ब्रह्माच्या सृष्टीचे वर्णन पुढे विस्ताराने दिले आहे. आठवी सृष्टी ‘अनुग्रह’ या नावाने ओळखली जाते, जी सात्त्विक आणि तामस स्वरूपाची आहे. या सृष्टीमध्ये पाच ‘विकृत’ सृष्टी आहेत, तर तीन ‘स्वाभाविक’ सृष्टी मानल्या जातात. स्वाभाविक, विकृत आणि कौमार या सृष्टी मिळून नववी सृष्टी होते; अशा प्रकारे ब्रह्मामधून नऊ सृष्टी उत्पन्न होतात, आणि त्या जगाच्या मूलभूत कारणे ठरतात. क्याती आणि इतर, दक्षाच्या कन्या, भृगु आणि इतर ऋषींना विवाहाने मिळाल्या. शाश्वत आणि नैमित्तिक सृष्टी तीन प्रकारे लोकांनी वर्णन केलेली आहे. स्वाभाविक सृष्टी दररोज उत्पन्न होते, म्हणजेच ती मध्यवर्ती प्रलयानंतर पुन्हा प्रकट होते; ही सृष्टी रोज घडते म्हणून ‘शाश्वत सृष्टी’ म्हणून स्वीकारली जाते. क्याती, जी भृगुची पत्नी होती, तिच्यापासून धाता आणि विधाता हे दोन देव जन्मले; श्री, विष्णूची पत्नी, जी इंद्राने समृद्धीसाठी स्तुती केली. धाता आणि विधाता यांच्या अनुक्रमे प्रत्येकी दोन पुत्र झाले: प्राण आणि मृकंडुका; मृकंडुचा पुत्र मार्कंडेय आणि त्यानंतर वेदशिरा झाला. मारीचीपासून पौर्णमासा हा पुत्र झाला; स्मृतीपासून अंगिरसाचे पुत्र सिनीवाली आणि कुहू झाले. अत्रीपासून राका आणि अनुमती या कन्या जन्मल्या; अनसूयाने सोम, दुर्वासा आणि योगी दत्तात्रेय यांना जन्म दिला. पुलस्त्याच्या पत्नीने प्रेमाने दत्तोली या पुत्राला जन्म दिला; पुलह आणि क्षमा यांच्यापासून सहिष्णु आणि कर्मपादिका हे संतती जन्मले. सन्नती आणि क्रतु यांच्यापासून बलीखिल्य हे शक्तिशाली ऋषी, साठ हजार संख्येने, अंगठ्याच्या जोडाएवढ्या आकाराचे, जन्मले. उर्जा आणि वसिष्ठ यांच्यापासून गात्रोर्ध्वबाहुक हा राजा, तसेच सावना, आलघु, शुक्र, सुतपा आणि सात ऋषी उत्पन्न झाले. पावक, पवमान आणि शुचि हे अग्नीचे पुत्र झाले; स्वाहा पासून अग्निजा जन्मली; अग्निस्वात्त, वरिषद, अनग्नि आणि साग्नि हेही उत्पन्न झाले. पितृ आणि स्वधा, तसेच वैधाराच्या कन्या मेना यांच्यापासून संतती जन्मली; अधर्माच्या पत्नी हिंसा पासून तथ आणि अनृत हे पुत्र झाले. या दोघांपासून निकृती ही कन्या, भय आणि नरक हे पुत्र, तसेच माया आणि वेदना ही जोडी जन्मली. माया पासून मृत्यू, जो जीवांना घेऊन जातो, जन्मला; वेदना पासून दुःख नावाचा पुत्र, रौरव पासून उत्पन्न झाला. मृत्यू पासून रोग, वृद्धापकाळ, शोक, तृष्णा आणि क्रोध हे पुत्र जन्मले; ब्रह्माच्या रडण्यापासून रुद्र उत्पन्न झाला, ज्याचे नाव त्याच्या रडण्यावरून ठेवले गेले. भव, शर्व, ईशान, पशुपती, भीम, उग्र आणि महादेव—हे सर्व ब्रह्माने संबोधित केले. दक्षाच्या क्रोधामुळे त्याची पत्नी सतीने आपले शरीर त्यागले; ती हिमवतची कन्या म्हणून पुन्हा जन्मली आणि पुन्हा शंभूची पत्नी झाली. नारद आणि इतर ऋषींपासून पूजा विधी, स्नान वगैरे पूर्वक, उत्पन्न झाले; हे स्वायंभुव आणि इतरांच्या काळापासून केले जातात, आणि विष्णू वगैरे देवांपासून भोग आणि मोक्ष प्राप्त करतात. नारद म्हणतो: