एकदा, मंदीर निर्मितीचे दिव्य रहस्य सांगताना भगवंत म्हणाले—मंदीराच्या मध्यभागी, चार विभाग असलेली एक संरचना लोखंडाची उभारावी. त्या भोवती, बारा विभागांची भिंत उभारली जावी. तळाच्या भिंतीची उंची, एकूण लांबीच्या चौथ्या भागाएवढी असावी; आणि त्या भिंतीवर उभारलेला वेदिका, भिंतीच्या उंचीच्या दुप्पट असावा. प्रदक्षिणा मार्ग, वेदिकेच्या लांबीच्या चौथ्या भागाएवढा असावा आणि दोन्ही बाजूंनी समान अंतर असावे. मुख्य प्रवेशद्वारासमोरील विस्तार, उंबऱ्याच्या रुंदीइतका किंवा सौंदर्य व योग्यतेनुसार त्याच्या दुप्पट असू शकतो. सभामंडपाच्या पुढे, दोन गर्भसूत्रे रुंदीभर टाकावीत आणि त्याची लांबी एक फूट अधिक असावी; मध्यभागी खांबांनी अलंकृत असावी. इच्छेनुसार, गर्भगृहाच्या मापानुसार मुखमंडप उभारावा किंवा एक्याऐंशी फूट लांबीचा मंडप मागच्या बाजूने सुरू करावा. पूर्वेकडील द्वाराच्या मांडणीत, पायांच्या टोकांवर देवतांना अर्पण करावे; तसेच, परिघाच्या मांडणीत, दोनतीस देवतांना टोकांवर अर्पण करावे. हेच एक सर्वसाधारण मंदीराचे लक्षण आहे. आता, मूर्तीच्या मापाने किंवा स्वतःच्या मापाने उभारावयाच्या दुसऱ्या प्रकारच्या मंदीराचे ऐका. मूर्तीच्या मापानुसार योग्य वेदिका उभारावी; गर्भगृह हे वेदिकेच्या अर्ध्या मापाचे असावे आणि भिंती गर्भगृहाच्या मापाच्या सम असाव्यात. उंची ही भिंतीच्या मापावर ठरवावी आणि शिखर हे भिंतीच्या सावलीच्या दुप्पट उंच असावे. प्रदक्षिणा मार्ग शिखराच्या मापाच्या चौथ्या भागाएवढा, तर मुखमंडप शिखराच्या मापाच्या चौथ्या भागाएवढा असावा. रथमंडपासाठी बाहेर पडण्याचा मार्ग गर्भगृहाच्या आठव्या भागाएवढा असावा आणि तीन रथमंडप परिघाच्या प्रमाणानुसार उभारावेत. किंवा, रथमंडपाचा मार्ग त्याच्या तिसऱ्या भागाएवढा असावा; तीन रथमंडपांसाठी तीन वेदिका नेहमीच असाव्यात. शिखरासाठी चार सूत्रे टाकावीत; पोपटाच्या चोचीवर आडवे सूत्र ठेवावे. शिखराच्या अर्ध्या उंचीवर सिंहाची मूर्ती घडवावी आणि पोपटाच्या चोच्या मध्य सांध्यावर बसवाव्यात. दुसऱ्या बाजूनेही तसेच सूत्र टाकावे; त्यावर, गळा व मनासारखा कमान असलेला वेदी असावा. ती वेदी तुटलेल्या किंवा विकृत खांद्याची नसावी; वेदीवर त्याच मापाचा कलश बसवावा. द्वार हे मापाच्या दुप्पट रुंदीचे असावे आणि त्यावर शुभ अशा उदुंबराच्या फांदीची प्रतिष्ठा करावी. द्वाराच्या चौथ्या भागावर चंड व प्रचंड यांची स्थापना करावी; विष्वक्सेनासारखे दोन दंड असावेत आणि कलशावर श्री उदुंबरावर विराजमान करावी. मंदिराच्या चौथ्या भागात, कमलांनी अलंकृत व दिशांच्या रक्षणार्थी गजराजांनी कलशांनी स्नान घातलेली सुंदर मूर्ती असावी; परिघभिंतीची उंची त्या प्रमाणात असावी. प्रवेशद्वार