या पवित्र आख्यायिकेची सुरुवात परमेश्वरास वंदन करीत होते. सर्वप्रथम, आद्य बीजाक्षरे—‘अ’, ‘आ’, ‘अं’, ‘अः’—यांना नमस्कार केला जातो. ‘ॐ’ पासून सुरू होणाऱ्या आणि ‘नमः’ ने समाप्त होणाऱ्या सर्व मंत्रांना वंदन, आणि त्यानंतर श्रीनारायणाला नमस्कार अर्पण केला जातो. ‘ॐ’, ‘तत्’, ‘सत्’ आणि ब्रह्म—यांना वंदन; ‘ॐ’ विष्णूंना नमस्कार; ‘ॐ’, ‘क्षों’, ‘ॐ’—श्री नृसिंहाला नमस्कार. पुढे, ‘ॐ भूः’ उच्चारून, हे राजाधिराजांनो, परमेश्वर श्रीवराह यांना वंदन केले जाते. त्यांच्या मूर्ती वेगवेगळ्या रंगांच्या—लालसर, पिवळ्या, निळ्या, काळ्या आणि लाल—रूपात प्रकट होतात. कधी मेघासारखे गडद, कधी अग्निसारखे तेजस्वी, कधी मधाच्या रंगासारखे सुवर्ण—अशा नव नेतृत्वांनी युक्त आहेत. स्वर बीजाक्षरांचे अवयव, त्यांची नावे शेवटी जोडून, योग्य क्रमाने मांडली जातात. मंत्रतत्त्व जाणणाऱ्यांनी हृदयादी अवयव विभागून स्थापावेत; व्यंजन बीजाक्षरे वेगळ्या वैशिष्ट्यांनी युक्त आहेत. ‘नमः’ ने संपणारे आणि दीर्घस्वरांनी जोडलेले मंत्र ‘अंग’ (मुख्य अवयव) म्हणतात; लघुस्वरांनी जोडलेले ‘उपांग’ (उप-अवयव) म्हणून ओळखले जातात. नावे आणि अक्षरे विभागून शेवटी असलेले मंत्र श्रेष्ठ मानले जातात; दीर्घ व लघु स्वरांनी एकत्रित मुख्य व उप-अवयव क्रमाने मांडले जातात. हृदयादी स्थापनेसाठी व्यंजनांचा हा क्रम आहे; आपल्या बीजाक्षरांनी व नावांनी विभागून, मुख्य व उप-अवयवांसह. हृदय वगैरे अवयव, मुख्य व उप-अवयवांसह, बारा व पाच शेवटांपासून स्थापून, इच्छित सिद्धीसाठी जपावे. हृदय, शिर, शिखा, कवच, नेत्र, मुकुट—ही बीजाक्षरांची सहा अवयवे; मूळ बीजाचे बारा अवयव आहेत. हृदय, शिर, शिखा, कवच, अस्त्र, नेत्र, तसेच उदर; पाठी, बाहू, मांड्या, गुडघे, पिंडऱ्या व पाय—हे सर्व योग्य क्रमाने स्थापावे. ‘कं’, ‘टं’, ‘पं’, ‘शं’—वैनतेय; ‘खं’, ‘ठं’, ‘फं’, ‘षं’—गदामंत्र; ‘गं’, ‘डं’, ‘बं’, ‘सं’—बलमंत्र; ‘घं’, ‘ढं’, ‘भं’, ‘हं’—श्रीला नमस्कार. ‘वं’, ‘शं’, ‘मं’, ‘क्षं’—पांचजन्य; ‘छं’, ‘तं’, ‘पं’—कौस्तुभ; ‘जं’, ‘खं’, ‘वं’—सुदर्शन; ‘सं’, ‘वं’, ‘दं’, ‘चं’, ‘लं’—श्रीवत्स. ‘ॐ’, ‘धं’, ‘वं’—वनमाला; महाअनंताला खरेच नमस्कार. ज्या मंत्रांना बीजाक्षरे नाहीत, त्यांचे अंग शब्दांनी तयार करावे. आपल्या वर्गाच्या शेवटी नाव जोडून, हृदयादी अवयव पाच प्रकारांनी मांडावे; प्रणव (ॐ) सहित, हृदयादी पाच प्रकाराने सांगितले आहे. प्रणव हे प्रथम हृदय, परा हे शिर व शिखा; कवच आपल्या नावाने, अस्त्र नावाच्या शेवटी. ‘ॐ’, ‘परा’, ‘अस्त्र’ आणि आपले नाव, चतुर्थी विभक्ती व ‘नमः’ याने समाप्त; एकवीर्यापासून दशवीर्यापर्यंत, आपला मंत्र. लहान बोट व हातांच्या टोकांवर शरीरस्वरूपाची पूजा करावी; परा हा पुरुषाचा आत्मा आहे, आणि त्याचे स्वरूप द्वैतीय आहे. ‘ॐ’—परमात्म्याला, अग्नीस्वरूपाला, तसेच वायू व सूर्य, जे द्वैतीय स्वरूपाचे आहेत—यांना वंदन. त्रैगुण्ययुक्त, सर्वव्यापी अग्नी