या शास्त्रानुसार, मूर्ती घडवताना प्रत्येक अवयवाची मोजमापे आणि वैशिष्ट्ये अत्यंत बारकाईने सांगितली आहेत. प्रथम, बंद तोंड एका बोटाएवढे मानले जाते, तर उघडे तोंड दोन बोटाएवढे असावे. नाकाच्या मुळाशी एक बोटाएवढी जागा मोजली जाते. नाकाच्या टोकावर दोन बोटे माप असावे, जे कण्हेरीच्या फुलासारखे दिसावे. डोळ्यांमध्ये, दोन्ही डोळ्यांमधील अंतर तिरके मोजल्यास चार बोटे असावे. डोळ्याच्या कोपऱ्याचे माप दोन बोटे आणि दोन्ही कोपऱ्यांमधील अंतरही दोन बोटे असावे. डोळ्याचा बुबुळ डोळ्याच्या पाचव्या भागात विभागलेला असून, तो तीन भागांत वाटलेला आहे. डोळ्याची रुंदी तीन बोटे, तर डोळ्याचा कपाळाचा भाग अर्ध्या बोटाएवढा असावा. भुवया त्या मापात असाव्यात आणि दोन्ही भुवया समसमान असाव्यात. भुवयांमधील अंतर दोन बोटे, तर भुवेची लांबी चार बोटे असावी. डोक्याची परिघरेषा छत्तीस बोटे असावी. केशवासारख्या मूर्तींसाठी ही परिघरेषा बत्तीस बोटे असावी. पाच डोळे आणि भीषण गळा असलेल्या मूर्तींसाठी परिघ रुंद मोजावा. गळा तीन पट रुंदीचा, आणि त्याची लांबी आठ बोटे असावी. गळ्याची लांबी त्याच्या रुंदीच्या तीन पट असावी, आणि गळा व छातीमधील जागा तसेच मोजावी. खांदे आठ बोटे रुंद, त्यात तीन विभाग व शुभ चिन्हे असावीत. बाहूंमध्ये सात सांधे असावेत, आणि मनगट ते कोपऱ्यापर्यंत सोळा बोटे लांबी असावी. बाहू आणि मनगटाच्या रुंदीचे तीन विभाग असावेत, आणि बाहूच्या वरच्या भागाची परिघरेषा नऊ विभागांत मोजावी. मनगटाच्या मध्यभागी परिघ सोळा बोटे, तर तळहाताजवळ बारावे बोटे परिघ असावा. तळहाताची रुंदी सहा बोटे, लांबी सात बोटे, आणि मधली बोट पाच बोटे लांब असावी. तर्जनी व अनामिका प्रत्येकी अर्ध्या बोटाने कमी, तर लहान बोट आणि अंगठा प्रत्येकी चार बोटे असावेत. अंगठ्याला दोन सांधे, आणि उरलेल्या बोटांना प्रत्येकी तीन सांधे असावेत. प्रत्येक सांध्यावर नखाचे माप दिले आहे. छातीचे माप पोटाच्या मापासारखेच असावे. नाभीचा व्यास एक बोट एवढा असावा. जननेंद्रियांमधील जागा एका तालाएवढी (हाताची लांबी) असावी, आणि नाभीच्या मध्यभागी परिघ बयालीस बोटे असावा. स्तनांमधील अंतरही एका तालाएवढे असावे; स्तनाग्र जवसाच्या दाण्यासारखे, आणि परिघ दोन बोटे असावा. छातीभोवती वस्त्र लपेटताना चौसष्ट बोटे मोजावीत. कमरभोवतीचा परिघ चौपन्न बोटे, आणि मांडीच्या मुळाशी रुंदी बारा बोटे असावी. मांडीच्या मध्यभागी रुंदी वाढत जाते आणि हळूहळू खाली कमी होते. गुडघ्याचा परिघ आठ बोटांचे तीन पट असावा. पोटऱ्याच्या मध्यभागी रुंदी सात बोटे, त्याचा