या प्रकारे, धनुर्विद्येच्या अभ्यासासाठी विविध पवित्रा आणि स्थितींचे वर्णन केले आहे. प्रथम, जेव्हा पायाचे बाह्य बोटे एकत्र ठेवली जातात, दोन्ही गुडघे मजबूत आणि स्थिर असतात, व पायांमध्ये तीन मुठींचे अंतर असते, तेव्हा त्या स्थितीस "वैशाख" असे म्हणतात. पुढे, जेव्हा गुडघे राजहंसाच्या पावलांसारखे सरळ आणि चार मुठी अंतरावर असतात, ती "मंडल" स्थिती म्हणून ओळखली जाते. नंतर, जेव्हा डावी मांडी व गुडघा कडक आणि पाच मुठी रुंदीचे असतात, व शरीर नांगरासारखे वाकडे असते, ती "आलीढ" स्थिती आहे. हीच स्थिती उलटी केली, म्हणजे डावा पाय आडवा किंवा उजवा पाय सरळ केला, तर ती "प्रत्यालीढ" स्थिती होते. टाचा आणि घोटे घट्ट जमिनीवर ठेवून, पाचही बोटे ताणलेली असतात, ही स्थिती बारा बोटे लांबीची मोजली जाते. डावा गुडघा सरळ व उजवा चांगला ताणलेला असावा, किंवा उजवा गुडघा वाकलेला, परंतु स्थिर आणि वाकडा असावा. हे पाय आणि गुडघे काठीसारखे ताणलेले असावेत; ही "विकट" स्थिती दोन हातांइतकी लांब असते. दोन्ही पाय उचलून, गुडघे दुमडले की "संपुट" स्थिती होते. पाय किंचित बाहेर वळवून, काठीसारखे सरळ आणि घन, सोळा बोटे लांबीचे ठेवावे. या ठिकाणी, द्विजांनो, प्रथम स्वस्तिक स्थितीत वंदन करावे; डाव्या हातात धनुष्य, उजव्या हातात बाण घ्यावा. वैशाख किंवा जात स्थिती किंवा आणखी कुठल्याही ताणलेल्या स्थितीत उभे राहून, आवडत्या धनुष्याला दोरी जोडावी. धनुष्याचा खालचा भाग कंबरेवर आणि बाणाचा अग्रभाग टोकावर ठेवावा, नंतर हे दोन्ही जमिनीवर ठेवून योग्य वेळी उचलावे. हात वाकडे, मनगट वळवून, उत्तम धनुष्य तेच असते जेथे बाण व त्याचा पिसारा हातात नीट बसतो. धनुष्याचा दरम्यानचा भाग बारा बोटे अंतरावर असावा; दोरी जास्त सैल किंवा घट्ट नसावी, योग्य प्रमाणात असावी. धनुष्य नाभीवर, बाण कंबरेवर ठेवून, हात उचलावा आणि मंत्राचा उच्चार बोट व कानाजवळ करावा. बाणाचा अग्रभाग उजव्या मुठीत पकडावा; लक्ष्य साधून, हात पुढे झटकन ताणावा. बाण फार जवळ किंवा दूर, फार वर किंवा खाली नसावा; तो वाकडा, उलटा, हलता किंवा फार वळलेला नसावा. बाण सरळ, स्थिर आणि काठीसारखा धरावा; त्याच मुठीने लक्ष्य झाकावे. धनुर्धारी छाती सरळ ठेवून, त्रिकोण तयार करतो; मान स्थिर आणि डोके मोरासारखे किंचित वाकडे असावे. कपाळ, नाक, तोंड, खांदे हे घोड्याप्रमाणे एका रेषेत असावेत; दोरी आणि खांद्यातील अंतर तीन बोटे असावे. पहिल्या मंत्रासाठी एक बोट, दुसऱ्यासाठी दोन बोटे, तिसऱ्यासाठी एक बोट अंतर, हनुवटी आणि खांद्यामधील मोजावे. अंगठा व तर्जनीने बाणाचा पिसारा पकडावा, मग अनामिका व मध्यमिकेनेही धरावा. धनुष्याला जोराने ओढावे, जोपर्यंत बाण पूर्ण ताणला जात नाही; अशा प्रकारे सुरुवात करून, योग्य पद्धतीने बाण सोडावा. लक्ष्य व मुठ एकत्र करून, बाणाने लक्ष्य भेदावे; सोडल्यानंतर मागचा हात झटकन मागे न्यावा. ही "कापण्याची" कला म्हणून ओळखली जाते; धनुर्धारीने मनगटाचा खालचा भाग खाली खेचावा. वर सोडताना, मध्यभागी लक्ष्य साधावे; उत्तम व श्रेष्ठ असेच धनुर्विद्येच्या जाणकारांनी ओळखावे. सर्वात लांब बाण बारा मुठींचा, मध्यम अकरा, आणि सर्वात लहान दहा मुठींचा असतो. चार हातांचे धनुष्य श्रेष्ठ, साडेतीन हातांचे मध्यम, आणि तीन हातांचे धनुष्य पायदळ सैनिकांसाठी योग्य मानले जाते. पुढे अग्निदेव सांगतात: द्विजांनो, धनुष्य पूर्ण ताणून, मग मांस व गदा अस्त्रांनी ते नीट स्वच्छ करून, यज्ञभूमीत स्थापित करावे. मग बाण उचलून, एकाग्रचित्ताने, उजव्या हाताचा कवच घट्ट बांधावा. मन विचलित असले तरी, बाण योग्य प्रकारे ठेवावा; नंतर उजव्या हाताने बाण भात्यातून काढावा. बाणाच्या मध्यभागी धरून, डाव्या हाताने कवच पकडावे, आणि त्यातून धनुष्य बाहेर काढावे. अचल मनाने, पिसारा दोरीवर ठेवावा, सिंहाच्या कानासारख्या पकडीने आणि पिसाऱ्याने घट्ट दाबावे. बाणाचा अग्रभाग डाव्या कानाजवळ ठेवावा, आणि रंगीत भाग मध्यम व डाव्या बोटांनी धरावा. लक्ष्यावर मन एकाग्र करून, योग्य पकडीने, शरीराच्या उजव्या बाजूने बाण सोडावा. कपाळाच्या मध्यावर बाण ठेवून, ताणून, सोडावा, ज्यामुळे चंद्रकोर सोळा बोटे अंतरावर राहते. बाण सोडल्यानंतर, "ज्योती" पद्धतीने, मध्यमिकेने वारंवार त्याला आवरावे. भात्यातून डोळ्याच्या समोरचे लक्ष्य, आणि उजवीकडील चौकोनी लक्ष्य भेदावे; प्रारंभ बिंदूपासून उभे राहून चौकोनी लक्ष्य वेधण्याचा सराव करावा. यानंतर, तीक्ष्ण, वळलेली, दूर गेलेली, खाली-वर व हालणारी अशी विविध लक्ष्ये वेगाने भेदण्याचा सराव करावा. या सर्व ठिकाणी, हाताच्या बळावर भात्यातून धनुष्य काढून, कठीण लक्ष्यांनाही विविध कौशल्याने आव्हान द्यावे. या प्रकारे, धनुर्विद्येतील पवित्रा, धनुष्य व बाण हाताळण्याची शुद्ध व शास्त्रीय पद्धत, आणि विविध लक्ष्यांवर साधनेचे कौशल्य यांचे वर्णन येथे झाले आहे.