आग्नी पुराणातील या अध्यायात शस्त्र, रत्न, आणि वास्तुपुरुष यांच्या विविध वैशिष्ट्यांचा सखोल आणि धार्मिक वर्णन दिले आहे. सर्वप्रथम, धनुष्याची निर्मिती कशी करावी हे सांगितले आहे. उत्तम धनुष्य मानले जाते, त्यापेक्षा कमी गुणवत्ता मध्यम आणि कनिष्ठ प्रकारासाठी योग्य आहे. धनुष्याचा पकड मध्यभागी असावा, आणि योग्य सामग्री वापरावी. शिंगाच्या टोकाला त्वचेने झाकावे; शिंग आणि लोखंडाने बनवलेल्या धनुष्याचे टोक स्त्रीच्या भुवया प्रमाणे आकाराचे आणि व्यवस्थित बसलेले असावे. लोखंडाचे धनुष्य वेगळे किंवा मिश्रित बनवले जाऊ शकते; ते शोभेचे असावे आणि त्यावर सुवर्णाचे ठिपके असावेत. वाकडे, फाटलेले किंवा छिद्र असलेले धनुष्य प्रशंसा मिळवत नाही. धनुष्य तयार करण्यासाठी सोनं, चांदी, तांबे आणि काळं लोखंड हे प्रसिद्ध आहेत. उत्तम धनुष्य म्हशीच्या शिंग, शारभ शिंग किंवा घोड्याच्या शिंगापासून बनवता येते; किंवा चंदन, वाळा, साळ, किंवा पांढऱ्या अंगकु वृक्षापासून बनवता येते. सर्वोत्कृष्ट धनुष्य घरच्या बांबूपासून, शरद ऋतूत कापून, तयार केले जाते; हे धनुष्य तलवार-मंत्रांनी पूजले पाहिजे, जे तीनही लोकांना मोहित करतात. बाण लोखंड, बांबू किंवा अन्य पदार्थापासून तयार करावा; तो सरळ, सुवर्ण रंगाचा, स्नायूने बांधलेला आणि चांगला पंखदार असावा. सुवर्ण पंख असलेले बाण श्रेष्ठ मानले जातात; ते चांगले पंखदार आणि तेल लावलेले असावेत. प्रवासाच्या किंवा अभिषेकाच्या प्रारंभाला, बाणाच्या टोकांना होम अर्पण करावा. राजाने ध्वज, शस्त्र आणि वार्षिक अर्पणांनी पूजा करावी; ब्रह्मा स्वतः मेरू पर्वताच्या शिखरावर आणि स्वर्गीय गंगेच्या तीरावर पूजा केली. त्याने यज्ञात अडथळा ठरलेल्या लोखंडी राक्षसाला पाहिले; विचार करता करता अग्नीतून एक बलवान पुरुष प्रकट झाला. देवांनी अजन्म्याला नमस्कार केला, आणि आनंदित देवांनी त्याचे स्वागत केले; त्याच्यापासून नंदक नावाची तलवार, देवांनी घोषित केलेली, हरिने घेतली. हरिने ती तलवार हळूहळू पकडली; बाहेर काढताना, ती तलवार निळ्या रंगाची, रत्नमय हत्थ्याची प्रकट झाली; अशा प्रकारे शंभर हातांचा योद्धा प्रकट झाला. त्या राक्षसाने युद्धात गदा वापरून देवांना दूर केले; पण विष्णूने, नंदक तलवारीने, त्याचे अंग पृथ्वीवर कापले. नंदकने छेदलेल्या त्या अंगांचे लोखंड झाले; हरिने त्याला वध केल्यानंतर, त्याला वर दिला. हरिने त्याला शुद्ध आणि शुभ शरीर दिले, जेणेकरून तो पृथ्वीवर शस्त्र बनावा; हरिच्या कृपेने, ब्रह्मा देखील, अडथळ्याविना, हरि भगवानाची पूजा करू शकला. त्याने यज्ञाने पूजा केली; आता मी तलवारीच्या सहा प्रकारची वैशिष्ट्ये सांगतो. आंतर आणि हातोड्यापासून जन्मलेली, सुंदर दिसणारी शस्त्रे शुभ मानली जातात. जी शस्त्रे शरीर कापतात, ती ‘आर्षिक’ म्हणतात; ती सुरपारक प्रदेशात निर्माण होते आणि मजबूत असतात. बंग प्रदेशातील शस्त्रे तीक्ष्ण आणि छेदण्यास सक्षम आहेत; अंग प्रदेशातील शस्त्रे देखील तीक्ष्ण आहेत. एक वज्राचा एक आणि अर्ध बोट रुंदीची तलवार उत्तम मानली