परिघ तीन पट, आणि पोटरीच्या शेवटी रुंदी पाच बोटे असावी. त्याचा परिघही तीन पट असावा. पायांचे माप तालाने घ्यावे, आणि पाय उचलल्यावर लांबी चार बोटे असावी. घोट्यापूर्वी रुंदी चार बोटे मोजावी. पायात रुंदीचे तीन विभाग असावेत, आणि टाच तीन बोटे रुंद असावी. बोटांमध्ये, अंगठा आणि तर्जनी प्रत्येकी पाच बोटे लांब असाव्यात, आणि उरलेल्या बोटांची लांबी प्रत्येकी आठव्या भागाने कमी होत जावी. अंगठ्याच्या वरच्या नखाचे माप एक आणि चौथ्या बोटाएवढे, आणि नख जवसाच्या दाण्यासारखे असावे. इतर अंगांमध्ये प्रत्येकी अर्ध्या बोटाने कमी माप द्यावे. वृषण तीन बोटे, लिंग चार बोटे, आणि वृषणाच्या टोकाचे माप चार बोटे असावे; वृषणाचा परिघ सहा बोटे असावा. मूर्तीला योग्य अलंकारांनी सजवावे. ही सर्व वैशिष्ट्ये या प्रकारे ठरवावीत आणि प्रत्यक्ष जगात दिसणाऱ्या गुणधर्मांचा विचार करावा. उजव्या हातात चक्र आणि त्याखाली कमळ, डाव्या हातात शंख आणि गदा, असे काळ्या वस्त्रातील वासुदेवाच्या चिन्हानुसार करावे. श्री आणि पुष्टी यांनाही कमळ आणि वीणाधारी हातांसह, उंच मांडीवर, हारधारी आणि ज्ञानधारी रूपात घडवावे. त्या दोघींना तेजाचा वर्तुळात, हत्तींसारख्या अलंकारांनी सजवून ठेवावे. पादपीठ कमळासारखे असावे. भगवान पुढे सांगतात—पादपीठाची वैशिष्ट्ये सांगतो. ते मूर्तीच्या लांबीइतके असावे, उंची अर्धी, आणि रुंदी चार किंवा साठ एकके असावी. वर आणि खाली दोन ओळी सोडून, दोन्ही बाजूंनी आतला भाग समसमान गुळगुळीत करावा. वर दोन ओळी सोडून, आणि खालच्या भागात, आतला भाग नीट गुळगुळीत करावा. त्या दोन ओळींच्या मध्ये चार भाग गुळगुळीत करावेत; वरच्या दोन ओळी चार भागांत विभागाव्यात. कंबर एक भागाची, आणि तिची पोकळी अर्ध्या भागाची असावी; प्रत्येक भाग सोडून दोन्ही बाजू समसमान कराव्यात. बाहेरच्या बाजूला एक पाऊल माप द्यावे, आणि समोरच्या भागात पाण्याचा निचरा होण्यासाठी तीन विभागांची जागा ठेवावी. हे शुभ पादपीठ विविध प्रकारे बनवता येते; लक्ष्मी व स्त्रीमूर्तींसाठी ते आठ तालांचे असावे. भुवया थोड्या लांब, नाक थोडे छोटे, आणि चेहरा वरून गोलाकार असावा; आडवे छिद्र टाळावे. डोळे लांबट असावेत, आणि त्यात जवसाच्या तीन दाण्यांचे प्रमाण असावे; डोळ्यांची रुंदी त्याच्या अर्ध्याएवढी असावी. कानाचा जोड मोठा, जबड्याच्या प्रमाणात असावा; ओठ वाकडे आणि नैसर्गिक, बनावटपणा नसावा. या प्रकारे, मूर्ती व पादपीठाची प्रत्येक अंगाची मोजमापे, वैशिष्ट्ये आणि अलंकरणे, शास्त्रात सांगितल्याप्रमाणे अत्यंत बारकाईने आणि भक्तिभावाने घडवावीत.