भगवानाची मूर्ती घडवताना, प्राचीन शास्त्रानुसार प्रत्येक अंगाचा आणि अलंकाराचा अत्यंत बारकाईने विचार केला जातो. प्रथम, हृदयावर एक दोरा, गळ्यावर दोन दोरे, कपाळावर आणि शिरोभागावर प्रत्येकी एक दोरा लावावा. शिरोमणीच्या वरती, ज्ञानीजनांनी एक दोरा ठेवावा आणि त्यावर सात दोरे द्यावेत, असे कमलजन्मा! तीन कांखांमधून सहा दोरे ओढावेत; त्यातील मधला दोरा वगळून बाकीचे दोरे अर्पण करावेत. कपाळ, नाक आणि तोंड यांची लांबी चार बोटांची करावी; गळा आणि कानही चार बोट लांब असावेत. हनुवटी आणि जबड्याची रुंदी प्रत्येकी दोन बोटांची, तर कपाळाची रुंदी आठ बोटांची असावी. कपाळाच्या दोन्ही बाजूंना दोन बोटांची रुंदी असावी आणि त्या जागी चिन्हे असावीत; कान आणि डोळ्यांमधील अंतर चार बोटांचे मानले जाते. कान दोन बोट रुंद, त्याचा बाह्य भाग पाच बोटांचा, आणि कानाची छिद्र कपाळाच्या दोऱ्याने मोजावी. छिद्र असलेले कान सहा बोटांचे, न छिद्र असलेले चार बोटांचे; छिद्र असलेले कान जबड्याएवढे, आणि न छिद्र असलेलेही सहा बोटांचे. सुवासिक पात्र, गोलाकार अलंकार व केक तयार करावेत; वरचा ओठ दोन बोटांचा, खालचा त्याच्या अर्ध्या लांबीचा असावा. डोळा अर्ध्या बोटाचा, तोंड चार बोटांचे; लांबी आणि रुंदी एक व अर्धा बोट सांगितले आहे. बंद तोंड असे; उघडे तोंड दोन बोटांचे मानले जाते; नाकाच्या मुळाशी एक बोट मोजावा. नाकाच्या टोकाचा उठाव दोन बोटांचा, तो कण्हेरीसारखा असावा; डोळ्यांमधील अंतर तिरप्या मोजणीने चार बोटांचे. डोळ्याच्या कोपऱ्याचा भाग दोन बोटांचा, त्यातील अंतरही दोन बोटांचे; डोळ्याचा काळा भाग म्हणजे पुतळी, डोळ्याचा पाचवा भाग, आणि तो तीन भागांत विभागला जातो. डोळ्याची रुंदी तीन बोटांची, डोळ्याचा खाचा अर्ध्या बोटाचा; भुवयांच्या रेषा त्याच प्रमाणात, आणि भुवया समसमान असाव्यात. भुवयांमधील अंतर दोन बोटांचे, भुवयांची लांबी चार बोटांची; डोक्याचा घेर छत्तीस बोटांचा. केशवापासून पुढील मूर्तींसाठी घेर बत्तीस बोटांचा; पाच डोळे आणि उग्र गळा असलेल्या मूर्तींसाठी घेर पुन्हा रुंदीत मोजावा. गळा त्याच्या रुंदीपेक्षा तीनपट, म्हणजे आठ बोटांची लांबी; गळ्याची लांबी त्याच्या रुंदीपेक्षा तीनपट, आणि गळा व छातीमधील अंतरही तसेच मोजावे. खांदे आठ बोटांचे, त्यात तीन विभाग आणि शुभ चिन्हे असावीत; हातात सात सांधे, आणि मनगट सोळा बोटांचे. हाताची रुंदी तीन विभागांची, मनगटाचीही तशीच; बाहूच्या वरच्या भागाचा घेर नऊ विभागांचा. मनगटाच्या मधल्या भागाचा घेर सोळा बोटांचा, तर तळहाताचा घेर बारा बोटांचा. तळहाताची रुंदी सहा बोटांची, लांबी सात बोटांची; मधला बोट पाच बोटांचा. तर्जनी आणि अनामिका, अर्ध्या बोटाने कमी करून घडवाव्यात; लहान बोट आणि अंगठा प्रत्येकी चार बोटांचे. अंगठ्याला दोन सांधे, बाकीच्या बोटांना प्रत्येकी तीन सांधे; सर्व सांध्यांच्या वर नखांची मोजणी ठरवावी. छातीची मोजणी म्हणजे पोटाची मोजणी; नाभीचा व्यास एक बोट असावा. गुप्तांगांमधील अंतर एक ताळा (हाताचा पसर) एवढे, नाभीच्या मधल्या भागाचा घेर बेचाळीस बोटांचा. स्तनांमधील अंतरही एक ताळा; स्तनाग्र ज्वारीच्या दाण्यासारखे, आणि त्याभोवती दोन बोटांचा भाग असावा. छातीभोवतीचा पट्टा चौसष्ट बोटांचा, आणि त्याखालील पट्टा, चारमुखी मूर्तींसाठी, तसेच घडवावा. कंबरेचा घेर चौपन्न बोटांचा, आणि मांडीच्या मुळाशी रुंदी बारा बोटांची. तिथून मध्यभाग मोठा, मग हळूहळू कमी; गुडघ्याचा घेर तीन पट आठ बोटांचा. पोटऱ्याच्या मध्यभागाची रुंदी सात बोटांची, घेर तीनपट, आणि पोटऱ्याच्या टोकाची रुंदी पाच बोटांची. त्याचा घेर तीनपट, पाय ताळ्याने मोजावे; पाय उचलून लांबीने चार बोटांचे असावेत. टाचेखाली चार बोटांची रुंदी असावी; पायाची रुंदी तीन विभागांची, टाच तीन बोटांची. अंगठा आणि तर्जनी पाच बोटांचे, आणि उरलेली बोटे प्रत्येकी एक आठवा भाग कमी करत घडवावीत. अंगठ्याच्या वरच्या नखाचा आकार एक व एक चौथाई बोट, आणि नख ज्वारीसारखे असावे. इतर भागांचे नख प्रत्येकी अर्ध्या बोटाने कमी करत घडवावेत; वृषण तीन बोटांचे, लिंग चार बोटांचे. अंडकोषाचा टोक चार बोटांचे, वृषणाचा घेर सहा बोटांचा. मूर्तीला अलंकारांनी सजवावे; ही त्याच्या अंगांची आखणी आहे. जगात दिसणाऱ्या वैशिष्ट्यांचा विचार करून अशी मूर्ती घडवावी. उजव्या हातात चक्र ठेवावे, त्याखाली कमळ; डाव्या हातात शंख आणि गदा, काळवर्णीय वासुदेवाच्या चिन्हानुसार. श्री आणि पुष्टी यांच्या हातात कमळ आणि वीणा असाव्यात; उंच मांडी, हारधारी आणि विद्याधारी अशा मूर्तीही बनवाव्यात. ही दोन मूर्ती तेजाच्या वर्तुळात, हत्तींसारख्या शोभिवंत अलंकारांनी सजवाव्यात; पादपीठ कमळासारखे असावे, आणि मूर्तींसाठी असेच करावे.