देवतांची पूजा कशी करावी, याचे अत्यंत तपशीलवार आणि मंगल मार्गदर्शन येथे दिले आहे. देवतेच्या उजव्या बाजूला धनुष्य-बाण आणि तलवार ठेवावी, तर डाव्या बाजूला ढाल, श्री (समृद्धी) आणि पुष्टी (पोषण) समोर डाव्या बाजूला ठेवावीत. वनफुलांची माळ, श्रीवत्स, कौस्तुभ आणि दिशांचे रक्षक हे बाहेरील बाजूस ठेवावेत. या सर्वांची त्यांच्या स्वतःच्या मंत्रांनी पूजा करावी, आणि शेवटी विष्णूला अर्घ्य अर्पण करावे. देवतेच्या अवयवांची, वेगवेगळ्या किंवा एकत्रित स्वरूपात, बीजमंत्रांनी पूजा करावी. मंत्रोच्चार, प्रदक्षिणा, स्तुती आणि अर्घ्य अर्पण केल्यानंतर, हृदयात ध्यान करताना, 'मी ब्रह्मा आहे, हरि म्हणजे तूच आहेस' अशी भावना मनात आणावी. आवाहन करताना 'या' असे म्हणावे आणि विसर्जन करताना 'क्षमस्व' असे म्हणावे. आठ अक्षरी व इतर मंत्रांनी अशी पूजा केल्याने मोक्षप्राप्ती होते. एकरूप देवतेची पूजा कशी करावी हे सांगितले. आता नवव्यूहांच्या पूजेची माहिती ऐका. वासुदेव आणि इतर देवता दोन अंगठ्यांवर, त्यानंतर तर्जनी आणि इतर बोटांवर, शरीरावर, डोक्यावर, कपाळावर आणि मुखावर स्थानापन्न कराव्यात. हृदय, नाभी, गुप्तांग, गुडघे, पाय, आणि मध्यभाग, पूर्वेकडून सुरुवात करून, एक आसन, नऊ रूपे आणि नऊ आसनांची पूजा करावी. कमळाच्या नऊ पाकळ्यांमध्ये, नवव्या रूपासह, पूर्वीप्रमाणे नऊ विहारांची पूजा करावी. त्या केंद्रस्थानी वासुदेवाची पूजा करावी. नारद म्हणतात, "आता मी अग्निहोत्र विधी सांगतो, ज्यामुळे सर्व इच्छित वस्तू प्राप्त होतात." यासाठी चौरस जागा निवडावी, चौवीस अंगुळे आणि त्यात आणखी चार अंगुळे मोजून दोरीने माप घ्यावे आणि त्या प्रमाणात भूमी खणावी. यानंतर नारद विचारतात, "वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न आणि अनिरुद्ध या मंत्रांनी पूज्य देवतांचे लक्षणे मला सांग." पूजेच्या सुरुवातीला भगवंताला नमस्कार करावा, 'अ', 'आ', 'अं', 'अः' या बीजाक्षरांना, 'ॐ' ने सुरू होणाऱ्या आणि 'नमः' ने संपणाऱ्या मंत्रांना, आणि नंतर नारायणाला नमस्कार करावा. 'ॐ', 'तत्', 'सत्', आणि प्रत्यक्ष ब्रह्म यांना, 'ॐ' विष्णूंना, 'ॐ क्षों', 'ॐ' भगवंत नरसिंहाला नमस्कार. 'ॐ भूः' म्हणत भगवंत वराहाला नमस्कार. या रूपे वेगवान, तांबडी, पिवळी, गडद-निळी, काळी आणि लाल आहेत. मेघासारखा रंग, अग्निप्रकाश, मधासारखा सुवर्ण रंग, प्रिय, नऊ नेते—हे सर्व वर्णन केले आहे. स्वर बीजाक्षरांची अवयवांसह, स्वतःच्या नावांच्या शेवटी, योग्य क्रमाने पूजा करावी. हृदय वगैरे विभाग, तंत्र जाणणाऱ्यांनी विभागावे. व्यंजन बीजाक्षरांची भिन्न लक्षणे आहेत. 'नमः' ने संपणारे, दीर्घस्वरांशी जोडलेले, हे प्रमुख अवयव; लघुस्वरांशी जोडलेले हे उपअवयव. नावांच्या आणि अक्षरांच्या शेवटी उभे राहणारे हे उत्कृष्ट मानले जातात; दीर्घ आणि लघुस्वरांच्या संयोगाने, मुख्य आणि उपअवयव योग्य क्रमाने लावावेत. हृदय वगैरे स्थापन करण्याची व्यंजनांची अशीच मालिका आहे; प्रत्येकाचे स्वतःचे बीजाक्षर आणि नाव, मुख्य व उपअवयवांसह. हृदय, डोके, शिखा, कवच, डोळा आणि मुकुट—हे बीजमंत्रांचे सहा अवयव; मूळ मंत्राला बारा अवयव आहेत. हृदय, डोके, शिखा, कवच, अस्त्र, डोळा, पोट, पाठ, बाहू, मांडी, गुडघे, पिंडली आणि पाय—हे सर्व योग्य क्रमाने स्थापन करावेत. 