचे उंचावलेले मांड्या असाव्यात, आणि हारधारण करणारे व ज्ञानधारण करणारे यांच्या मूर्तीही असाव्यात. या दोघींना तेजोमंडलात ठेवावे, त्यांच्या अंगावर हत्तींसारखे अलंकार असावेत; पादपीठ कमळासारखे असावे. अशा प्रकारे प्रतिमांची रचना करावी. भगवान सांगतात, मूर्तीच्या पादपीठाची वैशिष्ट्ये मी सांगतो: ते मूर्तीच्या लांबीइतके असावे, उंची अर्ध्या मूर्तीइतकी, आणि रुंदी चार किंवा साठ प्रमाणांची असावी. वर आणि खाली दोन-दोन रांगा सोडून, दोन्ही बाजूंच्या आतील भाग काळजीपूर्वक गुळगुळीत करावे. वर दोन रांगा सोडून, आणि जेथे गर्भगृह आहे त्याच्या खाली, आतील भाग दोन्ही बाजूंनी सम प्रमाणात गुळगुळीत करावा. त्या दोन रांगांच्या मध्ये चार भाग गुळगुळीत करावेत; वरच्या दोन रांगा चार भागांत विभागून, तज्ञांनी पुढे जावे. पट्टा एक भागाचा असावा, आणि त्याची पोकळी अर्ध्या भागाची, दोन्ही बाजू सम प्रमाणात ठेवाव्यात. बाहेर एक पाऊल जागा द्यावी, आणि समोरच्या भागात पाण्याचा निचरा करण्यासाठी तीन विभाग असावेत. हे शुभ पादपीठ विविध प्रकारे तयार करता येते; लक्ष्मी व स्त्रियांसाठी ते आठ ताळ्यांचे असावे. भुवया किंचित लांब, नाक किंचित लहान, चेहरा वरून गोलाकार, आणि तिरके छिद्र टाळावीत. डोळे लांब, प्रत्येकी तीन ज्वारीच्या दाण्याएवढे, आणि रुंदी त्याच्या अर्धी. कानाची जोड जबड्याएवढी मोठी असावी, ओठ वाकडे आणि अलंकरणरहित असावेत. गळा दीड कलाचा, त्याच्या रुंदीने अलंकृत, आणि डोळ्यांशिवाय, मांड्या, गुडघे, पादपीठ यांची रुंदी योग्य प्रमाणात असावी. टाचा, कंबरेचा भाग, आणि कमरेखालचा भाग व्यवस्थित मांडावा; बोटे सात भागांची, आणि लांबी ताळ्याने कमी करावी. जिथे एका डोळ्याचा अभाव आहे, तिथे मांड्या, गुडघे व कमरेचे वर्णन तसेच आहे; मध्यभाग गोल, घन, आणि स्तन जोड्या भरगच्च असाव्यात. स्तन प्रत्येकी तळव्याएवढे असावेत, कंबर अर्ध्या प्रमाणाहून थोडी जास्त, बाकी चिन्हे पूर्वीप्रमाणे, आणि उजव्या हातात कमळ असावे. डाव्या हातात बेलफळ, आणि दोन्ही बाजूंनी शुभ्र यक्षपुच्छ असावेत; नाक लांब, हनू जाड, आणि सर्वांगावर चक्रचिन्ह असावे. भगवान पुढे म्हणतात, मी शालग्रामासारख्या रूपांचे वर्णन करतो, जे भोग व मोक्ष देतात. वासुदेव काळसर, दगडात स्थिर, दोन चक्रांनी युक्त असतो. तो संकर्षण म्हणून ओळखावा, तोही दोन चक्रांनी स्थिर, उत्कृष्ट व लाल रंगाचा. प्रद्युम्न सूक्ष्म चक्रयुक्त, अनेक छिद्रांनी, निळा व लांब आहे. पीतवर्णीय निरुद्ध, कमळचिन्हयुक्त, गोलाकार व दोन-तीन रेषांनी सुशोभित आहे. कृष्ण नारायण नाभीवर उंच, पोकळी असलेला व लांब आहे. परमेष्ठी कमळचक्रचिन्हयुक्त, पाठीवर छिद्र व बिंदू असलेला आहे. विष्णू काळा, जाड चक्रयुक्त, मध्यभागी गदासारखी रेषा आहे. नरसिंह फिकट पिवळा, जाड चक्र व पाच बिंदू असलेला आहे; वराह भालेच्या चिन्हाने युक्त आहे. जर चक्रे असमान असतील, तर ती अशुभ समजली जातात. अशा प्रकारे, मूर्ती व पादपीठाच्या रचनेपासून ते विविध रूपांच्या वैशिष्ट्यांची ही पवित्र व प्रमाणबद्ध मांडणी आहे, जी शास्त्रानुसार अत्यंत आदराने पाळावी.