जाते; त्याच्या अर्धी मध्यम, आणि त्यापेक्षा कमी वापरू नये. लांब आणि घंटांच्या खणखणाटासारखा मधुर आवाज असणारी तलवार श्रेष्ठ मानली जाते. कमळाच्या पाकळी किंवा गोलाकार टोक असलेली तलवार प्रशंसनीय आहे; ओलिअंडर पानासारखा आकार, तुपाचा सुगंध आणि आकाशासारखा तेज असलेली तलवार उत्तम आहे. तलवारीवर बोटाच्या लांबीची, सम, चिन्हे शुभ मानली जातात; असमान, कोकिळ किंवा घुबडाच्या रंगासारखी चिन्हे योग्य नाहीत. तलवारीत आपला चेहरा पाहू नये, किंवा अपवित्र अवस्थेत धारेला स्पर्श करू नये; रात्री त्याची किंमत किंवा उत्पत्ती सांगू नये, किंवा ती डोक्यावर ठेवू नये. पुढे, अग्नी म्हणतो: मी रत्नांची वैशिष्ट्ये सांगतो; ही रत्न पुरुषांनी धारण करावी: हिरा, पन्ना, माणिक, नीलम आणि मोती. इंद्रनील, महान नीलम, शंकर, पुष्पराज, चंद्रकांत, सूर्यकांत, स्फटिक आणि पुलक. कर्केटना, पुष्पराग, ज्योतिरस, स्फटिक, राजवस्त्र, शुभ राजधातू. सौगंधिक, गांजा, शंख, ब्रह्म धातू, गोमेदा, रुधिराक्ष, भल्लातक. धूळ, पन्ना, तुत्था, तीळ, पीलू, प्रवाळ, पर्वतीय हिरा. सर्परत्न, उत्तम हिरारत्न, टिट्टिभ, पिंड, भ्रमर, उत्पल. सुवर्णाने सजवलेली रत्नं, श्री आणि जय, आंतरिक तेज, शुद्धता आणि उत्तम आकार असतात. जी अपवित्र, तेजहीन, तुटलेली किंवा दगडखचित आहेत, ती धारण करू नये; वज्रात बसवण्यास योग्य रत्न श्रेष्ठ आहेत. सत्य वज्र ते आहे जे पाण्यातून सहज जाते, तुटत नाही, दोषरहित, सहा कोन असलेले, इंद्रधनुष्यासारखे, हलके, सूर्याप्रमाणे चमकदार आणि शुभ असते. ते चंद्राच्या शुद्ध भागासारखे, गुळगुळीत, चमकदार, शुद्ध, आणि सुवर्ण धुळीसारख्या पन्न्याच्या ठिपक्यांनी सजलेले असते. पद्मराग रत्न स्फटिकातून जन्मलेले, रंगीत आणि अत्यंत शुद्ध असतात; जातवंग रत्न कुरुविंद दगडातून येथे उत्पन्न होते. सुगंधित स्त्रोतांपासून मिळणारे मोती लालसर असतात; शंखातून मिळणारे शुद्धांत श्रेष्ठ, आणि शंखातील मोती श्रेष्ठ आहेत. हत्तीच्या दातातून मिळणारे, कुंभ, वराह, मासे, बांबू आणि सर्पातून मिळणारे मोती उत्तम असतात; सर्पातून मिळणारा मोती सर्वोच्च आहे. आता अग्नी वास्तुपुरुष आणि भूमीच्या विविध प्रकारांची वर्णना करतो. ब्राह्मण आणि इतरांसाठी, वास्तुपुरुषाचे रंग अनुक्रमे पांढरे, लाल, पिवळे आणि काळे असतात. ज्या भूमीत तूप, रक्त, अन्न आणि मद्याचा सुगंध भरपूर असतो, आणि जी गोड, तुरट आणि आंबट चवीची असते, ती अनुक्रमे योग्य मानली जाते. जी कुशा गवत, वाळा, आकाश किंवा दुर्वा गवताने झाकलेली असते, ती निवडावी. ब्राह्मणांची पूजा करून, पूर्वी खोदलेल्या जागेची तयारी करावी. चौसष्ट चौकोन तयार करून, ब्रह्मा मध्यभागी ठेवावा, चार भागात विभागावा; पूर्वेकडे गृहस्वामी आणि आर्यमान, दक्षिणेकडे विवस्वत, पश्चिमेकडे मित्र, उत्तर दिशेला महीधर आणि आपवत, तसेच कोपऱ्यांमध्ये वह्विगा यांची नियुक्ती करावी. या प्रकारे शस्त्र, रत्न आणि वास्तुपुरुष यांचे धार्मिक आणि शास्त्रीय गुणधर्म, पूजाविधी आणि त्यांच्या निवडीचे मार्ग अग्नी पुराणात सांगितले आहेत.