'कं, टं, पं, शं—वैनतेय; खं, ठं, फं, षं—गदा मंत्र; गं, डं, बं, सं—बलमंत्र; घं, ढं, भं, हं—श्रीला नमस्कार.' 'वं, शं, मं, क्षं—पांचजन्य; छं, तं, पं—कौस्तुभ; जं, खं, वं—सुदर्शन; श्रीवत्स—सं, वं, दं, चं, लं.' 'ॐ, धं, वं—वनमाला; महानंता, खरेच नमस्कार.' बीजमंत्र नसलेल्या मंत्रांसाठी अवयव शब्दांनी बनवावेत. नावांच्या वर्गाच्या शेवटी जोडून, हृदय वगैरे पाच प्रकारचे आहेत; प्रणवाने (ॐ) हृदय वगैरे पाचप्रकारे सांगितले आहेत. प्रणव हे प्रथम हृदय, परा हे डोके व शिखा, कवच स्वतःच्या नावाने, अस्त्र शेवटी नावाने. 'ॐ, परा, अस्त्र आणि स्वतःचे नाव, चतुर्थी विभक्तीमध्ये, आणि 'नमः' शेवटी; एकव्यूहापासून दहाव्या व्यूहापर्यंत, त्याचा स्वतःचा मंत्र.' करंगळी आणि हातांच्या टोकांवर शरीरस्वरूपाची पूजा करावी; परा ही पुरुषाची आत्मा आहे, आणि त्याचे स्वरूप द्वैती आहे. 'ॐ'—परमेश्वर, अग्नीस्वरूप, खरेच वायू आणि सूर्य, हे द्वैती स्वरूप आहेत; सर्वव्यापी, त्रैगुण्ययुक्त अग्नी हातावर आणि शरीरावर स्थापन करावा. वायू आणि सूर्य दोन्ही हातांच्या फांद्यांवर, उजवी आणि डावी, स्थापन करावेत; हृदयात आणि शरीरात, त्रैगुण्य आणि चौथे रूप स्थापन करावे. ऋग्वेद, सर्वव्यापी, हातावर ठेवावा; यजुर्वेद बोटांवर; अथर्ववेद दोन्ही तळहातांवर; आणि डोके, हृदय, पायांच्या टोकांवर. सर्वव्यापी आकाश हातावर आणि शरीरावर ठेवावे; बोटांवर वायू वगैरे; डोके, हृदय, गुप्तभाग, पाय. वायू, अग्नी, जल, पृथ्वी—हे पंचविध स्वरूप; मन, कान, त्वचा, डोळा, जिभ, नाक—हे षड्विध स्वरूप. सर्वव्यापी मन, अंगठ्यापासून पुढे योग्य क्रमाने ठेवावे; डोके, तोंड, हृदय, गुप्तभाग, पाय येथे दयाळू देवतेचे वर्णन आहे. मूळ स्वरूप, सर्वत्र व्यापणारे, हेच जीव आहे; भूः, भुवः, स्वः, महर, जन, तप, सत्य—ही सातविध विभागणी. हातावर आणि शरीरावर, मूळ स्वरूप अंगठ्यापासून योग्य क्रमाने ठेवावे; सातवे, तळहाताच्या मुळाशी, तोच जगांचा अधिपती, शरीरात व योग्य क्रमाने स्थित आहे. शरीरात—डोके, कपाळ, तोंड, हृदय, गुप्तभाग, पायांच्या टोकांवर—अग्निष्टोम, उक्त, षोडशी, वाजपेय. अतिरात्र आणि आप्तोर्याम, यज्ञाचे सार, ही सातविध रूपे आहेत; स्थिर आत्मा, मन, शब्द, स्पर्श, रूप, चव, आणि मग गंध आणि बुद्धी, सर्वव्यापी, हातावर आणि शरीरावर योग्य क्रमाने ठेवावीत; शेवटची दोन तळहातांवर, कपाळ, तोंड, हृदयावर ठेवावीत. नाभी, गुप्तभाग, आणि पाय येथे आठव्या रूपात व्यक्तीचे स्मरण करावे: प्राण, बुद्धी, अहंकार, मन, शब्द, गुण, आणि वायू. अशा प्रकारे, या पूजाविधीचे गूढ आणि मंगल स्वरूप, मंत्र, अवयव, देवता, तत्त्वे, आणि त्यांची स्थापना यांचे अत्यंत आदरपूर्वक आणि तपशीलवार वर्णन केले आहे.