या पवित्र ग्रंथातील वर्णनानुसार, मानवाच्या शरीराची रचना अत्यंत सुंदर आणि विशिष्ट आहे. छाती, बगल, तोंड, नाक हे ठळक आहेत; चेहरा गोलाकार आहे; त्वचा, केस, आणि दात गुळगुळीत आहेत; तसेच केस, नजर, नखं आणि वाणीही गुळगुळीत आणि आकर्षक आहेत. गुडघे आणि मांड्या यांच्या मागे दोन बांबूच्या काड्यांसारखी संरचना असते; डोळे, नाकपुड्या, कान, जननेंद्रिय आणि गुदद्वार यांच्या उघड्या भागांमध्ये शुद्धता असते. जिवंत प्राण्यांमध्ये जिभ, ओठ, तालू, डोळे, हात, पाय, नखं, लिंगाचा अग्रभाग आणि तोंड—हे दहा अंग कमळासारखे सुंदर मानले जातात. हात आणि पाय सुखद आहेत; मान, कान, हृदय, डोके, कपाळ, पोट आणि पाठ—हे दहा आदरणीय भाग आहेत. एखाद्याचे हात पूर्णपणे पसरले असता, मधल्या बोटांच्या टोकांमधील अंतर त्याच्या उंचीच्या सम आहे, हे वडाच्या झाडासारखे गोलाकार आकृती निर्माण करते. पाय, टाच, कंबर, बाजू, गुप्तांग, वृषण, स्तन, कान, ओठ, मांड्या, कळ, हात, बाहू, आणि डोळे—या चौदा जोड्या सामान्यतः पुरुषामध्ये आढळतात. जो चौदा शास्त्रांचे दोन अक्षरांनी दर्शन घेतो, त्याला सोळा अक्षरी म्हणतात. जर शरीर खडबडीत, विखुरलेले, मांसहीन, वाईट आणि उलट वास असले तरी, स्पष्ट दृष्टिकोनाने तेही प्रशंसनीय आहे. त्याची वाणी मधुर आहे; चालणं गर्विष्ठ हत्तीप्रमाणे आहे; केस एका छिद्रातून वाढतात; भयाच्या वेळी तो संरक्षण देतो, आणि पुन्हा पुन्हा हे गुण दिसतात. समुद्र म्हणतो: शुभ स्त्री ती आहे जिने अंग सुंदर आहेत, चाल गर्विष्ठ हत्तीप्रमाणे आहे, कंबर जड आहे, आणि डोळे गर्विष्ठ कपोतासारखे आहेत. तिचे केस सुंदर, अंग सडपातळ, शरीरावरील केस सूक्ष्म, आकर्षक, आणि तिचे पाय जमिनीवर समप्रमाणाने टेकतात; स्तन जवळजवळ आहेत. तिचे नाभी उजवीकडे वळलेले आहे; जननेंद्रिय अंजीराच्या पानासारखे आहे; टाच लपलेल्या आहेत; नाभी अंगठा आणि मधल्या बोटाच्या मधल्या बिंदूवर आहे. ज्या स्त्रीचे पोट बाहेर आलेले, स्तन लटकलेले, किंवा त्वचा खडबडीत आणि कडक आहे, ती आकर्षक नसते; तसेच जी स्त्री प्राणी, झाडे, किंवा नद्यांच्या नावाने ओळखली जाते, किंवा जी नेहमी वादात रमते, तीही आकर्षक नसते. ती लोभी नसावी, न कठोर बोलावी; ती शुभ आहे, देव आणि इतरांनी पूजनीय आहे; तिचे गाल किंवा ओठ मघूकाच्या फुलासारखे सूजलेले नसावेत, डोके मोठे नसावे, किंवा अत्याधिक केस नसावेत. भुवया जोडलेल्या किंवा वाकड्या नसाव्यात; ती आपल्या पतीला स्वतःच्या जीवासारखी मानते आणि त्याला प्रिय असते; जरी भाग्यचिन्हे नसली तरी, जिथे चांगला आकार आहे, तिथे सद्गुण असतात, म्हणून ती भाग्यवान मानली जाते. आग्नी म्हणतो: सर्वोत्तम चवरीला सोन्याचा दांडा असावा; राजाचा छत्र राजहंस, मोर किंवा पोपटाच्या पिसांनी तयार केलेला असावा. पण तो बगळ्याच्या पिसांनी किंवा मिश्र पिसांनी बनवू नये; ब्राह्मणासाठी छत्र चौकोनी, तर राजासाठी गोल आणि पांढरा असावा. दंड तीन, चार, पाच, सहा, सात किंवा आठ सांध्यांचा असू शकतो; शुभ आसन दूधदार झाडांपासून तयार करावे आणि पन्नास अंगठ्याच्या रुंदीचे असावे. त्याची रुंदी तीन हाताची असावी, सोने आणि इतर मौल्यवान वस्तूंनी सजवलेली; धनुष्यासाठी तीन पदार्थ—लोखंड, शिंग आणि लाकूड—हे सर्वोत्तम द्विजांसाठी सांगितले आहेत. धनुष्याच्या तांब्याच्या तीन