एकदा, परमेश्वराच्या मूर्तीची स्थापना करण्याची पवित्र प्रक्रिया सुरू होत होती. या प्रक्रियेत, प्रथम, मूर्ती तयार करण्यासाठी वापरण्यात येणाऱ्या साधनाचा समर्पण केला जातो, त्यात विष्णूचे रूप मानले जाते. त्या साधनाचे पुढचे, मागचे आणि इतर भाग दाखवून त्याचे पूजन करावे लागते. मग, स्वतःला संयमित ठेवून, हातात कुऱ्हाड घेऊन, कारागीर दगडाला चौकोनी आकार देतो. यानंतर, पायरीसाठी दगड थोडासा खालील बाजूने तयार केला जातो. तो दगड एका रथावर ठेवून, त्यावर कापडाने झाकून, कारागीराच्या कार्यशाळेत आणला जातो. तेथे त्याचे विधिपूर्वक पूजन होते आणि मग कारागीर मूर्ती घडवायला सुरुवात करतो. यावेळी, भगवंत स्वतः सांगतात, “मी तुला वासुदेव आणि इतर देवांच्या मूर्तींची वैशिष्ट्ये सांगतो. या मूर्ती मंदिरात पूर्व किंवा उत्तर दिशेला तोंड करून असाव्यात.” स्थापन करून, पूजन आणि बलि अर्पण केल्यानंतर, मध्यभागी एक दोरा ओढावा. कारागीर हा दोरा नऊ भागांत विभागतो आणि नवव्या भागावर लक्ष केंद्रित करतो. दगडावर, सुपाच्या आकाराएवढा भाग ‘एक अंगुल’ (बोटाची रुंदी) मानला जातो. दोन अंगुल व्यासाचा गोल भाग ‘कालनेत्र’ म्हणतात. एका भागाचे तीन भाग करून टाचांचा भाग तयार करावा, तसेच एक भाग गुडघ्यांसाठी, आणि एक भाग मानेसाठी वापरावा. मुकुटाची लांबी एक ताल (हाताचा माप) असावी, चेहरा देखील तितकाच; मान आणि हृदय प्रत्येकी एक ताल असावे. नाभीपासून गुप्तेंद्रियापर्यंत एक ताल, मांड्या दोन ताल, पिंडऱ्या दोन ताल – अशा या मापांची सांगड आहे. पायाच्या ठिकाणी दोन दोरे, पिंडरीच्या मध्यभागी एक दोरा, गुडघ्यावर दोन दोरे, मांड्यांच्या मध्यावर एक दोरा लावावा. गुप्तेंद्रियाजवळ एक, कंबरेवर एक, आणि नाभीवर कटीबंध बांधण्यासाठी आणखी एक दोरा असावा. हृदयावर एक, मानेला दोन, कपाळावर एक, आणि डोक्याच्या शिखरावर एक दोरा लावावा. शिखरमणीच्या वर एक दोरा विद्वानांनी लावावा; वरच्या बाजूस सात दोरे द्यावे, हे लक्ष्मीपती ब्रह्मदेवाला सांगतात. तीन बगलांच्या जागेतून, सहा दोरे लावावेत; मध्यभागी असलेला दोरा वगळून इतर दोरे ठेवावेत. कपाळ, नाक आणि तोंड प्रत्येकी चार अंगुल लांब असावेत; मान आणि कानही चार अंगुल लांब असावेत. हनुवटी आणि जबड्याची रुंदी प्रत्येकी दोन अंगुल असावी; कपाळाची रुंदी आठ अंगुल असावी. कपाळाच्या बाजूला दोन अंगुल रुंद, त्यावर चिन्हे असावीत; कान आणि डोळ्याच्या मध्ये चार अंगुल अंतर असावे. कान दोन अंगुल रुंद, बाह्य भाग पाच अंगुल, आणि कानाची उघडण भुवयांच्या दोऱ्याने मोजावी. छिद्र असलेले कान सहा अंगुल, न छिद्र असलेले चार अंगुल; छिद्र असलेले कान जबड्याएवढे, न