हातावर व शरीरावर स्थापावा. वायू व सूर्य दोन्ही हातांच्या शाखांवर—उजवा व डावा—स्थापावेत; हृदय व शरीरात, त्रिकूट व चतुर्थ स्वरूपात त्यांची स्थापना करावी. ऋग्वेद, सर्वव्यापी, हातावर; यजुर्वेद बोटांवर; अथर्वस्वरूप दोन्ही तळहातांवर; डोके, हृदय व पायांच्या टोकांवर स्थापावे. सर्वव्यापी आकाश हातावर व शरीरावर; बोटांवर वायू व इतर; डोके, हृदय, गुप्तांग व पायांवर. वायू, अग्नी, जल, पृथ्वी—ही पंचकूट मांडणी; मन, कान, त्वचा, डोळे, जिभ, नाक—ही षट्कूट रूपे. सर्वव्यापी मन, अंगठ्यापासून सुरू करून क्रमाने स्थापावे; डोके, तोंड, हृदय, गुप्तांग व पायांवर दयाळूचे स्वरूप मांडावे. मूळ स्वरूप, सर्वत्र व्यापलेले, जीव म्हणून ओळखले जाते; भूः, भुवः, स्वः, महः, जनः, तपः, सत्य—ही सात विभागणी. हात व शरीरावर, अंगठ्यापासून क्रमाने मूळ स्वरूप स्थापावे; सातवे, तळहाताच्या मुळाशी, शरीरात, जगांचा अधिपती म्हणून क्रमाने स्थापावे. शरीरात—डोके, कपाळ, तोंड, हृदय, गुप्तांग व पायांच्या टोकांवर—अग्निष्टोम, उक्थ, षोडशी, वाजपेय. अतिरात्र व आप्तोर्याम—यज्ञाचा सारांश—ही सात रूपे; स्थिर आत्मा, मन, शब्द, स्पर्श, रूप, रस आणि पुढे गंध व बुद्धी, सर्वव्यापी, हात व शरीरावर क्रमाने स्थापावी; शेवटची दोन तळहातांवर, कपाळ, तोंड व हृदयावर. नाभी, गुप्तांग व पायांत, आठ प्रकारची योजना—जीव, बुद्धी, अहंकार, मन, शब्द, गुण, वायु. रूप, रस—ही नऊ प्रकारची आत्मा; प्राण दोन्ही अंगठ्यांत; बाकीचे क्रमाने तर्जनीपासून डाव्या अनामिकेपर्यंत. शरीरात—डोके, कपाळ, तोंड, हृदय, नाभी, गुप्तांग, गुडघे, पाय—ही दहा प्रकारची आत्मा, इंद्र म्हणून सर्वत्र स्थापावी. दोन्ही अंगठ्यांत अग्नी; तर्जनी व इतर बोटांत क्रमाने; डोके, कपाळ, तोंड, हृदय, नाभी, गुप्तांग, गुडघे. दोन्ही पायांत, अकरा प्रकारचे आत्मतत्त्व: मन, कान, त्वचा, डोळे, जिभ, नाक, वाणी, हात, पाय, मलद्वार. जननेंद्रिय, मन, सर्वव्यापी; कान दोन्ही अंगठ्यांत; तर्जनीपासून आठ क्रमाने; बाकीचे दोन्ही तळहातांत. शरीराच्या वरच्या अवयवांत, कपाळ, तोंड, हृदय, नाभी, गुप्तांग; दोन्ही मांड्या, पिंडऱ्या, घोटे, पाय—या क्रमाने—विष्णु, मधुसूदन, त्रिविक्रम, वामन, श्रीधर, हृषीकेश, पद्मनाभ. दमोदर, केशव, नंतर परमानारायण; मग माधव व गोविंद—अशा प्रकारे सर्वव्यापी विष्णूची स्थापना करावी. अंगठे, तळहात, पाय, गुडघे, कंबर, डोके, शिखा, कंबर, गुडघे व पाय—यावर योग्य रीतीने स्थापना करावी. बारा प्रकारची आत्मा, पंचविसावे, आणि सव्वीसाव्या तत्त्वाची मांडणी; पुरुष, स्थिर, ‘मी’पणाची भावना, मन, बुद्धी, शब्दतत्त्व. तसेच, स्पर्श, रस, रूप, गंध; कान, त्वचा, डोळे, जिभ, नाक, वाणी, हात, पाय, मलद्वार. अशा प्रकारे, या वेदविधीमधून, विविध बीजाक्षर, मंत्र, अवयव, तत्त्व, देवता, यांचे अंगावर व मनात स्थापनेचे रहस्य सांगितले जाते—ज्यामुळे साधकाला सर्वांगीण सिद्धी व परमात्म्याशी एकरूपता प्राप्त होते.