पदार्थ—बांबू, शिरा आणि कातडी; उत्तम लाकडी धनुष्य चार हाताचे असावे. ते मानक आहे; कमी आकार मध्यम आणि कनिष्ठ प्रकारासाठी आहे; पकड मध्यभागी योग्य पदार्थांनी तयार करावी. शिंगाचा टोक लहान आणि कातडीने झाकलेला असावा; शिंग आणि लोखंडाच्या धनुष्याचे टोक स्त्रीच्या भुवया प्रमाणे आकारलेले आणि नीट बसवलेले असावे. लोखंडाचे धनुष्य वेगळे किंवा मिश्र बनवता येते; धनुष्य योग्य आणि सोन्याच्या ठिपक्यांनी सजवलेले असावे. वाकडे, फाटलेले किंवा छिद्रयुक्त धनुष्य प्रशंसनीय नाही; धनुष्यासाठी सोनं, चांदी, तांबे आणि काळं लोखंड प्रसिद्ध आहेत. उत्तम धनुष्य महिषाच्या, शारभाच्या किंवा घोड्याच्या शिंगापासून बनवता येते; किंवा चंदन, केन, साल किंवा पांढऱ्या अंगकु झाडापासून. सर्वोत्तम धनुष्य घरच्या बांबूपासून, शरद ऋतूत कापलेले असावे; धनुष्याला तलवार-मंत्रांनी पूजा करावी, जे तीन लोकांना मोहित करतात. बाण लोखंड, बांबू किंवा इतर पदार्थाचा असावा; सरळ, सोन्यासारखा रंग, शिरांनी बांधलेला आणि पिसांनी सजलेला असावा. सोन्याच्या पिसांनी सजलेले बाण सर्वोत्तम आहेत; ते नीट पिसांनी सजवलेले आणि तेलकट असावे; प्रवासाच्या सुरुवातीला किंवा अभिषेकाच्या वेळी, बाणांच्या टोकांना होम अर्पण करावा. राजाने ध्वज, शस्त्रे आणि वार्षिक अर्पणांनी पूजा करावी; ब्रह्मा स्वतः मेरू शिखरावर आणि स्वर्गीय गंगेच्या तीरावर पूजा केली. त्याने लोखंडाचा राक्षस पाहिला, जो यज्ञात अडथळा होता; विचार करत असताना, अग्नीमधून एक महान पुरुष उत्पन्न झाला. ते अजन्म्याला नमस्कार करतात आणि देव आनंदित होऊन त्याचे स्वागत करतात; त्याच्यापासून नंदक नावाची तलवार, देवांनी प्रसिद्ध केलेली, हरीने घेतली. देवाने ती हळूच पकडली; ती बाहेर काढताना, तलवार निळ्या रंगाची, रत्नजडित मूठ असलेली दिसली; अशा प्रकारे शंभर बाहुंचा तो उत्पन्न झाला. त्या राक्षसाने युद्धात गदा घेऊन देवांना दूर केले; पण विष्णूने त्या राक्षसाचे अंग नंदक तलवारीने पृथ्वीवर कापले. ती अंग, नंदकने मारल्याने, लोखंड बनली; त्याचा वध केल्यावर, हरीनं त्याला वर दिला. त्याला शुद्ध आणि शुभ शरीर दिलं, जेणेकरून तो पृथ्वीवर शस्त्र बनावा; हरीच्या कृपेने, ब्रह्मा देखील अडथळ्यांशिवाय हरीची पूजा करू शकला. त्याने यज्ञाने पूजा केली; आता मी सहा गुणांचे वर्णन करतो. जे दळण आणि हातोड्यापासून उत्पन्न झाले आणि पाहायला सुंदर आहेत, ते शुभ मानले जातात. जे शरीर कापतात, ते 'आर्षिक' म्हणतात, हे सूपारक प्रदेशातील मजबूत आणि कापण्यास सक्षम आहेत; बंग प्रदेशातील शस्त्रे तीक्ष्ण आणि कापण्यास सक्षम आहेत; अंग प्रदेशातील शस्त्रेही तीक्ष्ण आहेत. एक आणि अर्धा अंगठ्याच्या रुंदीची तलवार सर्वोत्तम मानली जाते; त्याच्या अर्ध्याची तलवार मध्यम, आणि त्याहून कमी असलेली तलवार वापरू नये. जी तलवार लांब आणि घंटांच्या गूंजेसारखी मधुर आवाज देते, तिची धारण उत्तम मानली जाते. कमळाच्या पानासारखा किंवा गोलाकार टोक असलेली तलवार प्रशंसनीय आहे; ओलिअंडरच्या पानासारखी दिसणारी, तुपाचा सुवास असलेली, आणि आकाशासारखा तेज असलेली तलवारही प्रशंसनीय आहे. अशा प्रकारे, शारीरिक सौंदर्य, स्त्री-पुरुषांचे गुण, आणि शस्त्रांची रचना या श्लोकांमध्ये अत्यंत आदराने आणि तपशीलाने वर्णन केलेली आहे.