हे मंदिरापेक्षा एक फूट कमी उंचीचे असावे; पाच हस्त उंचीच्या देवतेसाठी वेदिका एक हस्ताची असावी. सभामंडपाच्या पुढे गरुडमंडप व भूमिस्थान उभारावे; मूर्तीच्या आठ दिशा असाव्यात, प्रत्येकी एक. पूर्वेला वराह, दक्षिणेला नरसिंह, पाण्यात श्रीधर, उत्तरेला हयग्रीव, आग्नेयेस जमदग्नीपुत्र, नैऋत्येस राम, वायव्येस वामन, पश्चिमेस वासुदेव, आणि ईशान्येस वसु, आदित्य इत्यादींची व्यवस्था असावी. भगवान पुढे सांगतात—मंदिरात देवतांची प्रतिष्ठापना करावी. पाच गर्भगृहांच्या मध्यभागी वासुदेवाची प्रतिष्ठा करावी. वामन, नरहरी, अश्वशीर्ष, आणि शूकर अनुक्रमे आग्नेय, नैऋत्य, वायव्य आणि ईशान्य दिशांना असावेत. नंतर, नाऱ्याण मध्यभागी, अंबिका आग्नेयेस, भास्कर नैऋत्येस, ब्रह्मा वायव्येस, आणि लिंग ईशान्येस प्रतिष्ठित करावे. किंवा, रुद्ररूप, किंवा नऊ गर्भगृहांमध्ये वासुदेव मध्यभागी, डावीकडे आणि उजवीकडे अनुक्रमे पूर्व वगैरे दिशांना असावेत. लोकपाल, इंद्रापासून सुरू होऊन, किंवा नऊ गर्भगृहांत, पाच गर्भगृहांची व्यवस्था करावी, परमपुरुष मध्यभागी असावा. लक्ष्मी व वैश्रवण पूर्वेस, मातृका दक्षिणेस, स्कंद, गणेश, ईशान, सूर्य इत्यादी पश्चिमेस, ग्रहही तिथेच असावेत. उत्तर दिशेला मत्स्यादि दहा रूपे, आग्नेयेस चंडिका, नैऋत्येस अंबिका, वायव्येस सरस्वती, ईशान्येस पद्मा व ईशा, मध्यभागी वासुदेव किंवा नारायण, तेरा गर्भगृहांच्या मंदिरात विश्वरूप हरि मध्यभागी असावा. पूर्वेस केशव वगैरे, किंवा इतर गर्भगृहांत हरि स्वतः; मूर्ती माती, लाकूड, धातू किंवा रत्नाची बनवावी. ती सात प्रकारची सांगितली आहे—शिला, सुगंधित पदार्थ, पुष्प, मृत्तिका इत्यादी. योग्य वेळी पूजा केल्यास, या मूर्ती सर्व मनोकामना पूर्ण करतात. आता मी शिला मूर्तीचे वर्णन करतो आणि ती शिला कोठून घ्यावी तेही सांगतो. डोंगर नसतील तर जमिनीतील शिला घ्यावी; पांढरी, लालसर, पिवळी व काळी या रंगातील शिला श्रेष्ठ मानली जाते. जर योग्य रंगाची शिला मिळाली नाही, तर सिंह संस्कार करून इच्छित रंग प्राप्त करावा. शिलेला पांढरी रेषा टोकाला असावी किंवा सिंह संस्कारामुळे काळा टोक; कांस्य घंटेसारखा नाद आल्यास, ती शिला पुरुषार्थ दर्शवते—त्यातून ठिणग्या पडतात. वर्तुळचिन्ह असलेली शिला स्त्रीलिंग दर्शवते; आकार नसल्यास ती नपुंसक मानली जाते. शिलेत वर्तुळ दिसल्यास, गर्भयुक्त मानून त्याचा त्याग करावा. मूर्ती उद्देशाने, वनात जाऊन व्रत करावे; तिथे खोदून, लेप करून, मंडपात हरि देवतेची पूजा करावी. अशा प्रकारे, भगवंतांनी मंदिर निर्मितीची आणि देवप्रतिष्ठेची दिव्य रहस्ये, मापांची, मूर्तीच्या गुणांची आणि पूजेच्या पद्धतीची सुस्पष्ट व श्राव्य कथा ब्राह्मणांना सांगितली.