छिद्र असलेले देखील सहा अंगुल. गंधपात्र, वर्तुळाकार अलंकार, आणि प्रसादाचा केक तयार करावा. वरचा ओठ दोन अंगुल, खालचा ओठ त्याच्या अर्धा. डोळा अर्धा अंगुल, तोंड चार अंगुल; लांबी व रुंदी मिळून एक व अर्धा अंगुल. तोंड बंद असेल तर असे, उघडे तोंड दोन अंगुल मानले जाते; नाकाच्या मुळाशी एक अंगुल. नाकाच्या टोकाचा प्रक्षेप दोन अंगुल, तो करवीर फुलासारखा असावा; डोळ्यांमध्ये तिरके मोजल्यास चार अंगुल अंतर असावे. डोळ्याच्या कोपऱ्याला दोन अंगुल, त्यांच्यातील अंतरही दोन अंगुल; डोळ्याचा बुबुळ तिसऱ्या भागात विभागावा. डोळ्याची रुंदी तीन अंगुल, डोळ्याचा खाच अर्धा अंगुल; भुवया तितक्याच मापाच्या, आणि दोन्ही भुवया सारख्या असाव्यात. भुवयांमध्ये दोन अंगुल अंतर, भुवयांची लांबी चार अंगुल; डोक्याचा परिघ छत्तीस अंगुल. केशव वगैरे मूर्तींसाठी परिघ बत्तीस अंगुल; पाच डोळे आणि उग्र गळा असलेल्या मूर्तींसाठी परिघ पुन्हा रुंद मोजावा. मान तीनपट रुंदीची, लांबी आठ अंगुल; मान तीनपट रुंदीची असावी, आणि मान व छातीमधील अंतरही तसंच मोजावं. खांदे आठ अंगुल रुंद, त्यात तीन विभाग आणि शुभ चिन्हे; हात सात सांधे असलेले, आणि मनगट सोळा अंगुल लांब. हाताची रुंदी तीन विभाग, मनगटाचीही तशीच; हाताच्या वरच्या भागाचा परिघ नऊ विभाग. मनगटाच्या मध्यभागी परिघ सोळा अंगुल, तळहाताचा परिघ बारा अंगुल. तळहाताची रुंदी सहा अंगुल, लांबी सात अंगुल; मध्यमा बोट पाच अंगुल. तर्जनी व अनामिका प्रत्येकी अर्धा अंगुल कमी, लहान बोट व अंगठा प्रत्येकी चार अंगुल. अंगठ्याला दोन सांधे, बाकीच्या बोटांना प्रत्येकी तीन सांधे; सर्व सांध्यांवर नखांची माप निश्चित केलेली आहे. छातीचे माप हेच पोटाचे माप आहे; नाभीचा व्यास एक अंगुल, तसे मोजावे. गुप्तेंद्रियांच्या मधील जागा एका तालाएवढी; नाभीच्या मध्यभागी परिघ बयालीस अंगुल. स्तनांमधील अंतर एका तालाएवढे; स्तनाग्र ज्वारीच्या दाण्यासारखे, आणि त्याभोवतालचा भाग दोन अंगुल. छातीभोवतीचा वस्त्रपट्ट्याचा परिघ चौसष्ट अंगुल, आणि त्याखालील वस्त्रपट्ट्याचे माप चारमुखी मूर्तींसाठी तसेच. कंबरेचा परिघ चौपटचवन्न (५४) अंगुल; मांड्यांच्या मुळाशी रुंदी बारा अंगुल. तिथून मध्यभाग जास्त रुंद, आणि हळूहळू खाली येताना अरुंद; गुडघ्याचा परिघ तीनपट आठ अंगुल. पिंडरीच्या मध्यभागाची रुंदी सात अंगुल; तिचा परिघ तीनपट, आणि टोकाला पाच अंगुल रुंदी असावी. अशा प्रकारे, विधिपूर्वक, प्रत्येक मोजमाप, प्रत्येक भाग, परमेश्वराच्या मूर्तीच्या निर्मितीत पवित्रतेने आणि श्रद्धेने पाळले जाते, जेणेकरून त्या मूर्तीत दिव्य तेज आणि सौंदर्य प्रकट होईल.