मी आता विष्णू आणि इतर देवांची सामान्य पूजा, सर्व मंत्रांसह, वर्णन करतो; अच्युत आणि त्याच्या संपूर्ण परिवाराला ‘नमस’ या नमस्काराने पूजावे. धात्र, विधात्र, गंगा, यमुना, आणि धनसंपत्ती; द्वाराच्या देवी, नवीन स्थळ, शक्ती, कूर्म आणि अनंतक; पृथ्वी, धर्म, ज्ञान, वैराग्य, आणि सार्वभौमत्व; अधर्म आणि इतर, कमळाचा दांडा, पाकळी, केसर आणि गर्भ; ऋग्वेद आणि इतर वेद, कृतयुग आणि इतर युग, सात्त्विक आणि सूर्य मंडळ; विमलोत्कर्षिणी, ज्ञान, कर्म, आणि योग—हे सर्व पूजावयाचे. प्रह्वी, सत्य, ईशान, अनुग्रह, आणि सनमूर्ती; दुर्गा, गिरा, अंगण, क्षेत्र, वासुदेव आणि इतर—हे सर्व पूजावयाचे. हृदय, मस्तक, त्रिशूल, कवच, डोळे, आणि शस्त्रे; शंख, चक्र, गदा, कमळ, श्रीवत्स आणि कौस्तुभ—हे सर्व पूजावयाचे. वनमाला, श्री, पुष्टी, गरुड आणि गुरु; इंद्र, अग्नी, यम, राक्षस, जल, वायु आणि धनाचा अधिपती—हे सर्व पूजावयाचे. पूजेनंतर विविध विधीने, मंडळात भगवान विष्णूच्या शाश्वत स्वरूपात, त्याच्या अस्त्र, वाहन, कमळ आणि विश्वक्सेन यांच्यासह, सिद्धी प्राप्त होते. शिवाची सामान्य पूजा करताना प्रथम नंदीला सन्मान द्यावा, मग महाकाळ, गंगा, यमुना आणि गणांचा समूह पूजावा. वाणी, लक्ष्मी, गुरु, निवास, शक्ती, धर्म आणि इतर; वामा, ज्येष्ठा, रौद्री, काली आणि कलविकारीणी; बलविकारीणी, मग बलप्रमाथिनी; सर्वभूतदामिनी, मदनोन्मादिनी, आणि शिवाचे आसन—हे सर्व पूजावयाचे. हां, हुं, हां या अक्षरांनी शिवाचे विविध अंग आणि मुख असलेले स्वरूप पूजावे; हौं शिवासाठी, हां आणि इतर, आणि ईशान व इतर मुखांसाठी हां. गौरीसाठी ह्रीं, गणासाठी गं, इंद्र आणि इतरांसाठी, चंडी, हृदा वगैरे; सूर्य, दंडिन आणि पिंगल यांना पूजण्याचे मंत्र अनुक्रमे द्यावे. उच्चैःश्रवा, अरुण, प्रभूत, विमल; मध्यभागी स्कंद आणि इतर, जे सार आणि सर्वोच्च आनंद आहेत, त्यांना पूजावे. दीप्त, सूक्ष्मा, जया, भद्रा, विभूती, विमल, अमोघा, विद्युत आणि सर्वतोमुखी—हे सर्व पूजावयाचे. सूर्याच्या आसनासाठी हं, खं, ख, सो, उल्का आणि विविध रूप; ह्रां, ह्रीं, स, ‘सूर्याला नमस्कार’, आं, आणि ‘हृदयाला नमस्कार’. सूर्य, शिखा, अग्नी, ईश, असुर, वायु; भुः, भुवः, स्वः—ज्वलंतासाठी; शिखा, हुं हे कवच म्हणून ओळखले जाते. डोळा म्हणजे मां, निवास म्हणजे अर्कास्त्र, राणी म्हणजे शक्ती, निष्कुभा; सोम, अंगारक, बुध, जीव, शुक्र, आणि शनि अनुक्रमे. राहु, केतु, तेजस, चंड; संक्षिप्तपणे पूजा अशी: आसन, मूळ, हृदा वगैरे, आणि गण. विष्णूचे आसन, विष्णूचे स्वरूप, रोम, श्रीं, श्रीं, श्रीधर, हरि; ह्रीं, सर्व रूपांसाठी मंत्र—याने तो तीनही लोकांना मोहित करतो. ह्रीं हृषीकेशासाठी, क्लीं विष्णूसाठी, दीर्घ स्वर हृदा वगैरे; सर्वांसह, पंचमी विभक्ती, पूजा, आणि युद्धात जया वगैरे. अशा प्रकारे ब्रह्माच्या सृष्टी, ऋषींची संतती, विविध देव, त्यांच्या पूजेचे मंत्र आणि विधी, आणि त्यातून मिळणारे भोग व मोक्ष, हे सर्व आदराने सांगितले आहे.